(ontdekken 2020 deel 1) PlatoSonic donderdag 16 januari 2020 – onderdeel van EuroSonic/Noorderslag


Locatie Coffeecompany direct naast Plato in Groningen is jaarlijks een showcaseplek om middagen lang nieuwe muziek te ontdekken tijdens het festival EuroSonic.

De donderdag gaat van start met de band I See Rivers uit Noorwegen. Drie meiden die samen een fraaie samenzang laten horen, terwijl ze ondertussen toetsen, gitaar en percussie spelen. De samenzang kleurt heel fraai bij elkaar zodat er mooie harmonieën ontstaan. De eerste referentie die bij me opkomt is de ontdekking op EuroSonic van jaren geleden: Katzenjammer. In een tijdsbestek van de beschikbare twintig minuten weet het bandje te overtuigen. Aanvankelijk ging ik met gemengde gevoelens naar dit teaser-optreden, maar ze weten te verrassen op deze donderdagochtend. Met een debuutalbum dat op uitkomen staat en een single die ze net hebben uitgebracht, heeft I See Rivers een staalkaartje afgegeven dat reikhalzend doet uitzien naar dat debuutalbum.

Na een halfuur is de plek vrij voor de Fin Antti Paalanen, die als eenmansband optreed. Gewapend met zijn accordeon en een heel zware stem bedient hij op zijn geitenwollen sokken de drummachine. Zijn donkere, zware bas laat hij deels gruntend horen. Hij speelt zijn accordeon of er zijn leven ervan afhangt en trekt hem af en toe zo ver uit dat het lijkt of hij hem in tweeën wil trekken. Muzikaal behoort Paalanen tot de diepzwarte diepten en krochten van de Finse (pop)(rock)muziek van een wel heel bijzondere toonzetting. Je moet er duidelijk voor in de stemming zijn om mee te deinen op zijn rudimentaire melodieën. Wonderwel werkt het wel op deze ochtend in Groningen.

De Zwitserse Emilie Zoe is een singer-songwriter met een heftige podiumbeleving. Haar soms lieflijk klinkende zang ontaardt bijna altijd in een soort boosheid en expressieve zang. Ze doet daarbij het meeste denken aan Nina Hagen en Lene Lovich van heel lang geleden. Ze begeleidt zichzelf op de elektrische gitaar en weet de Coffeecompany aan zich te binden. Als ze ingehouden speelt en zingt hoor je hoe stil iedereen ineens kan zijn. Ze start met stille passages om vervolgens heel heftig te kunnen uithalen in boosheid. Het slotnummer “Sailor” is geen uitzondering. Zoe sluit het mini-concert af door het podium te verlaten en al zingend en gitaarspelend het publiek in te lopen. Als ze halverwege is laat ze haar gitaar liggen en zingt verder terwijl ze door de deur naar buiten verdwijnt, terwijl het applaus aanzwelt! Als ze terugkomt de koffiewinkel inkomt met haar capuchon op is valt een tweede applaus haar ten deel. En dat is terecht, omdat deze dame een zaadje gepland heeft voor iedereen die van angstaanjagende, heftige dames-gitaarpop houdt.

De Ierse Sorcha Richardson staat vooraf aangekondigd als een akoestische artieste, maar als we haar gewapend met een elektrische gitaar horen soundchecken, weten we direct wat ons te wachten staat.
Tijdens de eerste twee liedjes weet Richardson niet te overtuigen, maar als ze “Honey” inzet van haar in november verschenen album, komt de kentering. Ze begint dan positief op te vallen, maar haar begeleiding van de liedjes zou duidelijk nog positiever beïnvloed kunnen worden door meer inkleuring. Dezelfde avond zal ze nog spelen met haar band, wat de beleving van haar liedjes groter en breder zal maken. Het korte optreden nodigt uit om naar haar album te gaan luisteren. Overtuigen in haar eentje is haar maar ten dele gelukt door het beperkte bereik van haar stem en de eenvormigheid van haar begeleidende elektrische gitaarwerk.

We kijken in de pauze uit naar het akoestische optreden van de Engelsman Declan J Donovan. De luistertocht ter voorbereiding van deze muzikale middag heeft me in ieder geval heel nieuwsgierig gemaakt. Het zou niet de eerste keer zijn dat een adembenemend optreden in de Coffeecompany tot een lange muzikale liefde heeft geleid. Zou dat deze keer weer het geval zijn?

