(ontdekt talent) Stu Larsen “Vagabond”


Stu Larsen heeft de liefde voor de muziek vertaald door al jaren zijn geboortegrond Australië achter zich te laten en zonder verdere vaste woon en/of verblijfplaats de wereld rond te trekken. In zijn bagage een stapel mooie liedjes en zijn gitaar, banjo, ukulele en niet te vergeten zijn tikje vergruisde stem met een heel fijn randje en een melancholieke StuLarsen_Vagabondklank. Prima entourage voor zijn bluesfolkliedjes die verhalen van zijn avonturen. De heimwee en de moeilijke kant van de liefde voor iemand die steeds van plaats wisselt.
Het is fraai als juist Larsen het openingsnummer ‘San Francisco’ zingt “I’m going home…” met meteen de toevoeging waar dat dan ook is en misschien vind ik deze keer de liefde daar in San Francisco. Hij weet niet waar hij heen gaat totdat hij er is aangekomen, memoreert Larsen in datzelfde liedje en dat is denk ik ook de kern van zijn muzikanten bestaan van dit moment.
Met “Vagabond” brengt Stu Larsen zijn derde studioalbum uit. Maar deze keer niet in eigen beheer maar bij een platenmaatschappij. De kans is nu groter dat hij wat breder aansluiting krijgt. Zeker nu hij de laatste tijd met Mike Rosenberg alias Passenger op heeft getrokken en in zijn voorprogramma mocht spelen is zijn populariteit toegenomen. De liefhebbers van Passenger zullen zeker overeenkomsten horen in de muziek van Larsen. Het zit gewoon in elkaars verlengde. Als Larsen een hit weet te scoren op de radio net als Passenger met zijn vijfde album dan kan het al bijna niet meer misgaan.
Een van de liedjes die opvallen is het huppelende ‘Thirteen Sad Farewells’ maar of dat de hit in spé zou kunnen zijn is lastig te voorspellen. Het kan natuurlijk ook een van de liedjes zijn die doordrongen zijn van het gevoel van thuis. Zoals het openingsnummer of ‘Ferry to Dublin’. Het gevoel van naar huis gaan van een wereldreiziger druipt hier en daar nu eenmaal van de liedjes en dat gevoel voel je ook in de muziek van Larsen. Want ook daar komt ook de liefde steeds weer om de hoek kijken wat de intensiteit alleen maar verder aanwakkert die deze moderne troubadour uitstraalt.
Op ‘Maybe I Am’ worden we verwend met een heel warm strijkersensemble van het Enigma Quartet en pianoklanken in een liedje dat diep in de gevoelens gaat van een liefde die dreigt los te laten en te vervliegen met de wind.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s