(bijzonder genieten) John Smith “Headlong”


Al bij de eerste inzet van het openingsnummer gaan de herinneringen uit naar John Martyn. Die link raak ik de rest van het album dan ook niet mee kwijt! Toch geen vervelende vergelijking voor deze debuterende singer-songwriter.
Het nieuwe album “Headlong” is het tweede album van Smith. In 2014 debuteerde hij met het onopgemerkt gebleven “Great Lakes”. Hopelijk krijgt hij met deze nieuwe plaat wel de verdiende aandacht. Aan de liedjes kan het onmogelijk liggen want die zijn zonder uitzondering erg fraai te noemen.
Als we ons nu beperken tot dit tweede album wil ik eigenlijk ook daar helemaal naar het einde van het album springen. Want als de eerste verrassing van zijn gelijkenis met Martyn is neergedaald en je het hele album tot je hebt laten komen, word je bij het laatste nummer getrakteerd op het allermooiste liedje dat ik hier kan ontwaren. ‘Save My Life’ gaat bij de start over een depressieve periode van de ik-persoon maar mondt uit in een verschrikkelijk mooi liefdesliedje. De manier om alle moeilijkheden van het leven, van alle dag te verdrijven is het genieten van de ander in zijn puurste vorm! Schud je jurk af zingt John Smith. Nergens wordt het banaal, er blijft nog genoeg te raden, te fantaseren over als hij zingt dat ze daarmee zijn leven kan redden en hem zelfs kan omhoog tillen uit die verschrikkelijk put, waar hij zich in bevindt. Een status waarin hij zich oud, dik en onbetekenend voelt. Maar zij kan hem redden uit dat dal. Het zet alle liedjes van het album wel meteen op een enorme achterstand.
Toch maar weer vooraan beginnen: ‘Living In Disgrace’ brengt ook deze luisteraar wel weer in hoger sferen. Want ook dit eerste liedje is van een onwaarschijnlijke schoonheid. Ook als je het direct na dat laatste liedje weer terughoort. Smith weet je bij herhaling diep in je ziel te raken met zijn stem en ook met zijn teksten. Je hoort steeds meer moois in zijn liedjes. Het is een aaneenschakeling van hoogtepunten.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

(jubileumalbum) Eivør “Slør” (English Version)


Waarmee kan ik beter mijn jubileum vieren dan met een nieuw album van Eivør? Inderdaad! De dag dat ik een paar jaar geleden over haar prachtige album “Room” schreef, wat voor mij de eerste echte kennismaking was met haar muziek, is direct een bijzondere dag geworden. Niet alleen vanwege de hoeveelheid bezoekers maar zeker ook omdat toen het directe contact met deze Faeröerse zangeres tot stand kwam.
Met haar twaalfde album “Slør” in het Engels is het voor haar ook een jubileum. Daarom bij het koperen jubileum van mijn blog aandacht voor deze release. De Faeröerse versie van “Slør” verscheen in 2015 in hetzelfde jaar als “Bridges”. Natuurlijk heb ik met deze Engelse versie in de hand even gecontroleerd of er nog dubbelingen zijn met andere albums van Eivor. Alleen ‘Trøllabundin’ kennen we natuurlijk al wat langer. Ook de bonustrack ‘Falling Free’ in de live-uitvoering is een liedje dat eerder verscheen. Maar de overige negen officiële Engelse versies van “Slør” zijn toch echt andere liedjes, die hiervoor niet eerder in het Engels verschenen.
Dat maakt 2015 een heel creatief jaar voor Eivør waarin ze twee albums realiseerde. Natuurlijk kennen we de melodieën van deze liedjes in de tussentijd. Toch maakt deze Engelse versie het niet overbodig dat dit album nu verschijnt. Voor iedereen die de taal van de Faeröer-eilanden niet machtig is, is het heerlijk dat nu ‘Surrender’ er is als vertaling van ‘Silvini’. De liedjes zijn voor ons zeker in zeggingskracht toegenomen. Zoals het fraaie ‘In My Shoes’ dat verhaalt over hoe het is om in het muziekvak terecht te zijn gekomen.
Is er dan niets aan te merken op het album? Jawel hoor: persoonlijk keek ik uit naar een vertaalde versie van het bijzondere liedje ‘Trøllabudin’, maar deze schittert nog steeds in haar moerstaal. Muzikaal is Eivør nog steeds op dezelfde weg van ontwikkeling. Op weg naar meer bekendheid zonder haar eigenheid te verliezen. Haar prachtig geschoolde stem, gitaarklanken. Heerlijke percussieklanken vol fijne wendingen. Elektronische soundscapes uit de keyboards en fijn bas-spel van Mikael Blak. Samenzang die er mag zijn met percussionist, drummer Hogni Lisberg. Wat wil een liefhebber nog meer op zijn feestje? Genieten!

