(duo release) Ásgeir “Sátt / Bury The Moon”


Het is alweer zeven jaar geleden dat we voor het eerst een album hoorden van Ásgeir Trausti Einarsson, zoals deze IJslander voluit heet. Deze keer liggen ook in de winkels in Nederland direct een IJslandse versie en een Engelstalige versie. Voor de fan is kiezen geen optie. De verpakking is subtiel anders. De IJslandse versie is volledig zwartwit, terwijl bij de Engelstalige versie subtiel het bovenste gedeelte van het gezicht van Ásgier kleur heeft gekregen.
Om maar meteen met de deur in huis te vallen voor wie zit te wachten op vernieuwing: muzikaal is er maar weinig veranderd aan de muziek van Ásgeir. Voor de liefhebber van deze bijzondere muziek is dit eigenlijk geweldig nieuws. Deze muzikant maakt nog steeds zijn bijzondere mix van geluiden, die geweven zijn met synthesizer, piano, gitaar, bas en af en toe drums, maar zijn vooral gekenmerkt worden door de bijzondere stem van de muzikant zelf. Op een aantal composities horen we tevens koperblazers in de vorm van trombone, trompet en saxofoon. Bij het vertalen van de teksten heeft Ásgeir opnieuw hulp gekregen van John Grant.
De originele teksten zijn wederom voor een klein gedeelte door Ásgeir zelf geschreven, maar vooral door zijn vader Einar en vriend Julíus Adalsteinn Róbertsson. Bijzonder, als je bedenkt dat de grootste inspiratie voor het album komt van een stukgelopen relatie van de artiest zelf.
Om een beleving te hebben hoe het allemaal bedoeld is door Ásgeir, duiken we natuurlijk het liefste in het bad van Sátt. Dan is het een muzikale ervaring van klanken. Van de teksten verstaan we echt helemaal niets. De schoonheid van de liedjes moet zich op deze manier ontvouwen. Wat opvalt is dat de magie natuurlijk van de eerste beleving er natuurlijk een beetje af is. Maar de chemie van muziek, teksten en heel veel sfeer dat dit oproept is gebleven. Ásgeir weet je als luisteraar direct mee te voeren naar sferen die als een zalving aanvoelen. De deken van synthesizers, omhangen met allerlei subtiele andere instrumenten, waar vooral het akoestische gitaargeluid een geïntegreerd onderdeel van uitmaakt bij een aantal van de nieuwe liedjes, is weldadig. Je hoort nog steeds het bijzondere van deze muziek, dat IJsland als invloedsfeer moet hebben teweeggebracht.
Wie luistert naar ‘Bury The Moon’, ervaart direct een stukje openheid, een soort opgeklaarde hemel i.p.v. de weldadige mistige klanken van het Noordelijke IJsland. Je gaat meer luisteren naar de teksten en neemt niet alleen het klankbeeld tot je. Een heel andere luisterervaring. Dan beginnen ook de persoonlijk getinte teksten op te vallen. Ásgeir zingt over zichzelf en over haar. Over de bergen, over de sneeuw en neemt je zo dan toch ook weer terug naar zijn bijzondere land. Maar het gevoel, de muziekbeleving is toch heel anders. Dat kunnen teksten die je verstaat met de muziek doen. Ik zal vaak kiezen voor ‘Sátt’ om me in het ongewisse te wentelen. Voor ‘Bury The Moon’ kies ik als ik de zon zie opkomen en me wil bevrijden.
Zelf hoor ik de twee uitvoeringen graag achterelkaar. Een beleving van muziek gevolgd door een beleving, waar ik de teksten als ik wil wel kan volgen. Vervelen doet de muziek in ieder geval totaal niet.

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.