(ontdekken 2020 deel 2) PlatoSonic vrijdag 17 januari 2020 – onderdeel van EuroSonic/Noorderslag


We starten de dag nog net in de ochtend bij een kleine taste van het optreden van Melenas uit Spanje bij Plato. De garagerock/rock met dameszang klinkt aardig, maar is niet waar we voor zijn gekomen.
Bij de buren starten we wat later met waar we wel voor gekomen zijn: Bror Gunnar Jansson uit Zweden is een one-man-band, die sterk doet denken aan Daniel Norgren, die we een paar jaar eerder op dezelfde plek leerden kennen. De blues/rock van Jansson is wat eenvormig of liever gezegd tweevormig. Hij kan twee tempo’s spelen: snel en langzaam en weet daarmee in een korte set niet genoeg variatie te bieden om te blijven boeien. In een full-optreden zou hem dat wel eens parten kunnen spelen. Al weet hij weer wel te boeien met zijn energieke optreden, waarbij hij elektrische gitaar, percussie en mondharmonica speelt om zijn zanglijnen te ondersteunen.

De Fransman Kepa die volgt is ook een one-man-band, maar van een heel andere signatuur. Kepa weet al snel te overtuigen, te verbazen, te boeien en allerlei superlatieven op te roepen. Kepa is uit een heel ander hout gesneden dan Bror Gunnar Jansson, die we hiervoor horen. De afwisseling die Kepa in zijn liedjes tentoonspreidt is van een welkome schoonheid. Kepa is fijnbesnaard en benadert zijn muziek uit de akoestische hoek. Zijn zang is rustig en loopt langs verschillende lijnen. Zijn optreden brengt me heel ver terug in de tijd. De tijd van Johnny G., we zitten dan in 1980, toen hij met “G-Beat” zijn debuut maakte. Wie zou dat nog kennen? Waar zo’n hoofd vol muziekhistorie al op komt. Ik sta zelf ook soms verbaasd. Maar mooi is de muziek van Kepa zeker te noemen. Zo fraai dat als hij een cd te koop aanbiedt na zijn optreden ik dat kleinood maar al te graag (gesigneerd) wil toevoegen aan mijn verzameling. Het blijkt later niet eens het enige album van deze Fransoos te zijn. Het maakt me nieuwsgierig naar meer.

Na een halfuur gezelligheid tussen de medeluisteraars stroomt het podium vol met jonge dames, die duidelijk uit het Spaanse land komen. Maruja Limon maakt zijn opwachting. De dames brengen een enorme hoeveelheid spelplezier. Levendig en vol opwinding vertolken zij hun eigen liedjes. Een van de zangeressen doet een lied compleet met de traditionele danspassen op speciale schoenen. Direct na dit nummer verruilt ze haar schoenen voor gympen om zich weer helemaal als de overige dames te kunnen bewegen. De zomerzon straalt van het podium compleet met buiktruitjes. Wat een spelplezier direct uit Barcelona. Met twee albums op de discografie brengen ze een mengeling van Spaanse klanken met moderne popmuziek. Trompetgeschal maakt het feestje helemaal compleet. We kunnen bijna niet stil zitten bij deze opwindende Spaanse klanken. Natuurlijk presenteren ze met trots hun nieuwe album “Ante Mi”.
We hebben natuurlijk weer een halfuurtje om af te koelen voordat de volgende act het podium zal betreden.

Fehdah uit Ierland zou met haar jazz/soulmuziek akoestisch spelen. Maar met alle elektronica op het podium wordt het akoestische karakter direct weer afgeschreven. Dat is niet erg natuurlijk. Soul met een jazz-touch is namelijk niet iets dat we direct associëren met Ierse muziek.
De muziek van Fehdah is aardig, maar weet niet echt te overtuigen. Het is niet slecht maar ook niet meer dan aardig. Het enthousiasme en de vonk wil maar niet overslaan naar het publiek.

