(Eindelijk!) Jeffrey Foucault “Horse Latitudes”


Wat kan het wachten toch soms ondraaglijk voelen. Wat heerlijk als na zo’n periode een eind komt en de beloning is zo weldadig dat het voelt als thuiskomen. Jeffrey Foucault liet ons vijf jaar wachten op een solo album met zelf geschreven liedjes. Na het overweldigende “Ghost Repeater” toerde Foucault veelvuldig en bezocht daarbij regelmatig ons land. In de jaren daarna heeft hij zeker niet stil gezeten. In 2007 zag “Shoot the Moon – Right Between the Eyes” het licht met louter liedje van John Prine. Nog niet zolang geleden was er het prachtige album met Mark Erelli “Seven Curses”. Maar een solo album als echte opvolger bleef uit tot nu.
“Horse Latitudes” lost de hoge verwachtingen, stilt de honger en lest de dorst naar het nieuwe werk ruimschoots in. Vanaf de eerste noten van ‘Horse Latitudes’ is het thuiskomen na een lange hete, drukke en mooie reis gevoel aanwezig. De stem van Foucault lijkt alleen maar aan kracht te hebben gewonnen. Zijn gitaarspel voelt als een weldaad voor de oren. Het album is als een perfecte soundtrack voor een ietwat zwoele vroege zomerochtend waarbij de vogels langzaam ontwaken, de zon langzaam stijgt en aan kracht wint. De muziek op “Horse Latitudes” laat voldoende ruimte met zijn trefzekere, niet overdadige begeleiding van de zelfverzekerde stem van Foucault.
Mooie liedjes noemen van dit album roept de verleiding op om elke track van het album te revue te laten passeren. Alle tien de liedjes verdienen de aandacht van de luisteraar. Bij een eerste draaibeurt is het in ieder geval ‘Starlight And Static’ dat in het oor springt. ‘Goners Most’ herbergt de achtergrond zang van echtgenote Kris Delmhorst die verder op het album ook cello speelt. De instrumentale begeleiding staat op een smaakvol niveau met Eric Heywood op pedal steel, bariton en elektrische gitaar, Billy Conway op drums. Beide heren speelden eerder bij The Pretenders en Ray Lamontagne evenals Jennifer Condos op bas die ook bij de laatst genoemde speelde. De legendarische Van Dyke Parks horen we op de toesten en de accordeon. Een mooie rij van namen natuurlijk maar het zijn toch zeker de liedjes van Jeffrey Foucault zelf die stralen.
In de komende weken is Marke Erelli samen met Jeffrey Foucault op toernee in Nederland. Een mooie gelegenheid om deze artiest te zien en aan het werk te horen. Het kan haast niet anders of we zullen ook nummers horen van “Horse Latitudes”. Eigenlijk mag niemand die Amaricana muziek serieus neemt deze man missen 🙂

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s