(Fenomenaal) James Vincent McMorrow @ De NWE Vorst Tilburg 19-7-2011


Er zitten zes maanden tussen de eerste kennismaking met de uit Dublin afkomstige James Vincent McMorrow in Groningen in The Coffee Company en dit optreden in de grote zaal van De NWE Vorst te Tilburg.
McMorrow heeft inmiddels zo’n negentig optredens in de benen en dat is te merken. De schuchtere man kruipt nu zo af en toe uit zijn schulp. Verlegen en geconcentreerd blijft hij nog steeds. Zelfverzekerd zodra hij de eerste noot van een van zijn breekbare liedjes heeft ingezet. De schroom schijnt hem van het lichaam te vallen op het moment dat de artiest aan het werk is.
Net als in Groningen weet hij de zaal direct aan zicht te binden en volledige stilte af te dwingen. De volgestroomde grote zaal is direct in de ban van deze kleine man die slechts omgeven door een gitaarstandaard, de monitor boxen, één microfoon, leeg bierflesje en een flesje water het podium vult met zijn gitaar. Tijdens het zingen beweegt hij de naast elkaar geplaatste voeten niet. Tijdens de korte ontbrekingen als hij een kleine toelichting geeft en een kort grapje of verhaaltje probeert is er iets meer beweging.
Verder zijn het vooral de liedjes van zijn debuut album, hier gebracht in de volledige naaktheid met alleen begeleiding van de stem op gitaar, die het publiek boeien. Op de plaat heeft hij de begeleiding opgebouwd in zelfgespeelde laagjes. Dat kan live niet in zijn eentje en zijn de composities teruggebracht naar de essentie. Met maar één album uit en wat extra songs die hij inmiddels heeft zou het net te kort worden voor een optreden. Daarom waagt McMorrow zich aan een aantal covers van o.a. Sun Kill Moon en ‘Wicked Game” van Chris Isaak.
Afsluitend kruipt McMorrow achter een in de haast binnengerolde piano. Hij had hem ergens in het gebouw zien staan en had het plan opgevat met zijn technicus dat het wel wat zou zijn om het concert mee te besluiten. Zo wordt de laatste toegift echt heel bijzonder. Gezeten achter de piano, zonder microfoon zingt McMorrow de nacht in. De klanken zingen nog lang na in onze oren. De negentig minuten die het concert duurden lijken voorbij gevlogen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s