Overtuigen doet de Finse Karina wel. Met haar fraaie singer-songwritersliedjes met pop versneden weet Karina een mooie set neer te zetten.
Compleet met drummer en bassist speel Karina een volwassen setje popmuziek. De Finse teksten zijn natuurlijk niet toegankelijk, maar de intensiteit van de performance van Karina is helder uit haar muziek hoorbaar en van haar gezicht te lezen. Karina heeft een fijne hoge, toegankelijke stem, die wel net wat eigenheid ontbeert om herkenbaar te zijn. Ze kan zich meten met menig vrouwelijke singer-songwriter. Het zijn de liedjes die het bij haar moeten doen om op te vallen. Zeker muziek om nog eens vaker tot je te nemen.

De IJslander Gabríel Ólafs tapt uit een totaal ander muzikaal vat, als we dat vergelijken met alles wat we in de bijna twee dagen hebben gehoord. Heerlijke ambient muziek op toetsen. Op het enige andere instrument speelt een violiste mee. Het geeft de pianoklanken een heel fijne toevoeging, die als een weelderige deken over het muisstille publiek wordt gedrapeerd.
Net aangekomen vanuit IJsland weet het duo een geweldige set neer te zetten. Ólafs brengt als slot een compositie, die hij net geschreven heeft naar aanleiding van de enorme storm die zijn huis onder water had gezet. Zijn piano werd gered door deze in de gang te zetten, waar hij al spelend verbaasd was over de fraaie akoestiek. Het inspireerde hem tot een nieuwe compositie, die hij direct ten gehore bracht in Groningen. Een ware primeur dus.
Ólafs weet met zijn zeer beheerste, rustige spel, waarin hij excelleert op de toetsen, de stilte een fraaie lading te geven in de Coffee Company. Imponeren is misschien wel de juiste benaming voor deze muziek uit het een land, waar heel veel fraais te vinden is aan bijzonder landschap en zo ook in de muziek.

Als afronding van de dag neemt de Britse band rond zangeres Keeley Forsyth ons mee in een heel bijzonder optreden. Forsyth is volledig in het zwart gekleed en duikt helemaal in elkaar op het podium in haar zwarte jas, terwijl de band, bestaande uit akoestische gitaar, toetsen en viool een soort bezwerende muziek maakt, waar Forsyth haar teksten overheen drapeert. De performance is indrukwekkend en angstaanjagend. Wie zijn ogen sluit hoort echter heel fraaie muziek die je aangrijpt. Het beeld dat Forsyth neerzet is verwarrend, maar zal voor wie met aandacht de teksten zal absorberen waarschijnlijk heel functioneel zijn. Voor een eerste kennismaking is het net te intimiderend, maar voor de luisteraars die af en toe wegkijken een mooie afsluiter voor een donkere nacht. De set wordt zonder pauze tussen de nummers gespeeld waardoor de spanning zich 20 minuten opbouwt naar een daverend terecht applaus. Mysterieus is de beste benaming voor dit bijzonder en getalenteerd Brits muziekgezelschap.

 

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

(ontdekken 2020 deel 1) PlatoSonic donderdag 16 januari 2020 – onderdeel van EuroSonic/Noorderslag


Locatie Coffeecompany direct naast Plato in Groningen is jaarlijks een showcaseplek om middagen lang nieuwe muziek te ontdekken tijdens het festival EuroSonic.

De donderdag gaat van start met de band I See Rivers uit Noorwegen. Drie meiden die samen een fraaie samenzang laten horen, terwijl ze ondertussen toetsen, gitaar en percussie spelen. De samenzang kleurt heel fraai bij elkaar zodat er mooie harmonieën ontstaan. De eerste referentie die bij me opkomt is de ontdekking op EuroSonic van jaren geleden: Katzenjammer. In een tijdsbestek van de beschikbare twintig minuten weet het bandje te overtuigen. Aanvankelijk ging ik met gemengde gevoelens naar dit teaser-optreden, maar ze weten te verrassen op deze donderdagochtend. Met een debuutalbum dat op uitkomen staat en een single die ze net hebben uitgebracht, heeft I See Rivers een staalkaartje afgegeven dat reikhalzend doet uitzien naar dat debuutalbum.

