(de achteruitkijkspiegel-deel 4) Anna Christoffersson & Steve Dobrogosz “It’s Always You”


In deze vierde editie van de achteruitkijkspiegel komt een bijzonder album aan bod dat in mijn muziekbeleving een nieuwe fase ingaat. Niet zozeer een album dat in het verleden al erg bij me opviel maar juist nu erg aangrijpt als een gemiste parel.
Zomaar op zoek naar een cd in mijn kast die ik lang niet gedraaid heb, kom ik het album van Anna Christoffersson & Steve Dobrogosz: “It’s Always You” tegen. Ik bracht het album destijds mee van een reis naar Zweden waar ik voor een congres was.
En wat word ik dan ineens verrast door de schoonheid van dit jazzalbum. In die dertien jaar dat het in de kast heeft gestaan was het zomaar uit mijn geheugen gewist. Dat ik niet de enige ben die dit heel mooi vindt is snel duidelijk, als ik lees dat ze in 2006 genomineerd is geweest voor een Grammy!
Tegelijk zie ik op haar eigen website dat het al sinds 2010 stil is rond nieuwe muziek van haar. Het laatste album heet “Covers” wat meteen ook de lading dekt van het geboden materiaal. En dat geldt overigens niet voor Dobrogosz, haar kompaan op het album.
Wat doorzoekend vind ik dat Christoffersson werkt aan een album “Game Changer”, dat gevuld zal zijn met eigen liedjes.
Christoffersson is gezegend met een heel fraaie jazzy stem die meteen opvalt. Ook als iemand, die ik toevallig bel als ik het album draai, haar maar even door de telefoon hoort. Dat is wel typisch!
De liedjes op het album zijn allen van de hand van Steve Dobrogosz. In de begeleiding van haar zang speelt de piano/vleugel een hoofdrol. Dat is niet zo vreemd als we weten dat Dobrogosz een klassiek pianist is die ook actief is in de jazz en zelfs de popscene.
De stem van Christoffersson doet lichtjes aan Norah Jones denken, waarbij natuurlijk ook de stijl van de muziek een versterkende factor is.
In Zweden is dit album een grote hit geweest, gevolgd door nog een album van het tweetal twee jaar later. “Riverside” is van dezelfde schoonheid als “It’s Always You” en leverde wederom een Grammy nominatie op. Het soloalbum “One” van Christoffersson uit 2010 kan minder bekoren. Dat is veel meer pop- dan jazz-georiënteerd.
Terug naar het album uit 2006 kunnen we inmiddels concluderen dat het van een welhaast tijdloze schoonheid is. Vanaf de openingstrack ‘Through The Rain’ raakt Christoffersson je meteen met haar warme en tegelijk heldere stemgeluid, ondersteund door het fijne pianospel van Dobrogosz. Luisterend naar de tekst gaat het niet alleen over de regen maar ook over sneeuw.
In ‘Remember Me’ bezingt ze wat er aan herinneringen overblijft als de liefde is verdwenen. Goede herinneringen aan fijne (laatste) kussen en een warme gedachte bij de persoon die haar heeft liefgehad. Een perspectief van haar over wat er hopelijk omgaat bij de ander als herinnering of juist de hoop daarop. Ze bewaarde de beste kussen voor het laatst.
Alle andere liedjes die volgen op het album zijn van dezelfde warme en luisterrijke schoonheid. Niet in het minst om het fraaie toetsenwerk en de stem van deze dame.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