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , , , , | 1 reactie

(overdonderend!) Matt Andersen @ Roepaen Ottersum 1-6-2017


Wie Matt Andersen eerder heeft gezien, kan alleen maar hoge verwachtingen hebben van het optreden. Zo ook ondergetekende, die Andersen enige jaren geleden live zag. Opvallend is dat Andersen tegenwoordig zittend moet optreden, gezien zijn enorme lijf. Aan zijn stem en energieke gitaarspel heeft deze Canadees echter helemaal niets ingeleverd.
Hij opent het optreden in de zeer warme Nightclub van Roepaen met “The Gift”. Dat verhaalt over het mooiste dat we als mens gekregen hebben: het leven! Iedere aanwezige, en dat zijn er veel bij dit uitverkochte optreden, weet direct waarom hij of zij hierbij aanwezig wilde zijn. Wat een stem en wat een performance heeft Andersen! Verwonderlijk is dat hij niet net zo groot is als bijvoorbeeld een Bruce Springsteen, waarvan hij later in het optreden nog het nummer ‘Fire’ zal vertolken.
Over het algemeen put Andersen uit zijn eigen oeuvre dat inmiddels vier studioalbums telt. De nadruk ligt natuurlijk op zijn vorig jaar verschenen “Honest Man”.
Andersen speelt twee sets, zodat iedereen even tijd heeft om wat frisse lucht op te zoeken en een drankje te bekomen. Het vocht moet immers op tijd aangevuld worden in zo’n volle, warme zaal. Het verhindert echter niemand om te blijven luisteren. De aanwezigen hangen werkelijk aan de lippen van deze energieke Canadees. De vingervlugheid van Andersen blijft boeien en zijn uitbundige zangstijl vraagt alleen maar meer om aandacht. In zijn eentje, zonder band, weet hij een krachtig geluid en geweldige muzikale beleving te creëren, die in het geheugen gegrift wordt.
De show wordt afgesloten met een fraaie toegift, die Andersen speelt zonder het podium te verlaten. Die poppenkast hebben we al lange tijd achter ons gelaten, zegt hij grappend. Een zeer mooie uitvoering van ‘My Old Friend The Blues’ stuurt ons ondanks de enorme triestheid van het lied met een warm gevoel de immer warme juninacht in. De klanken klinken nog lang na in ons hoofd als we de weg naar huis aanvaarden.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

(roem gaat hem vooruit) Colter Wall “Colter Wall”


Nog voordat zijn debuutalbum uit is gonst het al van de aandacht voor deze nieuwe Americana ster in wording. Helemaal vreemd is dat niet als je naar de liedjes op zijn debuut luistert. Als je niets weet, dan kun je totaal niet bevroeden hier te luisteren naar een man, die slechts eenentwintig jaar oud is. Het lijkt wel een oude geest in een jong lichaam, die hier muzikaal aan het werk is.
Natuurlijk kun je al snel niet om de vergelijking met Johnny Cash heen. En waarom zou je dat dan ook willen? Het is alleen maar een compliment voor deze jonge artiest. Niet alleen de stem doet aan de legende Cash denken, maar ook de inhoud van de liedjes lijkt zo uit het repertoire van de man te komen.
Toch zijn de vergelijkingen zeker niet op als we aan Cash denken. Zo horen we zeker ook invloeden van Hank Williams, Robert Johnson, Bob Dylan, Townes Van Zandt en The Band. Als je op een warme dag naar het album luistert met die warme baritonzang, dan voel je als het ware de hitte van de prairie zomaar binnen waaien. De geur van gedroogd gras en de hitte van zand dat opwaait gaan zomaar door je geest.
We horen folk, bluegrass en natuurlijk country-invloeden. Wall speelt gitaar, banjo, kick-drum en stampt naast het machtige geluid van zijn doorleefde stembanden. Vanaf de eerste klanken van ‘Thirteen Silver Dollars’ hang je als luisteraar aan de lippen van deze jonge in Saskatchewan geboren Canadees.
In tien liedjes neemt Wall ons aan de hand langs zijn belevingswereld. Hij verhaalt over de prairie in ‘Codeine Dream’, maar ook over de motorrijden in ‘Motorcycle’ of over slangen en vrouwen in ‘Snake Mountain Blues’.
Natuurlijk ontbreekt de liefde in zijn liedjes niet. ‘You Look to Yours’ gaat over een veel te vroeg vertrokken geliefde. Maar stiekem ook over politiek. ‘Fraulein’ over een Duitse vriendin die hij maar niet uit zijn hoofd krijgt. Het gemis druipt letterlijk uit het liedje. Je voelt de pijn zoals Colter Wall het zingt. Hier horen we tevens de stem van Tyler Childers in deze traditional, die Wolter helemaal naar zich toe trekt.
Het album wordt afgesloten met ‘Bald Butte’ dat gaat over een rit op een paard.
Binnenkort staat deze nieuwe ster aan het Americana front op een paar Nederlandse podia. Zo ook op de tweede dag van juni op het Roepaen podium. Wat hebben ze daar weer een goede neus voor het ontluikende talent voordat het op grote podia staat.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