Na een halfuur is de plek vrij voor de Fin Antti Paalanen, die als eenmansband optreed. Gewapend met zijn accordeon en een heel zware stem bedient hij op zijn geitenwollen sokken de drummachine. Zijn donkere, zware bas laat hij deels gruntend horen. Hij speelt zijn accordeon of er zijn leven ervan afhangt en trekt hem af en toe zo ver uit dat het lijkt of hij hem in tweeën wil trekken. Muzikaal behoort Paalanen tot de diepzwarte diepten en krochten van de Finse (pop)(rock)muziek van een wel heel bijzondere toonzetting. Je moet er duidelijk voor in de stemming zijn om mee te deinen op zijn rudimentaire melodieën. Wonderwel werkt het wel op deze ochtend in Groningen.

De Zwitserse Emilie Zoe is een singer-songwriter met een heftige podiumbeleving. Haar soms lieflijk klinkende zang ontaardt bijna altijd in een soort boosheid en expressieve zang. Ze doet daarbij het meeste denken aan Nina Hagen en Lene Lovich van heel lang geleden. Ze begeleidt zichzelf op de elektrische gitaar en weet de Coffeecompany aan zich te binden. Als ze ingehouden speelt en zingt hoor je hoe stil iedereen ineens kan zijn. Ze start met stille passages om vervolgens heel heftig te kunnen uithalen in boosheid. Het slotnummer “Sailor” is geen uitzondering. Zoe sluit het mini-concert af door het podium te verlaten en al zingend en gitaarspelend het publiek in te lopen. Als ze halverwege is laat ze haar gitaar liggen en zingt verder terwijl ze door de deur naar buiten verdwijnt, terwijl het applaus aanzwelt! Als ze terugkomt de koffiewinkel inkomt met haar capuchon op is valt een tweede applaus haar ten deel. En dat is terecht, omdat deze dame een zaadje gepland heeft voor iedereen die van angstaanjagende, heftige dames-gitaarpop houdt.

De Ierse Sorcha Richardson staat vooraf aangekondigd als een akoestische artieste, maar als we haar gewapend met een elektrische gitaar horen soundchecken, weten we direct wat ons te wachten staat.
Tijdens de eerste twee liedjes weet Richardson niet te overtuigen, maar als ze “Honey” inzet van haar in november verschenen album, komt de kentering. Ze begint dan positief op te vallen, maar haar begeleiding van de liedjes zou duidelijk nog positiever beïnvloed kunnen worden door meer inkleuring. Dezelfde avond zal ze nog spelen met haar band, wat de beleving van haar liedjes groter en breder zal maken. Het korte optreden nodigt uit om naar haar album te gaan luisteren. Overtuigen in haar eentje is haar maar ten dele gelukt door het beperkte bereik van haar stem en de eenvormigheid van haar begeleidende elektrische gitaarwerk.

We kijken in de pauze uit naar het akoestische optreden van de Engelsman Declan J Donovan. De luistertocht ter voorbereiding van deze muzikale middag heeft me in ieder geval heel nieuwsgierig gemaakt. Het zou niet de eerste keer zijn dat een adembenemend optreden in de Coffeecompany tot een lange muzikale liefde heeft geleid. Zou dat deze keer weer het geval zijn?

Hoe het geweest zou zijn blijft de vraag; Donovan is er niet en in zijn plaats worden we getrakteerd op een akoestisch optreden van Judy Blank. Alleen met akoestische gitaar vertolkt Blank liedjes van haar twee albums. Omdat de Coffeecompany muisstil is tijdens het optreden, voelt Blank de behoefte om een nieuw liedje te delen met de aanwezigen. Ze schreef het liedje “No Thank You” na het overlijden van een dierbare in haar omgeving nog niet zo lang geleden. Een liedje dat gaat om ‘nee’ te zeggen als ‘meneer de dood’ langskomt. Nee, ik wil nog niet met je mee en wil voor altijd tweeëntwintig blijven. Een tegenstrijdigheid natuurlijk, als je nadenkt over de dood. Wanneer zou je voor altijd dezelfde leeftijd hebben? En wanneer kan je zomaar ‘nee’ zeggen tegen de dood?
De Coffeecompany luistert ademloos en als ze afsluit valt een overweldigend applaus haar ten deel. Gelukkig sluit ze af met een vrolijker lied, maar toch komt er zo na twintig minuten ook een einde aan het optreden van Judy Blank. Een fijn talent uit ons eigen land dat heel verdienstelijk het gat vulde bij het uitvallen van een van de artiesten. We zijn er niet rouwig om! Al blijven we benieuwd wat we anders gehoord zouden hebben.

