(neem de tijd en geniet) Josh T Pearson “Last of the Country Gentlemen”


Om het album van Josh T Pearson te doorgronden moet je de tijd nemen. Vergis je niet bij het zien van maar zeven titels op de tracklisting, het is geen EP maar een volwaardig album met tracks die soms boven de tien minuten klokken. Die lange nummers is al redelijk bijzonder in het country/folk/Americana genre waar Josh T Pearson zich begeeft. Denk aan Bonnie ‘Prince’ Billy als je de muziek van Pearson wilt typeren, maar iedere vergelijking doet hem misschien wel tekort.
“Last of the Country Gentlemen” vraagt nogal wat van de luisteraar. Naast dat het lange zit is voor sommige songs zijn de teksten niet bepaald vrolijk. Zeg maar gerust donker en zwart. Toch ontvouwt zich langzaam een pracht en praal als je de muziek en de teksten van Josh T Pearson in al zijn simpele rijkheid tot je laat komen. Maar ben gewaarschuwd: je moet wel stevig in je schoenen staan om alle droefheid, zwartgalligheid en verdriet tot je te laten komen. Als je al een beetje neerslachtig bent kun je beter wachten op een dag dat de zon wat meer in je leven schijnt. Pearson lijkt door een niet zo’n makkelijke periode in zijn leven gegaan te zijn dat als resultaat dit album heeft opgeleverd.
Een kapot gelopen huwelijk dat in ‘Sorry with a Song’ de schuld bij hemzelf legt in vreemdgaan en alcohol. Een tweespalt die lijkt ontstaan door de liefde voor een andere vrouw wordt bezongen in het prachtige ‘Honeymoon’s Great! Wish You Were Her’. Het verhaalt over het tegenstrijdige van op huwelijksreis zijn en in gedachten ook nog een andere vrouw liefhebben, begeren en erbij willen betrekken.
Pearson trekt je al vanaf het begin mee in zijn levensverhaal van mislukt huwelijk, afscheid en liefde voor een andere vrouw dan zijn zijn eigen lief. ‘Thou Ar Loosed!’ benadrukt dat ze wel zonder hem leert te leven. ‘Sweetheart, I Ain’t Your Christ’ verhaalt over de relatie waarin de partners wat anders van elkaar verwachten dan ze kunnen geven. ‘Woman, When I’v Raised Hell..’ maakt de sfeer nog wat grimmiger.
Pearson is gewapend met gitaar en wordt begeleid door viool, cello en af en toe een vleugje piano maar moet het vooral hebben van de kracht van zijn composities, te intensheid van de zijn teksten en de manier van zingen die de luisteraar geboeid houdt.
“Last of the Country Gentlemen” is een plaat die op eenzamen hoogte staat. Laten we hopen dat we niet weer tien jaar moeten wachten voordat we weer wat van hem horen. Want zo lang zit er tussen de groepsplaat die hij maakte met Lift To Experience en dit solodebuut.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s