(herboren!) Lavalu “Midair”


Lavalu is niet ongemerkt aan me voorbijgegaan aan de start van haar muzikale carrière. Vanaf haar debuut EP “Now” stond ze op het vizier. Haar album “Hope or Liquid” volgde in 2009, twee jaar na de EP en viel behoorlijk in de smaak. Haar muziek bevatte vele elementen en hing dicht tegen de popmuziek aan. Maar ook de invloeden van jazz waren duidelijk voelbaar. Toch raakte ze daarna uit beeld. Tot nu dan: tien jaar later verrast ze met het album “Midair” op een heel positieve manier.
Wat ging in de tussentijd aan me voorbij? Luisterend naar haar album “Fighting Wildfires” horen we een Lavalu, die worstelt met haar plek in muziek. Ze klinkt hier als een popartieste, maar met het andere been zit ze in de folk gevoed door klassieke invloeden. Als we op het streaming platform luisteren naar “Solitary High” dan lijkt het of er wat gemist is! Hier heeft Lavalu reeds de omschakeling gemaakt, klaarblijkelijk, naar de piano-georiënteerde singer-songwriter: folk met klassieke invloeden, die we ook terug horen op “Midair’. Dus maar snel naar de inhoud van dit nieuwe album.
Het album “Midair” opent met het liedje ‘Hope’, dat referenties oproept naar Agnes Obel. Dat is natuurlijk totaal geen verkeerde referentie om aan te denken. Het daaropvolgende ‘Daybreak’ laat horen dat Lavalu niet een kopie is van Obel, maar haar eigenheid verdient. Lavalu heeft een stijl ontwikkeld, die vanwege de begeleiding van haar pianospel beurtelings de aandacht geeft aan de zanglijnen en dan weer aan het fijne toetsenspel. Hier raakt Lavalu in haar benadering duidelijk de klassieke muziek, maar ook religieuze invloeden zijn hoorbaar in haar zangstijl.
Van ‘Daybreak’ naar ‘Birds’ voelt al als een logische stap. Haar spel laat de vogels denkbeeldig vliegen, terwijl een vleugje elektronische geluiden door het pianospel is gevlochten.
Dit toetsenspel hoorden we destijds ook al op haar debuut in bijvoorbeeld ‘Tell Me’. Wat Lavalu op de laatste twee albums heeft gedaan is vooral de kunst van het weglaten. Op “Midair” heeft ze in hoge mate gekozen voor piano en zang in fraai evenwicht.
In het nummer ‘Anthem’ zoekt ze nog naar het theatrale zonder geweld te doen aan het gevoel van soberheid in de instrumentatie van de rest van het album. Maar zo’n titel alleen al vraagt om een meer uitbundige benadering, wat ze dan ook zeker laat voelen.
Verderop op het album horen we invloeden, die doen denken aan Kate Bush en nog sterker aan het debuut van Tori Amos. Tja en wie wil daar nu niet mee vergeleken worden?
Met haar klassieke invloeden is het niet verwonderlijk dat ze onlangs ook te gast was bij NPO Radio4. Ze kent haar klassiekers zeker, maar zit met dit album echt op een scheidslijn van klassiek en folk, die wortelt ver in het verleden. Hiermee heeft Lavalu denk ik wel een tijdloos album gemaakt, dat je vaak kan draaien zonder dat het gaat vervelen.

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.