De volgende act dient zich aan in de pauze als we Geike en haar band horen soundchecken. Ook hier lijkt de aankondiging van een akoestisch optreden niet geheel te kloppen. Wel horen we akoestische gitaar in de geluidstesten, maar ook andere niet instrumenten die niet klinken als er geen stroomtoevoer is. We maken ons op voor de Belgische act Geike.
Geike is inmiddels een gevestigd artieste. Ze speelt een volwassen set liedjes die door haar band, bestaande uit fijn pianospel op de elektrische Nord en een gitarist die afwisselend op elektrische en akoestische gitaar van zich laat horen, gespeeld wordt. ‘Questions’ is een opvallend liedje van Geike, maar de gebrachte songs doen niet voor elkaar onder. Geike is zelfverzekerd en haar stem is gezegend met een fijn warm timbre. Twintig minuten is eigenlijk veel te kort voor zo’n geweldige artieste. Het smaakt gewoonweg onmiddellijk naar veel meer. Het gehoor laat zijn waarderen volop merken in het applaus. Het is Geike gegund ook in Nederland op brede schaal door te breken.

Na België terug naar ons land met de band Donna Blue. Voor ons zijn ze nog geheel onbekend en op Spotify zien we dat ze nog geen album, maar alleen een paar EP’s en singles uit hebben. De verrassing van Donna Blue is zeer aangenaam. Met ingetogen zang, prachtig fijn gitaarspel en lichtjes ondersteund door toetsen en fijn drumwerk is deze band een prachtige ontdekking uit ons eigen land. De muzieksoort beweegt zich ergens tussen de pop, jazz en singer-songwriter in. Een beetje langzame dansmuziek met een indie-randje zou het ook kunnen typeren. De invloeden van David Lynch dwarrelen langs. Centraal staat de zangeres die het gezicht en het middelpunt van de band is. Alles staat ten dienste van de liedjes die allemaal van een hoog niveau zijn. De zang en het spel zijn zeer beheerst maar voelen als een warm bad. De stem is van het niveau alt en voelt soms vleierig aan.
Soms zingen Danique van Kesteren en Bart van Dalen een duet. Zij zijn samen de kern van Donna Blue en in het dagelijks leven ook elkaars muze.
Misschien is Donna Blue de ontdekking van de dag, maar die is nog niet om. In ieder geval is het de Nederlandse ontdekking van de dag.

Het toetje van de dag is Alexandra Alden afkomstig uit Malta, maar momenteel woonachtig in Rotterdam. Zij speelt samen met haar akoestische bassist en toetsenist een fraaie kleine set aan folkmuziek. Naast de fijne liedjes, heerlijk folky – soms naar indiepop neigende – zang en spel weet Alden fraai fingerpicking gitaar te spelen. Alden’s enige album is er al sinds 2018, maar heeft nog geen grote aandacht weten te verkrijgen in het circuit van liefhebbers. Dat verdient ze als we luisteren naar haar liveperformance wel degelijk. Maar als we na het optreden luisteren naar de studio-opnames van “Wild Honey”, dan horen we toch iets van een andere orde dan we live mochten meemaken. Het is te verwachten dat Alden nu, twee jaar later, een ferme stap voorwaarts heeft gemaakt sinds datgene wat op het album van twee jaar geleden nog niet zo goed uit de verf komt. Alle reden om uit te zien naar een nieuwe uiting.

Om de afdronk van dit fijne optreden niet te verpesten laten we het laatste optreden in de Coffeecompany aan ons voorbij gaan. Inge van Calkar is natuurlijk niet slecht, maar we willen de smaak van Alden nog even mee naar huis nemen. Van Calkar kunnen we later nog tot ons nemen.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

De jaren ’10, een eerste samenvatting:


In juni van 2005 startte ik met mijn blog!
Het beste album van 2005?
Antony & The Johnsons “I’m A Bird Now” en misschien is dat dan wel het mooiste van de laatste 20 jaar? Of zullen we het toch maar houden bij de laatste tien jaar?

