(legendarisch) Tony Joe White @ Cactus/MaZ Brugge 4-3-2011


Tony Joe White heeft de swaprock zo’n beetje uitgevonden. Met zijn donkere stem en specifieke geluid is hij een fenomeen op zich. Vorig jaar bracht hij zijn zoveelste album uit onder de titel “The Shine”, keurig binnen het door hemzelf gecreëerde idioom. Niets meer en niets minder. Gewoon een album vol sterke composities in een stijl die uit duizenden herkenbaar is als de muziek van Tony Joe White.
Zijn debuut album dateert alweer uit 1971. Zijn stijl heeft zich in de loop der jaren wel een klein beetje ontwikkeld, maar dat is vergeleken met veel artiesten slechts marginaal. Het is eerder een verfijning van zijn zelf ontwikkelde stijl dan revolutie in zijn sound. Maar waarom zou je als je iets moois hebt het anders doen dan alleen verfijnen en schaven aan die uitermate eigenzinnige stijl. Juist! Helemaal niet nodig. Tony Joe White is gewoon Tony Joe White! En dat moet het liefst zo lang mogelijk zo blijven. Inmiddels is hij voor liefhebbers een levende legende.
Op 4 maart j.l. was het Cactus/MaZ podium na het voorprogramma van Bruce Bherman (lees later meer over hem in de special die in de maak is) het plaats ‘delict’. White arriveert slechts vijfminuten voor aanvang van het concert. In een heel donkere setting neemt White getooid met hoed en gitaar plaats op de stoel op het podium en start zijn show doorspekt met composities uit zijn verleden en veel liedjes van zijn jongste album. De ondersteuning op de drumkit volgt na een paar liedjes alleen op de gitaar.
De zaal is over het algemeen muisstil en luistert ademloos naar wat White ons te brengen heeft. Slechts tijdens de applaus momenten komt er een kreet uit het publiek. Een kreet van vervoering en genieten (sommige mensen kunnen het nu eenmaal niet stil) waarbij de rest van het publiek meteen verschrikt de richting van de kreet in kijkt.
Natuurlijk horen we ‘Roosenvelt and Ira Lee’ maar ook ‘Steamy Windows’, dat voortreffelijk gecoverd werd in het verleden door Tina Turner. Maar ook, zoals gezegd, veel nieuw werk. Na een aantal toegiften laat Tony Joe White ons betoverd met zijn swamprock achter en lopen we de nacht. Slechts een beetje lichter dan in de zaal.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s