(verrassing!) Ruben & Naomi de Keijzer @ De Drvkkery Middelburg 26-10-2019


Dan plan je naar de markt te gaan in Middelburg. Zit je heerlijk op de fiets op een zonnige en warme herfstdag en loop je lekker even De Drvkkery in voor de zojuist uitgekomen cd van Krezip en misschien een boek. Bij het passeren van de brasserie word je zomaar de binnentuin ingezogen op de klanken van piano, akoestische gitaar en viool. De aankondiging van het optreden is me ontgaan, maar we zijn op tijd! De soundcheck sleurde me aan mijn muzikale voelhorens zomaar naar binnen. Tijd voor een muzikale verrassing onder het genot van een heerlijk kopje cappuccino is natuurlijk nooit weg, denk ik dan. Haast hebben we die middag (nog) niet.
Op het podium maken Ruben en Naomi de Keijzer zich tezamen met Henk van Hoven klaar voor een optreden, zo zie ik in de agenda van De Drvkkery, die ik snel check op mijn telefoon. Gezien de setting kan het interessant worden; mijn verwachtingen worden aangewakkerd.
Ruben speelt akoestische gitaar, mondharmonica en kruipt bij een van de liedjes ook achter de piano. Tevens verzorgt hij de zang. Noami speelt viool en verzorgt normaal ook nog achtergrondvocalen, maar laat dat nu achterwege i.v.m. stemproblemen door verkoudheid. Henk van Hoven speelt bas en piano en verzorgt tevens het geluid.
Het trio bedient zich vooral van de zelfgeschreven liedjes van Ruben’s debuut dat in februari het levenslicht zag in eigen beheer. “Bottle To The Bottom” heet het debuut en het bevat een dozijn liedjes van eigen hand.
Live speelt Ruben ook covers. Zo laat hij in De Drvkkery een Van Morrison nummer ten gehore brengen en als toegift speelt hij een fraaie uitvoering van Bruce Springsteen’s ‘The River’. Maar Ruben en Naomi weten echt te raken met het fraaie slotnummer van het album, ‘Way Behind’, dat ze overigens volgens eigen zeggen niet vaak live spelen. Gelukkig zijn wij wel gezegend met een uitvoering van deze composities.
De muziekstijl van de Keijzer beweegt zich vooral in Americana speelveld (zo zal hij na afloop ook bevestigen in een kort gesprek). De stijlen folk, country, lichte blues en de klassieke toevoeging van vioolspel maken zijn muziek tot een levendige afwisseling. De composities van eigen hand zijn van een doordacht en uitgewerkt gelaagd karakter. Geen meezingers maar wel soms pakkende of juist inpakkende liedjes die het moeten hebben van de sfeer die gecreëerd wordt.
Ruben speelt natuurlijk het titelnummer van het album, wat meteen helder maakt waarom het de titeldrager is geworden. Een lekker pakkend nummer is het. ‘Feeling Blue’ doet zijn titel eer aan maar weet dat te verpakken in een heel fijne sfeer. ‘Like My Song’ heeft een officiële videoclip gekregen, omdat het nummer een uptempo melodie heeft en zich leent voor airplay. Tenminste, dat is mijn veronderstelling. Het is niet per definitie het liedje dat het meeste raakt maar wel een lekkere drive heeft en dat telt zeker.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie

(Zeeuwse Americana verrassing) Thomas Lina “The Late Night Show”


Wat kan je verrast worden op een heel positieve manier als je een artiest ontdekt bij een voorprogramma van een bekend artiest. Dat overkwam me bij het concert van Rachel Harrington, die na vele jaren weer een nieuw album had gemaakt, maar zich liet supporten door Thomas Lina. In het Vestzaktheater in Bergen op Zoom maakte ik op 1 oktober kennis met deze Zeeuwse artiest, die net zijn nieuwe EP af heeft.
Vijf liedjes op een glimmend schijfje dat maar moeilijk mijn cd-speler wil verlaten. Gelukkig wist ik ook nog de hand te leggen op zijn mini album uit 2016 “The Painter”, waar negen composities dienen als het ‘meer’ dat ik zou willen roepen na de vijf liedjes van “The Late Night Show”.
Op de nieuwste EP wordt Lina bijgestaan door JJ Goossens op drum en percussie, die onlangs ook een album met Richard van Bergen maakte. Jos Driessen horen we op gitaar, Janneke de Loey en Laura Lijbers verzorgen de achtergrondvocalen.
Live in Bergen op Zoom speelde Jos en zong Janneke mee. Zo werden we getrakteerd op een fraaie vertolking van de vijf liedjes.
homas Lina is gezegend met een stem die in zijn manier van zingen doet denken aan Luka Bloom. Het maakt je zelfs hongerig om ook het werk van Bloom weer te beluisteren.
Zoals Lina tijdens de show vertelde, maakte hij de liedjes eerst op zijn zolderkamer en had hij niet gedacht ze live te gaan brengen. Maar het begon toch te kriebelen, dus optreden moest er toch maar van komen. Tijdens het voorprogramma bewijst hij daar met zijn muzikanten zijn mannetje in te staan. Hij weet zelfs bijna het hoofdprogramma te overtreffen.
Tekstueel verloochent Lina zijn afkomst niet, als hij zingt over het staan op het strand. Veel van zijn teksten gaan over liefde en lijken heel persoonlijk getint over zijn belevenissen. De liedjes hebben allen een rustige sfeer en passen daarmee prima in het Americana genre, maar dan wel degelijk van eigen bodem. Lina speelt niet onverdienstelijk piano/toetsen; dat doet hij dan ook al sinds jonge leeftijd. Maar ook op de gitaar weet hij fraai te spelen. Jos Driessen vult zijn gitaarspel op de EP aan en ook tijdens het optreden.
Als ook de backing vocalen meeklinken is de sfeer compleet.
Eigenlijk kijk ik nu alweer uit naar een echt volledig album van Thomas Lina. Maar tot die tijd draai ik de veertien liedjes van de EP’s maar lekker na elkaar en GENIET!