Mijn albums van het jaar op een rijtje:

  • 2010 Po’Girl “Follow Your Bliss”
  • 2011 Israel Nash Gripka “Barn Doors And Concrete Floors”
  • 2012 Eivor “Room”
  • 2013 Nick Cave “Push the Sky Away” (destijds niet gekozen maar nu wel! (ik had geen volgorde aangegeven))
  • 2014 Beck “Morning Phase”
  • 2015 Eivor “Bridges”
  • 2016 Sturgill Simpson “A Sailor’s Guide To Earth”
  • 2017 niet gepubliceerd….maar toch gevonden: John Smith “Headlong”
  • 2018 Malford Milligan & The Southern Aces “Life Will Humble You”
  • 2019 The Slow Show “Lust and Learn”

Mijn album van het decennium is “Room” van Eivør geworden. Na de ontdekking van deze artieste op de Faeröer eilanden heeft haar muziek vele jaren van de jaren ’10 mijn dag gekleurd en van vele met het Eivør-virus aangestoken (muziek)vrienden met mij. Voor mij was haar muziek van grote invloed in de afgelopen jaren, het grootste deel van de jaren ’10!
Ik werk nog aan een topXX over de jaren ’10. Dat is nog een behoorlijk klusje. Dat moet de weerslag zijn van het rijpen van muziek in de afgelopen jaren en kan afwijken van bovenstaande lijst.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Deze albums hebben het (net) niet gehaald in “De TOP10 van 2019 in een dozijn samengevat”


De volgende albums hebben het jaarlijstje niet gehaald maar verdienen wel een vermelding. Ze nemen allen een bijzondere plek in als ik terugdenk aan 2019.
Ik heb ze op alfabetische volgorde gezet en ze zijn geenszins gerangschikt. Toch zijn er zeker gradaties aan te brengen in dierbaarheid van een album. Maar ook deze verschillen waarschijnlijk weer per dag. Ik heb me er maar niet aan gewaagd.

  • ANDERSEN,MATT, Holfway Home by Morning
  • BEAR’S DEN, So That You Might Hear Me
  • BLACK KEYS,THE, Let’s Rock
  • BRYANT’S,DANNY RED EYE BAND, Means Of Escape
  • CRANBERRIES,THE, In The End (Deluxe Edition)
  • DAIGLE,LAUREN, Look Up Child
  • DEKLERK,JP, Rock & Roll Principal (gesigneerd)
  • GALLUP,ANNIE, Bookish
  • GLORIOUS WOLF, Zodiac
  • HART,BETH, War In My Mind
  • HYNDE,CHRISSIE, Valve Bone Woe (with The Valve Bone Woe Ensenble)
  • JACKSON,JOE, Fool
  • JOHN,MERCY, Let It Go Easy
  • KARSU, Karsu (gesigneerd)
  • KNIGHT AREA, D-Day
  • KREZIP, Sweet High
  • LASSES,THE, Undone
  • LAVALU, Midair (gesigneerd)
  • MCCARTNEY,PAUL & WINGS, Amoeba Gig
  • MOLINA,RALPH, Love & Inspiration
  • NOURALLAH,FARIS, Minus One
  • ODELION, Odelion
  • POP,IGGY, Free
  • RAICHEL,IDAN, And If You Will Come To Me
  • RAMMSTEIN, Rammstein
  • SCHMIDT,DANNY, Standard Deviation (gesigneerd)
  • SJOERDSMA,MARGRIET, Favorite Songs (gesigneerd) – with Egbert Derix
  • STARKE,SABRINA, Underneath The Surface (Record Store Day 2019 Edition 13 Tracks)
  • SUNSHINE CLEANERS, Silent Voices (gesigneerd)
  • SWAY WILD, Sway Wild (gesigneerd)
  • VERA,DANNY, Pressure Makes Diamonds 1 & 2 – The Year of the Snake / Pompadour Hippie
  • WITHIN TEMPTATION, Resist
  • WOLFE,CHELSEA, Birth of Violence
  • YOUNG,NEIL, Colorado
Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

De TOP10 van 2019 in een dozijn samengevat


Ieder jaar maak ik een jaarlijstje; ook voor 2019 is het lijstje weer klaar. Laat ik me nu even beperken tot de TOP10 waar ik dan wel een dozijn albums in zet met een reden. Daarnaast even aandacht voor een paar bijzondere re-issues en een paar verzamelwerken/boxjes.