(DeWolff strekt zich uit!) Electrosaurus “21st Century Heavy Blues, Rare Grooves & Sounds From the Netherlands – vol. 1 (RSD2017)”


Het is mode om weer veel uit te brengen op vinyl! Dus kan DeWolff met hun retro-geluid daar niet bij achter blijven. Dit keer bieden ze het podium aan een aantal artiesten, die opnames maakten in hun vintage studio. Piepkleine studio, zo las ik ergens. Maar met een groots geluid. Want DeWolff staat zelf ook garant voor een heel groots geluid. Ze klinken al van heel jongs af aan als een band die zo uit de psychedelische jaren zestig is weggelopen. Toch zijn de mannen heel erg van deze tijd en maken ze werkelijk geweldige muziek. Ik mocht ze gelukkig al vele malen ook live zien. Van kleine tot grote zalen of op een festivalpodium.
Tijdens Record Store Day op 22 april dit jaar werd in Nederland speciaal voor die dag deze dubbel-LP uitgebracht. Zonder CD en ook zonder een downloadcode; gewoon helemaal analoog. Wel heel lekkere muziek en dat geperst op goudkleurig vinyl. “(DeWolff strekt zich uit) Electrosaurus “21st Century Heavy Blues, Rare Grooves & Sounds From the Netherlands – vol. 1” staat vol met heerlijke muziek die allemaal een randje DeWolff hebben of gewoon DeWolff zijn of DeWolff met wat anders. Maar altijd klinkend als een klok. Altijd dat machtige geluid van de sixties dat we kennen van de band zelf.
Geen wonder allemaal als je weet dat de mannen regelmatig meespelen of een nummer hebben geschreven. Of het is een nummer van de band zelf, want ook dat ontbreekt niet.
Natuurlijk start iedere plaatkant met het geluid van een naald die de groef opzoekt zoals we dat kennen van het draaien van een plaat. Kan je niet omheen natuurlijk.
Het album opent met ‘Darling’, een song die je met beide voeten laat landen in de pop/rock van de jaren zestig. Uitgevoerd door de band The Dawn Brothers. Het daaropvolgende ‘Bury Me Not’ is een rockvariant op een Supremes-achtige benadering door Juulke DeWaide. Het meerstemmigheidsgevoel komt door de gebruikte galm. Nachtschade klinkt in het intro van ‘The Clown’ of we DeWolff zelf gaan horen, maar klinkt in het stemgeluid juist heel breekbaar. Vervolgens klinkt dit nummer na het bekende orgeltje een stuk opgewekter.
De bloemlezing van DeWolff gaat voort tot het laatste nummer van de eerste plaat, met daarin een vooraanstaande rol voor Pablo van de Poel zelf.
De tweede plaat herbergt opnieuw een aantal juweeltjes. Ik pak er ook daar een paar uit:
The Heat klinkt net als DeWolff zelf. In het daarop volgende nummer, waarbij de DeWolff samenwerkt met Zulu Boy en Joep Pelt, horen we iets totaal anders: psychelische rock met rap. Hip-hop in een sixties-jasje, zou je kunnen zeggen.
En als voor de vierde keer de naald uit de groef wordt getild is het stil, heel stil. Wat zullen we nu toch weer eens opzetten, zweeft dan door je hoofd, als je wederom naar de draaitafel loopt. Of wordt het nu toch weer een vijftal cd’s in de wisselaar doen en langer genieten, voordat je opnieuw hoeft na te denken over de onvermijdelijke vraag bij het draaien van LP’s: “Wat gaan we nu opzetten?”.
Toch is het een heel mooie plaat geworden van de mannen van DeWolff met hun bandjes! Een aanrader van jewelste. Bijna een aanmoediging om een draaitafel te kopen als je die niet (meer) hebt.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

(vooral de live-plaat) Laura Marling “Semper Femina”


