(Die heeft wat in te halen!) Rodriguez @ HMH Amsterdam 1-7-2013


Het verhaal van Sixto Rodriguez zal velen inmiddels ter ore gekomen zijn door de Oscar winnende documentaire “Searching for Sugar Man”. Voor wie het toch niet weet is er nog een heel mooie film te kijken!
In een notedop: Rodriguez maakt in 1970 en 1971 twee albums waarbij zijn debuut “Cold Fact” naar later blijkt de meeste aandacht trekt. Maar in de USA floppen de op Sussex uitgebrachte albums volledig en na het failliet van de platenmaatschappij lijkt het zelfs helemaal gedaan met Rodriguez die in 1973 nog begonnen was aan zijn derde album dat door dat faillissement nooit af komt. Rodriguez vervolgt zijn leven als bouwvakker en laat zijn muzikale carrière achter zich. Totdat hij in 1979 gevraagd wordt voor een paar kleinschalige optredens in Australië waar zijn albums tot zijn verbazing wel enige bekendheid hadden opgeleverd. Maar daarna wordt het alweer stil rond de muzikant Rodriguez. Tot in 1998 een groepje fans op zoektocht gaat naar hun idool. De verhalen lopen uiteen van miljoenen verkochte (bootleg) albums tot zo’n 250.000 exemplaren. De waarheid zullen we niet te weten komen. Maar in Zuid-Afrika blijkt Rodriguez een cult-held te zijn die zelfs doodgewaand werd. Toch kwamen ze hem op het spoor en vol verbazing dat hij nog leefde werd hij onthaald als een held in Zuid-Afrika. Sinds die tijd pakt Rodriguez zijn muzikantenbestaan op. Zijn wereldwijde erkenning komt bij de in 2012 gemaakt documentaire over zijn leven “Searching for Sugar Man”. Nu toert hij op zeventigjarige leeftijd de wereld rond en staat voor uitverkochte zalen. Zo ook op 1 juli j.l. in een uitverkochte Heineken Music Hall.
Na het smakelijke voorprogramma van Josh Record dat duidelijk niet iedereen kon bekoren, gegeven het feit dat het publiek nog lekker doorpraatte met elkaar en deels nog niet eens de zaal was binnengelopen, is het zo tegen negen uur tijd voor de legende.
Rodriguez wordt ondersteund door – naar ik aanneem – zijn dochters het podium op begeleid. Een daverend applaus klinkt uit de zaal als of we te maken hebben met een grootheid. De uit zijn as herrezen held Rodriguez wordt begeleid door een band met jonge muzikanten die de broze Rodriguez een steun in de rug geven die hem op een voetstuk plaatst! Geweldig gewoon om dat te zien en te horen. Het eerste nummer dat Rodriguez inzet is stevig en laat horen dat de stem wel wat heeft geleden door de jaren.
Gelukkig zijn het vooral de eigen nummers van Rodriguez waarin hij schittert en zijn lang gemiste applaus kan innen. Respect is voelbaar in de zaal voor deze oude muzikant die zelfs dood werd gewaand. Het publiek is stil(ler) en vooral vergevingsgezind. Alleen als bij ‘Lucille’ van Little Richard zelfs de pijngrens wordt bereikt omdat Rodriguez de hoge noten echt niet kan halen dreigen sommige bezoekers de zaal te verlaten. Gelukkig hervat hij zich daarna weer en zijn we de pijnlijke noten snel vergeten.
Het oeuvre van Rodriguez is natuurlijk klein wat hem doet grijpen naar zijn eigen favorieten, om niet alles integraal van zijn albums te spelen. Helaas is de keuze van de covers niet altijd even gelukkig. Alleen ‘Like A Rolling Stone’ van Bob Dylan is eigenlijk binnen het toonbereik dat hij echt aankan. Er is naast de covers voldoende te genieten om Rodriguez na afloop van het concert te blijven herinneren als een artiest die het beter verdiend had in het muzikantenbestaan. Hij had in de jongere jaren van zijn leven van het succes moeten genieten en toen de wereld rond moeten reizen. Wie
weet wat voor fraaie muziek dat nog had opgeleverd.
Rodriguez lijkt nu te zijn weggerukt uit een tijd die voor hem heeft stilgestaan. Hij roept zijn boodschap van toen maar met overgave van toen die verbleekt bij de tijd van nu. Zijn grapjes zijn de grapjes van zijn kleinzoon. Rodriguez heeft de synchronie met die van 2013 gemist. Onvast beweegt hij zich over het podium van zijn plaats bij de microfoon naar het tafeltje met wat te drinken. Gelukkig heeft hij een band en bandleden die hem muzikaal op handen dragen en hem niet alleen muzikaal begeleiden. Niet alleen het publiek geniet van de fraaie momenten als hij zijn oude nummers speelt begeleid door een prima band. Ook de rustige passages waar Rodriguez alleen zijn gitaar speelt en zingt komen op het balkon prima over de menigte heen. Het geluid is prima, ook in de details. De wat onvaste stem van Rodriguez heeft nog genoeg kracht en kan het oude bereik van zijn
composities nog aan.
Nu kunnen we genieten van nummers die zijn twee albums grote oeuvre sieren. Onbetwist hoogtepunt van de avond is de gloedvolle uitvoering van ‘Sugar Man’ waarin naast soleren ook plaats is voor een stukje improvisatie. Natuurlijk keek iedereen uit naar de uitvoering van dit lied en was het op
voorhand al een gedoodverfd hoogtepunt. Maar in werkelijkheid is het dat gelukkig ook! Hier horen we Rodriguez op de toppen van zijn kunnen.
Na afloop kunnen we maar één conclusie trekken: onvergetelijk om hem gezien en gehoord te hebben! Genoten hebben we ook al was het allemaal niet perfect. Moge Rodriguez nog de tijd gegund zijn om nog vele van zijn fans over de wereld te bezoeken en daarnaast ook nog even onder leiding van een goede producer als bijvoorbeeld Rick Rubin een aantal van zijn nieuwe liedjes in de studio vastleggen. Ik denk dat dat derde album hem voldoende zal opleveren om de misgelopen royalties gedeeltelijk te compenseren en hem een onbezorgde en verdiende oude dag te bezorgen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s