00 TOOL Fear Inoculum (Limited Edition Special Package)

Het album van de band Tool deed in 2019 veel stof opwaaien. Voornamelijk over de marketing van het album. De bijzondere uitgave met beeldschermpje en alles wat daarbij hoort kostte een exorbitant bedrag voor een CD. Toch gingen veel liefhebbers van de band naar de winkel.
Muzikaal is “Fear Inoculum” van een bijzondere schoonheid. Moeilijk te plaatsen muziek van het stevige genre. Ik wist niet op welke plaats deze te zetten. Niet op nummer één en niet op nummer tien of honderd. Daarom is mijn plaat van het jaar toch een andere geworden. Een album waar je me bij wijze van spreken voor wakker mag maken. Tool kan je niet op elk moment luisteren, mijn nummer één van The Slow Show wel degelijk.

01 SLOW SHOW,THE Lust and Learn
02 CAPALDI,LEWIS Divinely Uninspired to a Hellish Extent
03 LIEBERMAN,LORI The Girl and the Cat (gesigneerd)
04 VANWYCK Molten Rock
05 YOLA Walk Through Fire
06 KIWANUKA,MICHAEL Kiwanuka (hardcover edition)

07 JARVIE,SUZANNE In The Clear
08 I AM OAK Osmosis
09 TESKEY BROTHERS,THE Run Home Slow
10 FREEDOM TO GLIDE Seed (Deluxe Edition)
10 SPRINGSTEEN,BRUCE Western Stars

 

Dit jaar wist ik de hand te leggen op twee bijzondere re-issues. Daar ik reeds vanaf het debuut fan ben van Kate Bush was de heruitgave van haar werk in één cd-box niet aan mij besteed. Maar ik was als een kind zo blij dat de schijfjes met bijzondere opnames als los cd-boekje werd uitgebracht.
Fan van Sivert Höyem werd ik pas later en de 10″ werd alleen in Noorwegen uitgebracht. Dit jaar bij Record Store Day kwam het kleinood in Nederland uit. Heerlijk om deze songs alsnog te kunnen beluisteren.

RE-ISSUE BUSH,KATE The Other Sides (2019 Editie)
RE-ISSUE HÖYEM,SIVERT Where Is My Moon? (Record Store Day 2019) (Limited number MOV 000025/1000)

Het oeuvre van Barrelhouse verscheen in een betaalbaar boxje op de markt. Alleen is de aanduiding “Complete” onjuist. Er ontbreken een paar albums. Toch is het de moeite waard.
Na vele jaren is het werk van de Nederlandse hardrockformatie Bodine (ooit de lievelingsband van Alfred Lagarde (the Big “L”)) verkrijgbaar.
De vijftiende editie van The Bootleg Series van Bob Dylan verdient door de samenwerking met Johnny Cash bijzondere aandacht. Wat is dat mooi!

VRZ/BOX BARRELHOUSE The Complete Album Collection – 45 Years On The Road 1974-2019
VRZ/BOX BODINE Anthology – The Complete Album Collection + Bonus CD
VRZ/BOX DYLAN,BOB Travellin’ Thru – The Bootleg Series Vol. 15 1967-1969

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

TOP2019 en meer…..