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

(Americana/Blues-mix) Richard van Bergen JJ Goossens “Richville”


Richard van Bergen verbaast ons met een nieuw project onder de naam “Richville”. Samen met drummer JJ Goossens is hij verantwoordelijk voor het merendeel van de muziek op dit nieuwe album, dat in eigen beheer verschijnt. Na zijn band Rootbag, waarmee hij de afgelopen jaren zijn stempel drukte op de Nederblues,  is het tijd voor een nieuwe uitdaging. De versnelling staat over het algemeen in een lagere stand, wat resulteert in een muzikaal document, dat niet alleen de blues maar vooral ook de Americana laat schijnen in de herfst van 2019.
Dat de nadruk ligt op de gitaar en het ritmewerk is niet verwonderlijk, als je kijkt naar de bezetting van deze samenwerking. De zang van Van Bergen zelf is daarnaast een duidelijk handelsmerk, dat niet vergeten kan worden.
Het album ademt een gedegen sfeer uit en dat mogen we verwachten van een vakman als Van Bergen. Als hij het tweede nummer van het album ‘Set Me Free’ inzet, kan ik niet om de link naar The Rolling Stones heen. Niet dat ik een direct vergelijk vind in ook maar één nummer van deze wereldband, maar mijn geest roept nu eenmaal dat beeld op waar ik niet omheen kan. Erg? Nee, helemaal niet zelfs!
Ook in een instrumentaal nummer als ‘Richville Bound’ weet Van Bergen de gevoelige snaar te raken. Het nummer heet niet voor niets ‘Richville Bound’; het voelt als thuiskomen in een warm bad. Het lome ritme en slagvaardige werk van Goossens tilt het gitaarwerk moeiteloos naar een hoger niveau. Gevoelig en weldadig is het titeldragende nummer van het album. Het daarop volgende ‘Gettin’ Real Good in Me’ etaleert de wat vuilere kant van de blues. Lekker vet en rauw maar niet het meest in het oor springende liedje van het album.
Referenties roepen Van Bergen en Goossens wel vaker op. Al is het maar naar referenties uit zijn eigen muzikale verleden. Ook zijn link met de vroegere band Shiner Twins met maatje Jack Hustinx komt voorbij in de blues-gospels ‘Keep On Prayin’ ‘ en ‘Lord and The Devil’, al is het maar vanwege de link naar het geloof. Al voel je misschien wel de meeste link in het daar tussenin geklemde liedje ‘Addicted To You’, dat vraagt om een tweede stem, die Van Bergen hier duidelijk zelf zingt.
Live zal het duo extra muzikanten moeten gaan toevoegen, al is het maar om Van Bergen niet zowel de bas als de gitaar te laten hanteren. De bas klinkt overigens heerlijk in het intro van ‘Lord and The Devil’, gevolgd door ferme slagen van Goossens!
Gastmuzikanten horen we sporadisch voorbij komen, maar zijn er wel in de vorm van de harmonica van maatje Gait Klein Kromhof en toetsenist Roel Spanjers, maar je moet er wel naar zoeken. Maar ‘wie zoekt zal vinden’ is het spreekwoord: Spanjers laat de toetsen gelden in het aan Dr. John opgedragen ‘Angels Tell You’. Het is vooral het gitaar/bas/drum-geluid dat de composities van Van Bergen draagt. Laat ik niet vergeten dat Bird Stevens her en der percussie toevoegt, maar dat is natuurlijk niet te ontwaren naast de ritmes van JJ Goossens.
“Richville” doet een ferme gooi naar het beste Nederblues-Americana album van het jaar. Voor dit moment is het album even niet van het stapeltje regelmatig te draaien albums weg te denken. Van Bergen heeft het wat mij betreft weer geflikt om een album te maken, waar geen dieptepunten op te vinden zijn. De herfst is heel fraai van start gegaan dit jaar! Als dit het begin van de oogst is dan belooft het wat. Maar misschien is dit wel het hoogtepunt van de oogst!
Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

(herfstbeschermer) I Am Oak “Osmosis”


De herfst nadert, tijd voor een nieuw album van I Am Oak, alias Thijs Kuijken. De titel van het album bracht me terug in de schoolbanken van de middelbare school. Osmose? Ik moest het toch even opzoeken om exact te weten wat het ook alweer is. Het onttrekken van water aan een vloeistof met opgeloste stoffen door een membraan (cellen doen dat ook), waarbij dus alleen het water door het membraan gaat. Hoe kunnen we dit toepassen op het nieuwe album van I Am Oak?
Muzikaal heeft I Am Oak opnieuw een prachtalbum gemaakt dat vooral in het rustgevende, zalvende gebied van de muziekbeleving hangt. Soms raakt een liedje in een cadans, zoals op ‘Tundra’ wat gaat over het draaien van de aarde en in balans blijven als persoon. De ik-persoon worstelt daar met problemen die in hem/haar zitten.
Het album is vooral een product van Thijs Kuijken; zowel compositorisch als uitvoerend heeft hij overal de touwtjes en instrumenten stevig in handen. Alleen voor drums heeft hij Tamma Kersbergen ingehuurd. Achtergrondzang wordt geleverd door diverse zangers en op twee liedjes speelt Robby Wouters naast zang ook op gitaar mee. Verder is alles in handen van de meester zelf, inclusief het volledig fraaie artwork van de verpakking van de cd!
Ditzelfde album van I Am Oak is wederom een pareltje dat de fan blind kan kopen. Wie liefhebber is van folk, singer-songwriter, Americana, Country Noir en wat voor termen ik er nog meer aan kan hangen, moet zeker eens kennismaken met I Am Oak. Dit zesde studioalbum heeft wederom de piano als basis voor de liedjes gekregen. Het klinkt als een verademing als het buiten guur en herfstig wordt. Het zal je zelfs in de donkerste dagen omarmen als een warme deken en je blij maken. Misschien zit daar wel het verband met osmose. Kuijken weet in zijn alter ego I Am Oak je te voeden met het levenswater van zijn muziek zonder je te vergiftigen. Het water dat verkwikt, leven schenkt en je dorst lest kruipt met deze muziek als genezer in je brein om je te beschermen tegen de boze herfst die te wachten staat. Wonderschoon!

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

(fraai familielid erbij) The Teskey Brothers “Run Home Slow”


Bij het beluisteren van de muziek van The Teskey Brothers kun je niet om de vergelijking met Otis Redding heen. Maar ook recentere vergelijkingen zijn mogelijk, zoals Marc Broussard (met dank aan Melanie van Tielen voor de tip van deze vergelijking). Redding kreeg namelijk veel volgers na zijn veel te vroege dood. Redding was het voorbeeld voor velen!
Het debuut van The Teskey Brothers ‘Half Mile Home’ werd al in 2017 uitgebracht in hun eigen continent Australië maar bereikte pas de internationale muziek in het jaar erna. Pas aan het begin van dit jaar hoorden wij van de band, toen radiomaker Rob Stenders aandacht begon te schenken aan de muziek van deze band. Wat een ontdekking, Rob! Je kreeg het liedje “Hold Me”, dat later NPO Radio 2 Top Song mocht zijn, op een gegeven moment niet meer uit je hoofd.
Dat we reikhalzend gingen uitkijken naar het aangekondigde nieuwe album kan natuurlijk niet missen. Met ‘Run Home Slow’ lossen The Teskey Brothers de verwachtingen in. Wel ontstaat nu ook de behoefte de mannen live aan het werk te gaan zien en vooral horen. En dat kan: ze komen binnenkort naar ons land.
De liedjes op ‘Run Home Slow’ gaan vaak over het leven van de mannen nu. Hoe ze zich voelen bij het toeren over de hele wereld. De bekendheid heeft natuurlijk ook zijn keerzijde, zullen we maar zeggen. Maar dat het mooie muziek oplevert is gelukkig wel degelijk het geval.
Muzikaal wijken de mannen niet veel af van het debuut. Het hoge Redding-gehalte en de stevige hang naar het vette Motown-geluid zijn gelukkig onvoorwaardelijk aanwezig. Daarom mag het album dan wel bijna twee jaar historie tussen de opnames hebben, maar verder is het album een letterlijk broertje van het vorige album. Dat is alleen maar een zegen voor de liefhebber van deze muziek. Meer van hetzelfde met een kleine twist is alleen maar lekker, als je geen genoeg kunt krijgen van het eerste album. De nieuwe liedjes zijn zo fijne broertjes en zusjes zonder te veel gelijkenis. De genen van The Teskey Brothers zijn fraai verdeeld.
Dat de heren erkenning hebben gekregen kunnen we ook zien aan het label waarop deze muziek verschijnt. In plaats van hun eigen label zitten ze nu op Decca.
Genieten met volle teugen en uitkijken naar een liveoptreden.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

