(nieuwe single + interview) Bruce Bherman “I’ll Wait For You In Line/Radio Girl”


Bruce Bherman zocht in Nashville zijn muzikale vrienden op om twee liedjes van zijn album “Untagged Freinds” te voorzien van een nieuw jasje. Mark Nevers (o.a. bekend van zijn werk met Tindersticks, Lamchop en Andrew Bird) ontfermde zich over de productie wat resulteerde in een uitstekende vertolking van deze twee composities. Natuurlijk was de basis in de compositie reeds aanwezig, maar wat je hoort in de transformatie met een andere producer en een groep andere muzikanten is wonderschoon.
Muzikanten als Tony Crow speelde zelf gearrangeerde piano partijen in en Phyllis Sparks voegde zijn harpspel toe terwijl we The Nashville String Machine ook horen spelen. Achtergrond zang werd vervuld door McCrary Sisters.
De combinatie brengt de dubbel-A-kant single “I’ll Wait For You In Line” met “Radiogirl” op een onweerstaanbaar niveau. Mijn lichte voorkeur ligt zeker bij het eerste liedje. Helaas is er geen video gemaakt van deze opname. Hoe dit live gaat uitpakken kunnen we op 1 en 2 december horen in Ancient Belgique tijdens DVD-opnamen. Daar zal een keur aan artiesten Bherman begeleiden. Dat dat tot mooie samenwerkingen kan leiden hoorden we al eerder in de Jet Studio sessie van ‘Big Sized Girl’  met trompet geschal van Bart Maris.

Regelmatige contact met Bruce resulteerde in het hierna volgende interview.

Kun je van het muzikant-zijn leven? Of is er nog een andere Bruce Bherman die voor de kost wat anders doet?
BB> Sinds kort wel, met ups and downs, maar het lukt wel. Ondertussen heb ik toch wel al een zekere backcatalogue opgebouwd!

Wanneer ben je gestart met het maken van muziek?
BB> Toen ik zeven jaar oud werd, mocht ik van mijn vader kiezen tussen een polshorloge en een gitaar.  Tot op de dag van vandaag, verdraag ik nog steeds geen polshorloges aan mijn pols.

Welke muziek speelde je voordat je zelf muziek ging schrijven?
BB> Blues en folk, mijn eerste groepje heette ‘Bluesy Rag’

Je eigen muziek heeft een evolutie doorgemaakt in de zes albums die je hebt gemaakt. Zelf vind je vooral je eerste drie albums van een heel andere orde dan de latere. Wat is er volgens jouw zoveel anders aan die eerste platen?
BB> Klopt. Tijdens het maken van de eerste twee was ik een getrouwd man met gezin, vooraf de derde had ik net een loeier van een echtscheiding verteerd. Daarna is er een soort rust teruggekeerd!

Door wie voelde je je in het begin vooral beïnvloed?
BB> Blues: Muddy Waters, J.B. Lenoir, Sonny Boy, etc.. >>Folk: Dylan of course, Bert Jansch, John Martyn

Door wie laat je je momenteel erg beïnvloeden?
BB> Goh, moeilijke vraag. Ik heb altijd bewondering gehad voor mijn ‘idolen’ maar ik heb nooit de drang  gevoeld om hen letterlijk te kopiëren. Laten we zeggen dat ik me steeds heb laten leiden door een zo groot mogelijk muziekarchief rondom mij. Op dit moment heb ik een   soort eigen niche gevonden, wat niet belet dat ik nu opnieuw luister naar vroege Britse Folk,     wat opera, fifties jazz (mijn vader was een jazzpianist) en Terry Riley en Steve Reich, aangevuld door wat mijn jonge vrienden nu aanraden via youtube en facebook. Een breed gamma dus.

Je debuut stamt uit 1999 met het album The Corridor. Ik heb het onlangs weer eens gedraaid, mag er best zijn al heeft naast de Americana invloed die we ook kennen van Untagged Friends een New Order, industrial, slagwerksausje over de muziek heen liggen. Ben je dat met me eens? Of zie je dat toch heel anders?
BB> Ja en nee, maar ik veronderstel wel 1: dat wegens een very low budget de drummachine prominenter  werd aangewend in plaats van een echte drummer en 2: begin 1980 had ik wel een close contact met Londense punk-poets zoals Anne Clarke, John Cooper Clarke, Patrick Fitzgerald e.a., en zij lieten zich meestal begeleiden door Casio’s en beats. Anne Clarke werkte toen ook met Vinny Reilly van de Durutti Column. Dat sfeertje smaakte me wel.

De verandering die je doormaakte vanaf het debuut naar nu zit hem vooral in de instrumentale en stijl van de liedjes. Je manier van zingen is herkenbaar en hetzelfde gebleven. Of heb je daar zelf een andere mening over?
BB> Nee , klopt wel. Alhoewel de stem, naar mijn mening, tussen ’99 en 2011 toch wat geëvolueerd is door de gedane concerten en studio-opnames.