Het jaar rent naar zijn einde toe. Het is tijd om na te denken, te wikken en wegen. Terug te kijken en terug te luisteren naar wat begin van het jaar is uitgekomen en al bijna in het muziekgeheugen lijkt weg te zijn gezakt.
Op “mijn” CD-Vrienden heb ik een oproep gedaan om op 31 december a.s. te komen met het beste album van het jaar maar ook het beste album van de afgelopen tien jaar. Dat wordt toch nog denkwerk om een goede afweging te maken. Natuurlijk gaat het om een mening en dit geval om mijn mening. Ik ben aan het broeden……
Binnenkort zal ik ook hier een lijstje publiceren met een verhaal erbij. Wat zal het worden? Wat zijn de overwegingen? Waarom de een wel en de ander niet?
Dit album van Eivør cirkelt natuurlijk al wel in mijn hoofd rond…..het heeft een bijzondere plek in mijn muzikale brein gekregen.
In 2019 was deze van Tool ook heel bijzonder. Sommige noemen het een album van ‘de buiten categorie’. Noemen ga ik ze maar worden ze lijstaanvoerder?

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

(herboren!) Lavalu “Midair”


Lavalu is niet ongemerkt aan me voorbijgegaan aan de start van haar muzikale carrière. Vanaf haar debuut EP “Now” stond ze op het vizier. Haar album “Hope or Liquid” volgde in 2009, twee jaar na de EP en viel behoorlijk in de smaak. Haar muziek bevatte vele elementen en hing dicht tegen de popmuziek aan. Maar ook de invloeden van jazz waren duidelijk voelbaar. Toch raakte ze daarna uit beeld. Tot nu dan: tien jaar later verrast ze met het album “Midair” op een heel positieve manier.
Wat ging in de tussentijd aan me voorbij? Luisterend naar haar album “Fighting Wildfires” horen we een Lavalu, die worstelt met haar plek in muziek. Ze klinkt hier als een popartieste, maar met het andere been zit ze in de folk gevoed door klassieke invloeden. Als we op het streaming platform luisteren naar “Solitary High” dan lijkt het of er wat gemist is! Hier heeft Lavalu reeds de omschakeling gemaakt, klaarblijkelijk, naar de piano-georiënteerde singer-songwriter: folk met klassieke invloeden, die we ook terug horen op “Midair’. Dus maar snel naar de inhoud van dit nieuwe album.
Het album “Midair” opent met het liedje ‘Hope’, dat referenties oproept naar Agnes Obel. Dat is natuurlijk totaal geen verkeerde referentie om aan te denken. Het daaropvolgende ‘Daybreak’ laat horen dat Lavalu niet een kopie is van Obel, maar haar eigenheid verdient. Lavalu heeft een stijl ontwikkeld, die vanwege de begeleiding van haar pianospel beurtelings de aandacht geeft aan de zanglijnen en dan weer aan het fijne toetsenspel. Hier raakt Lavalu in haar benadering duidelijk de klassieke muziek, maar ook religieuze invloeden zijn hoorbaar in haar zangstijl.
Van ‘Daybreak’ naar ‘Birds’ voelt al als een logische stap. Haar spel laat de vogels denkbeeldig vliegen, terwijl een vleugje elektronische geluiden door het pianospel is gevlochten.
Dit toetsenspel hoorden we destijds ook al op haar debuut in bijvoorbeeld ‘Tell Me’. Wat Lavalu op de laatste twee albums heeft gedaan is vooral de kunst van het weglaten. Op “Midair” heeft ze in hoge mate gekozen voor piano en zang in fraai evenwicht.
In het nummer ‘Anthem’ zoekt ze nog naar het theatrale zonder geweld te doen aan het gevoel van soberheid in de instrumentatie van de rest van het album. Maar zo’n titel alleen al vraagt om een meer uitbundige benadering, wat ze dan ook zeker laat voelen.
Verderop op het album horen we invloeden, die doen denken aan Kate Bush en nog sterker aan het debuut van Tori Amos. Tja en wie wil daar nu niet mee vergeleken worden?
Met haar klassieke invloeden is het niet verwonderlijk dat ze onlangs ook te gast was bij NPO Radio4. Ze kent haar klassiekers zeker, maar zit met dit album echt op een scheidslijn van klassiek en folk, die wortelt ver in het verleden. Hiermee heeft Lavalu denk ik wel een tijdloos album gemaakt, dat je vaak kan draaien zonder dat het gaat vervelen.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen