(comeback? Van nooit weg geweest..) Bobby Womack “The Bravest Man In The Universe”


Mijn eerste album van Bobby Womack was in 1984 “The Poet II” waarna uiteraard redelijk snel deel één volgde van  dit meesterwerk. Met de 12-CD box “The Collection” was ik meteen helemaal bij. Maar de productie van deze soulman is daarna niet zo hoog geweest. Deze in 1944 geboren soul veteraan brengt al sinds midden jaren zestig albums uit.
Toch zijn zijn grootste successen niet uitgevoerd door soul artiesten. Zo zongen The Rolling Stones ‘It’s All Over Now’, Janis Joplin ‘Trust Me’ en bijvoorbeeld J. Geils Band ‘Lookin’ for a Love’ de hitlijsten in. Toch heeft deze soulveteraan altijd zelf ook in de schijnwerpers gestaan al is het niet in de hitparade zelf.
We hebben nu dertien jaar moeten wachten op een nieuw album en eigenlijk nog vijf jaar langer voor een album met composities, waar hij zelf de hand in heeft gehad. “Resurrection” uit 1994 was met eigen composities, maar het in 1999 uitgebrachte “Going back to my roots” bevatte covers, die hem inspireerden.
Met “The Bravest Man In The Universe” wil Womack een comeback maken met een geluid dat dichter tegen deze tijd aanleunt, maar met de soul die hem groot gemaakt heeft. De stem van de grootmeester klinkt nog immer doordringend al beginnen de jaren wel te tellen. De productie klinkt heel eigentijds en dat maakt dit album tot een waar hoogtepunt in de carriere van Bobby Womack. Een song samengezongen met Lana Del Rey moet zelfs het hitgehalte doen stijgen. Het is hem van harte gegund.
De productie klinkt een beetje als Gorillaz, maar laat je niet in de luren leggen. Het is en blijft wel degelijk Womack die met zijn soul er bovenuit blijft steken, al is de stempel van Richard Russell en Damon Albarn nog zo hard. Kwaliteit verloochent zich niet en zit hem zeker niet in de lengte van een album. In nog geen veertig minuten weet Womack te overtuigen alsof hij nooit is weggeweest. Of hij nu een traditional als ‘Deep River’ naar zijn hand zet of samen met Del Rey ‘Dayglo Reflection’ zingt. Het is Womack die zorgt voor zijn immer drukkende soulman stempel. De andere gasten van het album zijn Gill Scott-Heron, die samen met Womack ‘Stupid Introlude’ uitvoert en Fatomata Diawara, die ‘Nothin’ Can Save Ya’ tot een bijzonder moment maakt. Of het nu het nummer met Lana Del Rey zal zijn dat een hit wordt of het schitterende titelnummer, we zullen het zien. Maar Bobby Womack verdient een terechte comeback van eigenlijk nooit weggeweest.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s