(hoogbejaard debuteren met een ster!) Ralph Molina “Love & Inspiration”


Bij de naam Ralph Molina gaat vast niet bij iedereen een belletje rinkelen. Dat komt niet omdat hij nieuw is in de muziek, maar omdat hij nu eenmaal tot op heden niet op de voorgrond van de muziek actief is geweest. Toch heeft Molina een rijk muzikaal verleden om je vingers bij af te likken. En als je naar dit album onbevangen luistert zoals ik, zonder de historie te kennen, geniet je met volle teugen. Pas na meerdere draaibeurten ben ik gaan graven in naar wie en naar wat ik eigenlijk heb zitten luisteren. De wetenschap nu maakt het album nog bijzonderder dan ik het al ben gaan vinden. De vraag rijst dan wel waarom Molina niet eerder deze stap heeft gezet. Genoeg spanning opgebouwd nu? Dan is het tijd voor de onthulling.
Dit album van Ralph Molina “Love & Inspiration” is het debuutalbum van de 75-jarige drummer van Neil Young’s Crazy Horse. Young, die afgelopen maand Nederland aandeed met zijn begeleidingsband Promise of the Real, is zijn 73-jarige maatje.
Wie de liedjes van dit album tot zich laat komen en de stem hoort, kan bijna niet geloven dat hier een hoogbejaarde zingt. De stem heeft een zeer jonge uitstraling. Molina tekent voor alle composities. In sommige gevallen lijkt hij het schrijverschap te te delen. Op de cd-hoes is dat co-writerschap te lezen met o.a. Ian McNabb, Anthony Crawford en Kent Agee. Maar in het meegeleverde boekje staat Molina als enige schrijver. Wat er waar is weet ik niet. Maar het maakt niet zoveel uit: de liedjes zijn zonder uitzondering van een hoge kwaliteit, die het luisteren bij herhaling alleen maar aangenamer maakt.
Het eerste nummer ‘Lullabies’ is een pracht om het album te openen. Ultrakort – dat wel – om naadloos over te gaan in ‘Your Life Is My Life Too”, meteen een nummer om in te verdrinken. Het lijkt wel aan elkaar gesmeed. Het daaropvolgende ‘Dance On The Wind’ kent een steviger gitaargeluid en is van een iets andere snit, maar onderstreept de heerlijke variatie van het album. Volgens de hoes geschreven met ex-Icle Works-voorman Ian McNabb en ja, dat zou je erin kunnen horen als je het oude werk van de band kent. Maar het zou zomaar ook van Molina zelf kunnen zijn natuurlijk, want als je naar het volgende nummer luistert, ‘You Wear An Angel’s Wings’, is er niet een heel groot verschil. De elf liedjes zijn stuk voor stuk om je vingers bij af te likken.
Heel even komt het gevoel van The Moody Blues om de hoek zeilen als Molina met een beetje tremor zingt, die doet denken aan ‘Isn’t Life Strange’ gezongen door Justin Hayward. Het is maar een flard en wat maakt zo’n vergelijking uit? Het is een link naar een grootheid uit de popmuziek. “Love & Inspiration” is een album dat stevig de aandacht verdient van het muziekminnend publiek dat niet van de hitgevoeligheid is.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen