(heruitgevonden) Rodney DeCroo “Campfires On The Moon”


Het album “Campfires On The Moon” verscheen buiten ons land in het vorige jaar. Na het succes dat daarop volgde is het nu tijd in Nederland om kennis te maken met Rodney DeCroo. Na vijf jaar afwezigheid in de muziek is dit zijn zesde album maar wel zijn meest intieme album.
Al bij het eerste nummer van het album weet je dat DeCroo je gaat inpakken of het je RodneyDeCroo_CampfiresOnTheMoonhelemaal niet zal raken. Toch kost het album de nodige draaibeurten om op waarde geschat te kunnen worden. Maar als DeCroo je een keer te pakken heeft dan laat hij je niet meer los met zijn zang, die een tikje doet herinneren aan Bob Dylan. Zijn soms wat onvaste manier van zingen maakt hem charmant en breekbaar. Mijn moment waarop hij me pakt was het liedje ‘Ashes After Fire’ wat verhaalt over zijn bezoek aan oude vrienden, wat geen onverdeeld genoegen bleek te zijn. De zang van DeCroo wordt hier prachtig ondersteund door die van Ida Nilsen, die tevens de piano speelt op dit album. Akoestische bas is in handen van Mark Haney terwijl DeCroo zelf akoestische gitaar speelt. Het wordt allemaal heel klein en intiem gehouden op dit album.
De tien liedjes graven in de ziel, de persoon en het wezen van Rodney DeCroo. Een resultante van vijf jaar therapie en herstellen van wat leek op een leven lang vechten tegen PTSD. Het lijkt er nu op dat DeCroo daar nu van hersteld is. Hij voelt zich in ieder geval sterker dan ooit. De tijd gaat leren of het gevecht nu over is. Als dat gevecht een album als “Campfires On The Moon” oplevert en een mijlpaal markeert, dan mogen we daar als muziekliefhebbers gelukkig mee zijn. Laten we vooral hopen dat de inspiratie, die deze nieuwe stap in het leven oplevert, nog heel veel mooie liedjes mag opleveren. Terugkijkend op een heftige tijd en vooruitkijkend met een andere blik op de wereld heeft DeCroo zichzelf heruitgevonden. Met ‘Stupid Boy in an Ugly Town’ is hij pijnlijk openhartig naar zichzelf en anderen uit zijn rumoerige tijd. Maar vaak genoeg is het poëtisch en cryptisch zoals in de albumopener ‘Campfires On The Moon’. Dat zijn dan wel de uitersten van het album. Vaak liggen de teksten ertussenin. Genoeg te herkennen, te weten en te raden. Dat maakt goede teksten toch het spannendste. De akoestische begeleiding is van een heel fijn raffinement.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s