(geslaagd met vlag en wimpel!) Hidden Treasures Festival @ Roepaen Ottersum 22-9-2013


Zwerven door het oude kloostergebouw van Maria Roepaen in Ottersum op zoek naar verborgen schatten in de beeldende kunst en de muziek is een uitdaging die velen zijn aangegaan op zondag 22 september j.l. Een dergelijke locatie leent zich natuurlijk ook prima voor zo’n zoektocht met beleving. Van de kelders tot en met de hogere regionen is er wat te beleven.
Ik beperk me hier tot de muzikale ontdekkingstocht. Misschien is dat ten onrechte maar mijn blog gaat nu eenmaal over muziek.
Het aantal bezoekers dat op de dag zelf bedenkt deel te nemen blijkt zelfs groter dan de groep die ruim van
 tevoren een kaartje had bemachtigd. Het maakt dat het een gezellige drukte is in de gangen en zaaltjes. Artiesten staan niet voor een lege zaal te spelen.
De eerste muzikale ontdekking is Maurice van Hoek. Gewapend met zijn akoestische gitaar, soms gevoelige
 songs maar in ieder geval liedjes met zeggingskracht weet Van Hoek met zijn krachtige stem het zaaltje in het souterrain goed te vullen. Tijdens het liedje dat hij schreef voor zijn vader is het een van de dames op de eerste rij te veel en ze pinkt een traantje weg. Met een omhelzing bedankt Van Hoek deze fraaie emotie en roept de ‘good feeling’ weer terug. Met een cover van Ray LaMontagne geeft Van Hoek te kennen zijn helden te willen eren en geeft hij een van zijn inspiratiebronnen prijs. Even pratende net voor en ook na het optreden maakt duidelijk dan we hier te maken hebben met een singer- songwriter die duidelijk van de muziek zijn vak wil maken al vindt hij zichzelf nog wel wat jong voor het echte vak. Zijn talent zal in de komende jaren verder rijpen om wellicht ook internationaal te kunnen groeien. In Nederland zijn we denk ik wel klaar voor Maurice van Hoek.

We schuiven een paar deuren op in de gangen van de diepste verdieping. We passeren daarbij diverse fraaie kunstwerken om aan te komen in de kamer waar Blue Mickey & Leander spelen. Een trio van twee dames en een heer. Zij brengen een afwisselend repertoire dat deels gedragen wordt door de mannen en deels door de vrouwenstem. Ze spelen versterkt maar zeker niet schreeuwerig. Het stempel singer-songwriter is wat lastig te geven terwijl dit groepje wel naar de folkmuziek hangt. Af en toe is het ook de viool die wordt gespeeld door een van de dames. De set vult lekker een half uur zoals bij iedere artiest. Gaande het optreden loopt het
 souterrain-zaaltje steeds voller.

Even sluiten we daarna aan bij Frank van Geest die geplaagd wordt door het feit dat zijn stem zonder versterking d
e zaal niet vult, waardoor zijn liedjes stranden ergens tussen zijn performance en het moment dat het het publiek zou moeten raken. Een gemiste kans voor Van Geest die ongetwijfeld fraaie liedjes kan schrijven.
In de Van Niers zaal
 brengt Smokestack een duidelijk bandgeluid van rock met een country invloed. Het kwartet komt zeer geroutineerd over en speelt met een enorm spelplezier en zet daarmee een gedegen set neer. De zaal geniet merkbaar terwijl de heren zich niet storen aan de grenzen van een half uur.

Het is bijna vervelend om toch te kiezen om nog een act te kunnen horen op de bo
venste verdieping van het klooster. Gelukkig is Fallinn Wolff uit een uitermate bijzonder hout gesneden zodat ik blij ben de keuze gemaakt te hebben. Het duo steekt Cocorosie naar de kroon met de eigenzinnige benadering. Toch zitten deze dames dichter bij de folk en is de inbreng van elektronica beperkt. Maar met toetsen, zang en cello en hier en daar een mini-megafoon weten de dames het aanwezige publiek enorm te boeien. Een bandje met potentie!

Michael Prins, de beste singer-songwriter van Nederland voor 2013 volgens het gelijknamige TV-programma van Giel
 Beelen, is de absolute afsluiter van het festival. Met zijn fraaie liedjes en de begeleiding op gitaar en piano weet Prins het publiek ruim een uur geboeid aan zich te binden. Met alle gemak van de wereld speelt deze jonge singer-songwriter alsof hij zijn hele leven nog niets anders gedaan heeft. Het talent spat werkelijk van het podium. Als hij een cover wil doen van The Jayhawks komt hij een tweede stem tekort en na een oproep aan het publiek is het Douwe Bob die hem vergezelt op het podium en in het duet. Twee stemmen die uitstekend aan elkaar gewaagd zijn in een uitvoering die het origineel bijna doet verbleken. Beiden talenten komen uit dezelfde show.
Prins trekt jong en oud naar zich toe. De dames zitten letterlijk in drie generaties op het podium van The Nightclub. In oktober gaat het debuutalbum van Prins verschijnen. De kwaliteit van de liedjes horende tijdens zijn optreden kunnen we daar alleen maar reikhalzend naar
 uitkijken .
De show sluit een fraaie eerste editie af van Hidden Treasures. Met een luid applaus verwelkomt het publiek het idee dat
 volgend jaar een tweede editie zal volgen.

Meer foto’s en video’s te bereiken via mijn Links-pagina.



Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s