(Blues & Soul) Sugar Ray & The Bluetones “Evening”


Er zijn albums die je per ongeluk over het hoofd ziet tot het moment dat je in een opwelling nog eens door je bestanden gaat met teasers/lokkertjes die je krijgt van platenmaatschappijen. Zo ontdekte ik dus veel te laat het nieuwste album van Sugar Ray & The Bluetones. Maar ja, wat is te laat? Het album is net een paar maanden uit en kan nog best wat aandacht gebruiken. “Evening” is helemaal geen plaat die je alleen in de avond zal draaien. Ik draaide hem midden overdag tijdens de strenge vorst periode van de afgelopen dagen en de warmte spatte gewoon uit de luidsprekers. Ik was bijna bang dat de rayonhoofden van de elfsteden vereniging aan mijn bureau kwamen klagen voor het verspreiden van zoveel warmte. Gelukkig voor de schaatsliefhebbers beperkte die warmte zich uitsluitend tot warmte en verhitting van de oren, het hart en gemoederen.
Het album opent lekker stevig met Johnny Young nummer ‘I’m Having A Ball’. Het stevige stemgeluid van Sugar Ray (echte naam Ray Norcia) laat direct zijn handelsmerk horen gekoppeld aan het ruige mondharmonica geluid. Zo de toon is gezet en het feestje is begonnen kunnen we concluderen. De beleidingsband van Sugar Ray bevat een aantal bekende namen. “Monster” Mike Welch, Michael “Mudcat” Ward, Neil Gouvin en Anthony Geraci. Mike Welch speelt alweer sinds 2003 bij deze formatie die blues weet te versnijden met country en jazz. Ook op dit album “Evening” dat de opvolger is van de 2007 release “My Life, My Friends, My Music”.
Na een stilte van tien jaar tussen 1991 en 2001 brengt deze formatie ongeveer ieder twee jaar een nieuw album. Maar nu was het alweer vier jaar stil. Gelukkig is de kwaliteit steeds hoog zodat we weer even kunnen teren op het album. Zo ook met dit achtste album sinds 1980. Norcia bewijst op zeven van de twaalf composities zijn songschrijvers talent. In ‘Dancing Bear (Little Indian Boy)’ worden we in het intro even op het verkeerde been gezet met een houten fluit geluid dat doet denken aan Los Incas maar vervolgens neemt de blues na het intro het weer over.
Mocht nog door geen enkel nummer gegrepen zijn op dit album, en dat is bijna onvoorstelbaar, dan ga je zeker voor de bijl bij het titelnummer van ‘Evening’. Heerlijk gitaarwerk en zingend Hammondorgel op de achtergrond en de zang van Sugar Ray die zeker een octaaf hoger zingt dan John Lee Hooker maar wel een beetje de sfeer heeft van deze grootheid.
“Evening” verdient als album de aandacht van de ruimdenkende bluesliefhebber die deze soulvolle liedjes moeiteloos in zijn muzikale hart zal sluiten.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s