(Terug van 5jaar weg, en hoe!) Tindersticks “The Hungry Saw”


Als je nog geen Tindersticksp-fan bent zou je eigenlijk het volgende moeten doen. Prepareer een mooi plekje in de kamer waar je muziek prettig kunt luisteren (liefst in het midden van de driehoek met je boxen). Zet je stereo aan op een iets hoger volume dan het volume waar je lekker met elkaar kan kletsen. Stop deze nieuwe CD van Tindersticks in je CD-speler en start nummer elf. "All the love" zal je omarmen (of je moet wel helemaal van beton en staal zijn)! "All the love" voelt of je van een lange reis thuiskomt die je alleen hebt moeten maken en je de armen van je geliefde eindelijk weer voelt.
 
En? Hebben we er en fan bij?
 
Wat een geluk dat Tindersticks na vijf jaar weer de moed en inspiratie gevonden heeft om een nieuw groepsdocument te smeden. Het is wachten meer dan waard geweest.
De geruchten dat ze weer een samen een album zouden maken waren er al een tijdje maar toen ze op hun eigen website de komst van een nieuw album aankondigden konden we het natuurlijk pas geloven.
Met "The Hungry Saw" stillen ze onze honger naar echte Tindersticks liedjes! Het album gaat van start met een heuse instrumentale "Introduction" (of ze dat nodig zouden hebben). Daarna gaat het tempo voorzichtig omhoog met "Yesterdays tomorrows" om daarna in een typisch Tindersticks melancholiek nummer als "The flicker of a little girl" verder te gaan. Eigenlijk kan ik ieder nummer op dit wonderschone album aanbevelen.
In een van de liedjes ("Mother Dear") gaat de gitaar even te keer, waar je bij eerste beluistering denkt: ze gaan toch niet te ver? Je verzucht als je merkt dat het een subtiele uithaal is van en binnen het vertrouwde Tindersticks geluid. Bij een tweede beluistering denk je dan: wat heerlijk!
Of de groep met "All the love" de klassieker en publiekslieveling "Tiny tears" van de troon heeft gestoten zal de tijd leren. Maar de break van het laatstgenoemde liedje is natuurlijk legendarisch en groots. Een break die wordt gemist in dit nieuwe liedje. Maar de zachte en zoete zang van Suzanne Osborne is een extra dimensie in dit liefdesliedje dat in de laatste twee coupletten toch nog ombuigt naar een aanklacht tegen het geweld in de wereld. (dezelfde koppeling die Marco Borsato in het nummer "Rood" maakt, maar dat lied zal wel niet als voorbeeld gestaan hebben).
Alle songs zijn dan wel geschreven door Stuart Staples samen met (een enkele aanvulling) David Boulter, maar toch is zo’n Tindersticks album heel wat anders dan een solo-plaat van Stuart Staples. De zestienkoppige band zet hier een geluidsspectrum neer dat we kennen van deze groep. Ook hebben de songs dat typische Tindersticks gevoel. Natuurlijk mag Stuart naast de groepsalbums solo platen blijven maken (graag zelfs!), ze zijn zeer te genieten en een heerlijke aanvulling op het groepsgeluid. Maar laten we hopen dat een volgend product van de groep niet weer vijf jaar op zich laat wachten.
 
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s