(DeWolff strekt zich uit!) Electrosaurus “21st Century Heavy Blues, Rare Grooves & Sounds From the Netherlands – vol. 1 (RSD2017)”


Het is mode om weer veel uit te brengen op vinyl! Dus kan DeWolff met hun retro-geluid daar niet bij achter blijven. Dit keer bieden ze het podium aan een aantal artiesten, die opnames maakten in hun vintage studio. Piepkleine studio, zo las ik ergens. Maar met een groots geluid. Want DeWolff staat zelf ook garant voor een heel groots geluid. Ze klinken al van heel jongs af aan als een band die zo uit de psychedelische jaren zestig is weggelopen. Toch zijn de mannen heel erg van deze tijd en maken ze werkelijk geweldige muziek. Ik mocht ze gelukkig al vele malen ook live zien. Van kleine tot grote zalen of op een festivalpodium.
Tijdens Record Store Day op 22 april dit jaar werd in Nederland speciaal voor die dag deze dubbel-LP uitgebracht. Zonder CD en ook zonder een downloadcode; gewoon helemaal analoog. Wel heel lekkere muziek en dat geperst op goudkleurig vinyl. “(DeWolff strekt zich uit) Electrosaurus “21st Century Heavy Blues, Rare Grooves & Sounds From the Netherlands – vol. 1” staat vol met heerlijke muziek die allemaal een randje DeWolff hebben of gewoon DeWolff zijn of DeWolff met wat anders. Maar altijd klinkend als een klok. Altijd dat machtige geluid van de sixties dat we kennen van de band zelf.
Geen wonder allemaal als je weet dat de mannen regelmatig meespelen of een nummer hebben geschreven. Of het is een nummer van de band zelf, want ook dat ontbreekt niet.
Natuurlijk start iedere plaatkant met het geluid van een naald die de groef opzoekt zoals we dat kennen van het draaien van een plaat. Kan je niet omheen natuurlijk.
Het album opent met ‘Darling’, een song die je met beide voeten laat landen in de pop/rock van de jaren zestig. Uitgevoerd door de band The Dawn Brothers. Het daaropvolgende ‘Bury Me Not’ is een rockvariant op een Supremes-achtige benadering door Juulke DeWaide. Het meerstemmigheidsgevoel komt door de gebruikte galm. Nachtschade klinkt in het intro van ‘The Clown’ of we DeWolff zelf gaan horen, maar klinkt in het stemgeluid juist heel breekbaar. Vervolgens klinkt dit nummer na het bekende orgeltje een stuk opgewekter.
De bloemlezing van DeWolff gaat voort tot het laatste nummer van de eerste plaat, met daarin een vooraanstaande rol voor Pablo van de Poel zelf.
De tweede plaat herbergt opnieuw een aantal juweeltjes. Ik pak er ook daar een paar uit:
The Heat klinkt net als DeWolff zelf. In het daarop volgende nummer, waarbij de DeWolff samenwerkt met Zulu Boy en Joep Pelt, horen we iets totaal anders: psychelische rock met rap. Hip-hop in een sixties-jasje, zou je kunnen zeggen.
En als voor de vierde keer de naald uit de groef wordt getild is het stil, heel stil. Wat zullen we nu toch weer eens opzetten, zweeft dan door je hoofd, als je wederom naar de draaitafel loopt. Of wordt het nu toch weer een vijftal cd’s in de wisselaar doen en langer genieten, voordat je opnieuw hoeft na te denken over de onvermijdelijke vraag bij het draaien van LP’s: “Wat gaan we nu opzetten?”.
Toch is het een heel mooie plaat geworden van de mannen van DeWolff met hun bandjes! Een aanrader van jewelste. Bijna een aanmoediging om een draaitafel te kopen als je die niet (meer) hebt.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s