(uit de schaduw) Andy Jackson “Signal To Noise”


Een nieuwe dimensie aan de carrière van Andy Jackson. Als producer van vele Pink Floyd albums en soloalbums van de individuele leden vierde hij al hoogtijdagen. Tweemaal werd hij genomineerd voor een Grammy Award. Helaas ging die beide keren aan zijn neus voorbij. Maar de rij albums waar hij zijn stempel op drukte is immens. Zelfs bij het laatst AndyJackson_SignalToNoiseverschenen Pink Floyd album was hij als engineer en als co-producer betrokken. Maar hij stond ook aan de knoppen bij Utopia en de Boomtown Rats single “I Don’t Like Mondays” werd onder zijn deskundige leiding opgenomen. Maar nu is er dan een eerste soloalbum. Eerder nam hij al drie albums met anderen op. Nu met “Signal To Noise” is er dan een album helemaal door hemzelf geschreven, gespeeld en opgenomen. Het is moeilijk zijn progressieve rock los te zien/horen van wat we van Pink Floyd kennen. Dat kan natuurlijk ook niet vreemd genoemd worden.
“Het album gaat over alles wat in het leven belangrijk is. Van het dagelijkse werk tot meer hoogdravende momenten van het leven. Net als het ontstaan van dit album.” verklaart Jackson in een vraaggesprek met iemand van zijn platenlabel Esoteric.
Net als een Pink Floyd album is “Signal To Noise” geen een-haps-album. Doorgronden gaat niet bij de eerste draaibeurt. Daar is meer luisterintensiteit voor nodig. Dus ga er maar rustig voor zitten als je dit album wilt begrijpen. Wel is bij een eerste vluchtige beluistering van delen van het album duidelijk dat je met iets bijzonders te maken hebt. Zo overkwam het ook mij. Zonder bovenstaande historie te kennen zapte ik vlug even door het album heen en heb het daarna zonder aarzelen toegevoegd aan mijn verzameling. Ergens gingen er belletjes af dat ik iets fraais in handen had. En dat heeft me nog niet teleurgesteld. En nu ik meer weet over de achtergrond van Andy Jackson verbaast me dat natuurlijk niet. Maar dat verpest gelukkig niet het moment dat ik meemaakte om te beslissen het album zonder verdere kennis aan te schaffen.
Jackson vertelt zijn progrock-verhaal in zeven composities in een bescheiden veertig minuten. Bescheiden voor het genre en zeker ook voor het werk van Pink Floyd. Maar kwaliteit staat nu eenmaal niet in verbinding met kwantiteit. Soms zelfs op gespannen voet. De composities variëren in lengte van ruim drieënhalve minuut tot net geen tien minuten.
Het werk van Andy Jackson is maar heel lastig los te zien van zijn productie-activiteiten. Wat natuurlijk de vraag opwerpt hoeveel invloed Jackson op het groepsgeluid van een Pink Floyd heeft uitgeoefend. Of was het altijd een wisselwerking, een soort katalisatorwerking. Compositorisch weet Jackson overigens zeker waar Abraham de mosterd haalt. Elke compositie bevat de nodige spanning en nergens klinkt het geforceerd. Het lijkt of Jackson over vele jaren compositorische ervaring kan bogen. Het album “Signal To Noise” opent zijn poorten pas na een paar keer draaien en is dan een werk dat op eigen benen staat en de aandacht verdient. Hopelijk wordt die aandacht geschonken zo vlak na de release van dat andere album waar hij zijn productievaardigheden aan verleend heeft.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s