Hoe het geweest zou zijn blijft de vraag; Donovan is er niet en in zijn plaats worden we getrakteerd op een akoestisch optreden van Judy Blank. Alleen met akoestische gitaar vertolkt Blank liedjes van haar twee albums. Omdat de Coffeecompany muisstil is tijdens het optreden, voelt Blank de behoefte om een nieuw liedje te delen met de aanwezigen. Ze schreef het liedje “No Thank You” na het overlijden van een dierbare in haar omgeving nog niet zo lang geleden. Een liedje dat gaat om ‘nee’ te zeggen als ‘meneer de dood’ langskomt. Nee, ik wil nog niet met je mee en wil voor altijd tweeëntwintig blijven. Een tegenstrijdigheid natuurlijk, als je nadenkt over de dood. Wanneer zou je voor altijd dezelfde leeftijd hebben? En wanneer kan je zomaar ‘nee’ zeggen tegen de dood?
De Coffeecompany luistert ademloos en als ze afsluit valt een overweldigend applaus haar ten deel. Gelukkig sluit ze af met een vrolijker lied, maar toch komt er zo na twintig minuten ook een einde aan het optreden van Judy Blank. Een fijn talent uit ons eigen land dat heel verdienstelijk het gat vulde bij het uitvallen van een van de artiesten. We zijn er niet rouwig om! Al blijven we benieuwd wat we anders gehoord zouden hebben.

De volgende act dient zich aan in de pauze als we Geike en haar band horen soundchecken. Ook hier lijkt de aankondiging van een akoestisch optreden niet geheel te kloppen. Wel horen we akoestische gitaar in de geluidstesten, maar ook andere niet instrumenten die niet klinken als er geen stroomtoevoer is. We maken ons op voor de Belgische act Geike.
Geike is inmiddels een gevestigd artieste. Ze speelt een volwassen set liedjes die door haar band, bestaande uit fijn pianospel op de elektrische Nord en een gitarist die afwisselend op elektrische en akoestische gitaar van zich laat horen, gespeeld wordt. ‘Questions’ is een opvallend liedje van Geike, maar de gebrachte songs doen niet voor elkaar onder. Geike is zelfverzekerd en haar stem is gezegend met een fijn warm timbre. Twintig minuten is eigenlijk veel te kort voor zo’n geweldige artieste. Het smaakt gewoonweg onmiddellijk naar veel meer. Het gehoor laat zijn waarderen volop merken in het applaus. Het is Geike gegund ook in Nederland op brede schaal door te breken.

Na België terug naar ons land met de band Donna Blue. Voor ons zijn ze nog geheel onbekend en op Spotify zien we dat ze nog geen album, maar alleen een paar EP’s en singles uit hebben. De verrassing van Donna Blue is zeer aangenaam. Met ingetogen zang, prachtig fijn gitaarspel en lichtjes ondersteund door toetsen en fijn drumwerk is deze band een prachtige ontdekking uit ons eigen land. De muzieksoort beweegt zich ergens tussen de pop, jazz en singer-songwriter in. Een beetje langzame dansmuziek met een indie-randje zou het ook kunnen typeren. De invloeden van David Lynch dwarrelen langs. Centraal staat de zangeres die het gezicht en het middelpunt van de band is. Alles staat ten dienste van de liedjes die allemaal van een hoog niveau zijn. De zang en het spel zijn zeer beheerst maar voelen als een warm bad. De stem is van het niveau alt en voelt soms vleierig aan.
Soms zingen Danique van Kesteren en Bart van Dalen een duet. Zij zijn samen de kern van Donna Blue en in het dagelijks leven ook elkaars muze.
Misschien is Donna Blue de ontdekking van de dag, maar die is nog niet om. In ieder geval is het de Nederlandse ontdekking van de dag.

Het toetje van de dag is Alexandra Alden afkomstig uit Malta, maar momenteel woonachtig in Rotterdam. Zij speelt samen met haar akoestische bassist en toetsenist een fraaie kleine set aan folkmuziek. Naast de fijne liedjes, heerlijk folky – soms naar indiepop neigende – zang en spel weet Alden fraai fingerpicking gitaar te spelen. Alden’s enige album is er al sinds 2018, maar heeft nog geen grote aandacht weten te verkrijgen in het circuit van liefhebbers. Dat verdient ze als we luisteren naar haar liveperformance wel degelijk. Maar als we na het optreden luisteren naar de studio-opnames van “Wild Honey”, dan horen we toch iets van een andere orde dan we live mochten meemaken. Het is te verwachten dat Alden nu, twee jaar later, een ferme stap voorwaarts heeft gemaakt sinds datgene wat op het album van twee jaar geleden nog niet zo goed uit de verf komt. Alle reden om uit te zien naar een nieuwe uiting.

Om de afdronk van dit fijne optreden niet te verpesten laten we het laatste optreden in de Coffeecompany aan ons voorbij gaan. Inge van Calkar is natuurlijk niet slecht, maar we willen de smaak van Alden nog even mee naar huis nemen. Van Calkar kunnen we later nog tot ons nemen.

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.