(2de hoogvlieger) Tom Baxter “Skybound”


Mijn eerste kennismaking met Tom Baxter was ongeveer een halfjaar geleden toen ik zijn eerste CD uit de uitverkoopbak haalde en dacht dat ik de CD van de zoon van Ian Dury (Baxter Dury) te pakken had. Dat was bij Kroese in Nijmegen. Toen ik hem terug wilde zetten, na het zien van mijn vergissing, zei de verkoper van dat moment: "die kun je gerus blind meenemen, als hij niet bevalt voor die 3,50 euro dan breng je hem maar gewoon terug.." Dus dat deed ik maar, ik geloofde zoals gewoonlijk zijn oordeel! Vervolgens kwam die CD (Feather & stone) zeer regelmatig in een van de CD-spelers. Wat een geweldig album! En volledig geflopt, zoals zo vaak met meesterlijke muziek.
Hopelijk gaat het met Skybound beter! De pers is wederom lovend. Lees Q Magazine die dit album terrecht vier sterren geeft. Wat betekend dat het nog net geen meesterwerk is in het genre. Ik kan me daar wel in vinden!
Tom Baxter trakteert ons wederom op een album dat heerlijk wegluisterd. Door sommige kritici wordt het tenonrechte afgedaan als "Dad-music", wat zo’n beetje inhoudt dat iedereen van middelbare leeftijd dit soort muziek mooi vindt en zich nog hip voelt als hij het noemt. Dat vind ik een beetje te makkelijk afgedaan door een kriticus die niet verder dan zijn neus lang is kijkt en zich duidelijk nog lang niet tot de doelgroep behoort of op het randje zit.
Skybound is gewoon een vreselijk goed album dat heel meer aandacht en verkoop verdient dan zijn vorige werkstuk.
Het titelnummer begint met een intro van acoustische gitaar met viool en groeit uit naar werkstuk dat inderdaad terrecht het titelnummer van het album is geworden. De single van het album is "Better", of dat een hit wordt is maar zeer de vraag. Het tempo van de het album blijft over het algemeen laag, evanals het volume, totdat we zijn aangeland bij track nummer acht (Half a man). Daar groeit de intensiteit en neemt het volume en tempo toe. Ook het daarop volgende lied (Icarus Wings) groeit toe vanuit een zachte start naar een climax met meer tempo en flinke stem uithalen.
De afsluiter van het album "Light me up" doet het tempo en volume weer zakken en laat ons achter met een weldadig en voldaan gevoel!
 
 
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s