Je derde album The Other/63 is eigenlijk een andere stijl dan waarmee je van start bent gegaan. Was je zoekende in die periode?
BB> Altijd zoekende, maar het album was inderdaad anders om de volgende 2 redenen: een voorafgaande echtscheiding (zie hoger) en de mogelijkheid om, omringd door een “sterrengroep” in de toenmalige Rising Sun studio op te nemen.  Belgische muzikanten uit bands zoals Hooverphonic, Kowlier, Arno en Flat Earth Society.

Op Attitudes hoor ik soms invloeden van elektronische muziek als van OMD en Heaven17. Was je in die periode beïnvloed door dat soort muziek?
BB> Nee, maar voor het opnemen van die plaat had ik een sterke vriendschap/samenwerking ontwikkeld met Jurgen de Blonde van de cultband Portables (fans van Mogwai, Explosions in the sky, Jim ‘O Rourke). Laten we zeggen dat hij een grote vinger in de pap had.

Two Boys start met een vrij heftig, zeg maar noisy nummer. Was dat iets om te proberen of vind je het bij de rest van het album passen?
BB> Absoluut, na Attitudes had ik nog een aantal nummers over en die hebben Jurgen en ik direct aangepakt. Two Boys hebben me met ons beiden samen met een  drummer/percussionist opgenomen.  Het is een heel intense, introverte plaat. Een beetje een pech-periode maar voor mij persoonlijk één van mijn mooiste albums.

Met Untagged Friends ben je met een dubbel album gekomen. Was dat een enorme bevalling? Of had je gewoon zoveel inspiratie en creativiteit dat het zo’n beetje vanzelf kwam?
BB> Niet zo erg, dubbele arbeid is meestal dubbele fun. Even serieus: uiteindelijk verstreek er 3,5 jaar tussen de voorgaande “Two Boys” en “Untagged Friends”. Daardoor had ik reeds een 16-tal nummers op de plank liggen. Simultaan startte de communicatie met de Nashville muzikanten, hetgeen een enorme opsteker was. Dat betekende een heel nieuwe richting voor mij.

Wat maakt Untagged Friends anders dan je vorige werk?
BB> De Nashville sound tout court. Daarenboven vond er een aangename kruisbestuiving plaats tussen Amerikaanse en Belgische muzikanten. Met deze tracklist heb ik geprobeerd om een zo uniform mogelijke sound te creëren wat helemaal niet zo is bij de vorige cd’s.

Momenteel ben je aan aantal composities van je laatste album opnieuw aan het opnemen met je vrienden in Nashville. Waarom nu pas? Wat wil je dat er anders wordt?
BB> Tony Crow (Silverjews, Lambchop) is momenteel een belangrijke muzikant in het “BB-universum”. Zijn manier van arrangeren zorgde ervoor dat ik mijn nummers op een andere  wijze leerde benaderen. Daardoor ontsprong het idee om de nieuwe dubbel A single (I’ll   Wait For You In Line & Radiogirl) te voorzien van strijkers en een koortje van zwarte achtergrondzangeressen, beiden uit Nashville.

Ben je door de invloeden vanuit de USA aan het veranderen? Wordt het nieuwe werk van Bruce Bherman anders? Of is je stijl juist nu aan het rijpen?
BB> Enerzijds is mijn werk steeds door de USA beïnvloed geweest. Anderzijds zal het nieuwe werk van BB steeds aan verandering toe zijn wegens het ontmoeten van potentiële  muzikanten. Door het reizen blijf je bezig. Rijpen is niet precies het juiste woord, het gaat  eerder om het blijven ‘evolueren’.

Welke songs heb je behandeld en welke komen nog? Worden deze op een EP samengebracht zodat de verzamelaars het compleet kunnen hebben?
BB> Ik vermoed dat het voorlopig blijft bij de twee bovenvermelde songs. Een EP is niet meteen prioritair, hoewel het concept “EP” wel leuk is op vinyl.

In 2012 kunnen we een live DVD verwachten. Wordt een DVD opgenomen van een concert met veel gasten uit de USA? Wordt het akoestisch? Kortom wat kunnen we verwachten?
BB> De Live DVD wordt op 1 en 2 december opgenomen in de AB Club te Brussel. Er zullen wat Nashville muzikanten afzakken, iets wat qua logistiek absoluut geen evidentie is. Ik wil vooral verder borduren op de drie live clips in de Jet Studio (te vinden op youtube) en op die manier het publiek een audiovisueel palet geven van mijn “back catalogue”. Akoestisch wordt het waarschijnlijk niet.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s