Het album is alweer ruim een maandje geleden verschenen. Voor sommigen is “Semper Femina” een wat te ‘cleane’ plaat. Maar deze liefhebbers van Marling zouden toch alsnog op zoek moeten gaan naar de gelimiteerde 2LP-uitvoering van het album. Want zeker deze ‘gratis’ meegeleverde schijf tilt de liedjes van Laura Marling naar een hoger plan! Hier horen we Marling live aan het werk met haar nieuwe liedjes. En dat gaat met veel meer bezieling naar mijn idee dan op het studioalbum.
Gelukkig krijg je deze live-plaat ook met de meegeleverde downloadcode. Daar heb ik de schoonheid al van kunnen horen. Maar vandaag draaide ik het rechtstreeks van vinyl op een stevig volume en werd nogmaals, maar nu heviger, getroffen door de schoonheid van deze vertolking van de liedjes van “Semper Femina”. Wat een super plaat!
De muziek kruipt gewoon je lijf binnen vanaf de eerste noten die weerklinken, als de naald in de groef zijn werk doet en de klanken van ‘Soothing’ door de speakers tot je komen.
‘Wild Fire’ heeft warempel wat van de basloopjes van ‘Walk On The Wild Side’ van Lou Reed. Het roept in ieder geval herinneringen aan dat nummer op. En dat zijn geen ongemakkelijke herinneringen, moet ik zeggen. Dat wordt alleen natuurlijk straks even “Transformer” draaien. Er zijn ergere dingen in de wereld zullen we maar zeggen.
Die diepe bastonen horen we ook in het daaropvolgende nummer ‘Don’t Pass Me By’. Op kant twee hoor je in ‘Next Time’ heerlijk de aanslag van de akoestische gitaarsnaren. En dat in een kristalheldere opname. De opnames zijn overigens gemaakt in Martyrs, Chicago (Illinois). Een klein podium of moet ik zeggen een bar met fraai podium? Begeleiding van drum, bas en gitaar. En natuurlijk de prachtige stem van Laura Marling. Het klinkt als een spreekwoordelijke klok met een publiek dat echt is gekomen om te luisteren en genoeg ruimte laat aan de muziek voordat ze gaan klappen. Alleen al voor deze live-plaat is de aanschaf van deze vinyl-editie zeker meer dan de moeite waard. Elke euro goed besteed zou ik zo zeggen.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

(live nog beter!) Gunther Brown @ Meneer Frits Eindhoven 24-4-2017


Vorig jaar kwam het tweede echte album van Gunther Brown “North Wind” uit. Een album dat bij herhaald draaien langzaam maar zeker tussen de oren gaat zitten. De bandnaam Gunther Brown laat dan langzaam het Americana hart sneller doen kloppen.
Ad van Meurs kondigt de band op deze maandavond aan met de vergelijking met Pink Floyd. In eerste instantie een vreemde toch? Maar in Pink Floyd zit niemand die Pink heet, zo ook in Gunther Brown waar niemand Gunther heet. Op dat moment laat bassist Mark McDonough een heel bekende bas-loop van voornoemde band horen waarop zanger Pete Dubuc direct reageert “ik wist niet dat je het in je had!”.
Direct daarna opent de band met een a-capella intro van ‘No Use Livin” van hun eerste album “Good Nights for Daydreams” dat ook dit album opende maar dan zonder dit verschrikkelijk mooie intro. Dat had ook op het album absoluut niet misstaan. De band laat meteen horen dat ze niet bepaald de albumtracks naspelen maar zich hier en daar heerlijk uitleven. Voor de gelegenheid is de band geen kwartet maar een kwintet. Mondharmonica, achtergrondzang en af en toe akoestische gitarist Joseph is aan de band toegevoegd.
Verder horen we redelijk standaard bezetting van elektrische gitaar, bas, drums en akoestische gitaar. Daarbij valt vooral de inventieve drum en percussie op en de meestal smaakvolle elektrische gitaargeluiden die soms ook tegen het randje gaan van de zuiverheid of was het misschien toch een dissonant die we horen. De positieve gevoelens blijven daarbij gelukkig helemaal overeind.
Gunther Brown verpakt over het algemeen treurige of aangrijpende liedjes/teksten in een opwekkende melodie. Soms gaat het tempo terug naar een semi-ballad niveau zoals in ‘Same Place, Same Time’. De rustpunten in het optreden dat verder behoorlijk uptempo en ‘stevig’ genoemd mag worden. De band weet vanaf de eerste minuut de aandacht stevig vast te houden.
We horen een fraaie mengeling van composities van hun twee albums. Daaronder ook het titelnummer van “North Wind” dat gek genoeg als titel ‘Norridgewock’. De titel komt er overigens wel in voor.
De band speelt als toegift het Gillian Welch nummer ‘Look At Miss Ohio’ als hekkensluiter van deze geweldig wervelende show.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen