(de achteruitkijkspiegel-deel 4) Anna Christoffersson & Steve Dobrogosz “It’s Always You”


In deze vierde editie van de achteruitkijkspiegel komt een bijzonder album aan bod dat in mijn muziekbeleving een nieuwe fase ingaat. Niet zozeer een album dat in het verleden al erg bij me opviel maar juist nu erg aangrijpt als een gemiste parel.
Zomaar op zoek naar een cd in mijn kast die ik lang niet gedraaid heb, kom ik het album van Anna Christoffersson & Steve Dobrogosz: “It’s Always You” tegen. Ik bracht het album destijds mee van een reis naar Zweden waar ik voor een congres was.
En wat word ik dan ineens verrast door de schoonheid van dit jazzalbum. In die dertien jaar dat het in de kast heeft gestaan was het zomaar uit mijn geheugen gewist. Dat ik niet de enige ben die dit heel mooi vindt is snel duidelijk, als ik lees dat ze in 2006 genomineerd is geweest voor een Grammy!
Tegelijk zie ik op haar eigen website dat het al sinds 2010 stil is rond nieuwe muziek van haar. Het laatste album heet “Covers” wat meteen ook de lading dekt van het geboden materiaal. En dat geldt overigens niet voor Dobrogosz, haar kompaan op het album.
Wat doorzoekend vind ik dat Christoffersson werkt aan een album “Game Changer”, dat gevuld zal zijn met eigen liedjes.
Christoffersson is gezegend met een heel fraaie jazzy stem die meteen opvalt. Ook als iemand, die ik toevallig bel als ik het album draai, haar maar even door de telefoon hoort. Dat is wel typisch!
De liedjes op het album zijn allen van de hand van Steve Dobrogosz. In de begeleiding van haar zang speelt de piano/vleugel een hoofdrol. Dat is niet zo vreemd als we weten dat Dobrogosz een klassiek pianist is die ook actief is in de jazz en zelfs de popscene.
De stem van Christoffersson doet lichtjes aan Norah Jones denken, waarbij natuurlijk ook de stijl van de muziek een versterkende factor is.
In Zweden is dit album een grote hit geweest, gevolgd door nog een album van het tweetal twee jaar later. “Riverside” is van dezelfde schoonheid als “It’s Always You” en leverde wederom een Grammy nominatie op. Het soloalbum “One” van Christoffersson uit 2010 kan minder bekoren. Dat is veel meer pop- dan jazz-georiënteerd.
Terug naar het album uit 2006 kunnen we inmiddels concluderen dat het van een welhaast tijdloze schoonheid is. Vanaf de openingstrack ‘Through The Rain’ raakt Christoffersson je meteen met haar warme en tegelijk heldere stemgeluid, ondersteund door het fijne pianospel van Dobrogosz. Luisterend naar de tekst gaat het niet alleen over de regen maar ook over sneeuw.
In ‘Remember Me’ bezingt ze wat er aan herinneringen overblijft als de liefde is verdwenen. Goede herinneringen aan fijne (laatste) kussen en een warme gedachte bij de persoon die haar heeft liefgehad. Een perspectief van haar over wat er hopelijk omgaat bij de ander als herinnering of juist de hoop daarop. Ze bewaarde de beste kussen voor het laatst.
Alle andere liedjes die volgen op het album zijn van dezelfde warme en luisterrijke schoonheid. Niet in het minst om het fraaie toetsenwerk en de stem van deze dame.

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.