(Duitse ontdekking) Balbina “Punkt.”


Het is alweer terug naar januari van dit jaar toen ik in Stuttgart was. Maar de herinnering leeft voort. Wat heerlijk om na een week heel hard te werken/studeren lekker te kunnen grasduinen bij een heel fijne, uitgebreide muziekwinkel in Stuttgart. Niet alleen een heel fijne sortering waar ik nog een van mijn wishlist-albums eindelijk wist weg te strepen, maar ook medewerkers die je heel graag van dienst zijn om je van advies te dienen. Een van de nieuwe sterren aan het Duitse firmament is volgens de medewerker van Einklang zeker Balbina. Met haar album ‘Punkt.’ weet ze heel goede kritieken te scoren.
Nu is de CD ook nog zo uitgegeven dat een CD-koper er ook heel vrolijk van wordt: een prachtig fotoboek met de songteksten is de geweldige verpakking van deze mooie CD.
Inmiddels kan ik concluderen dat Balbina nog niet tot ons land is doorgedrongen en dat is heel jammer. Dit album verdient het om ook buiten Duitsland gehoord te worden. Het nadeel voor Balbina is dat de Duitse taal nooit veel grond aan voet krijgt binnen ons land. Goede uitzondering daarop is de metal band Rammstein. Daar zit dan meteen een link met dit album. Balbina brengt op ‘Punkt.’ een geweldige cover ten gehore van het Rammstein nummer “Sonne”. Met de zomer nu in aantocht alle reden om hiernaar te luisteren en Balbina in de armen te sluiten.
Maar schijn bedriegt soms, zo ook nu. Het openingsnummer “Hinter der Welt” start met tekst in het Engels om vervolgens over te gaan in Duits. Muzikaal is Balbina soms elektronisch, soms theatraal met strijkers om vervolgens gevoelig uit de hoek te komen. De stijlen die Balbina gebruikt vormen een fraai amalgaam.
Soms heb je het gevoel dat je naar progrock of gothic zit te luisteren, maar dan zonder stevig metal gitaarwerk. Balbina heeft regelmatig het tempo lekker hoog liggen zonder te haasten. Ze heeft een expressieve zang. Ze neemt je mee op reis door haar wereld van ‘Punkt.’ met af en toe een stop in een muzikaal tussenspel. Hoe vaker je het album luistert, hoe meer je een gevoel krijgt van het feit dat het wel heel goed in elkaar zit met een heel eigen geluid.
Op de laatste track “Machen” zingt Herbert Grönemaeyer een gast vocale rol mee. Balbina is een heel fijne Duitse ontdekking met internationale allure. Kom en luister naar deze schoonheid van een cd!

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

(van metal naar gevoelige folk) Jonathan Hultén “Chants From Another Place”


Wie belletjes hoort rinkelen bij de naam van Jonathan Hultén zal onmiddellijk denken aan metal. En wel aan de stevige soort van death metal, gothic, psych-metal en wat je maar meer kan bedenken aan de stevige theatrale kant van dat zware genre. Dit vanwege zijn werk met de Zweedse band Tribulation. Wie dat alleen maar zoekt kan deze solo-cd van Jonathan Hultén meteen links laten liggen.
Wie openstaat voor gevoelige, fraaie, melodieuze, fijnbesnaarde samenzang en fijne melodielijnen, die zowel in de vroege ochtend als de late avond geconsumeerd kunnen worden en alle tijden daar tussenin, moet zeker eens luisteren naar ‘Chants From Another Place’. Dit is een album dat volgens de sticker op de hoes wordt geschaard onder de muziek van Nick Drake, Sufjan Stevens, Fleet Foxes, Anna Tèrnheim en Chelsea Wolfe. Maar wie naar de liedjes op dit fraaie album luistert kan om een vergelijking met Simon & Garfunkel ook haast niet heen.
Ondanks dat Hultén tekent voor alle instrumenten – op één nummer na waar Nacho Montero drums speelt – horen we samenzang van Hultén met zichzelf, die fijn klinkt en ons zo de jaren zestig en zeventig in sleept. “The Mountain” is zo’n liedje dat deze herinnering in zich herbergt. Maar we horen dat meer dan eens in het dozijn liedjes dat ‘Chants From Another Place’ groot is.
Groots is het album zeker! Groots, omdat het meteen in je hoofd kruipt om steeds maar weer gedraaid te worden. Groots, omdat we het gaan terugzien in jaarlijstjes naar mijn idee. Niet omdat het vernieuwend is, maar vooral omdat het tijdloze muziek is die niet lijkt te gaan vervelen. Hultén noemt het niet voor niets liedjes van een andere plek. Voor wie het stevige werk van deze singer-songwriter ook kan waarderen is dit inderdaad een andere afslag. Alle teksten zijn in het Engels. Het woordeloze ‘Ostbjorka Brudlat’ kent alleen vocale begeleiding waarbij de Zweedse titel opvalt. Een eervolle vermelding krijgt ook de verpakking van dit album. Mooi ontwerp, mooi boekje en helemaal in stijl met het tijdloze karakter van het album.

(met dank aan Milo voor de tip)

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

(na lang wachten) A Girl Called Eddy “Been Around”


Wat was het ontiegelijk lang wachten op een teken van leven van A Girl Called Eddy. En dan na zestien jaar is er ineens “Been Around”!
Het album opent met het titelnummer en heeft mondharmonicageluid dat me direct naar het hoesje deed grijpen, omdat het leek of ik hier Stevie Wonder hoorde blazen. Dat bleek niet het geval te zijn, maar Jim Hoke heeft wel heel goed naar hem geluisterd.
Het stemgeluid van Erin Moran (alias A Girl Called Eddy) klinkt nog even zwoel als op het debuut van 2004. De sound van het album is zonnig. De stijl kunnen we ergens in het schemergebied van folk, pop, jazz en ook soul situeren. Het fijne van het album is dat het niet in een hokje gestopt kan worden.
Het liedje ‘Jody’ doet ergens een belletje rinkelen, maar het is niet meteen helder waar deze song aan doet denken. Volgens het hoesje is het een echte original van Moran zelf. ‘Chrismas was a friend of mine’ van Fay Lovsky lijkt me net te ver gezocht. Een liedje van Steely Dan dan? Dat wordt nog even nadenken.
In ‘Someone’s Gonna Break Your Heart’ komt na ruim twee minuten een vergelijking met Chrissie Hynde (van The Pretenders) hevig om de muzikale hoek gescheurd. Heerlijk om die vergelijking te horen schitteren in de zang van Moran.
Het daaropvolgende liedje ‘Not That Sentimental Anymore’ heeft diezelfde vergelijking in zich en hunkert zelfs naar een vergelijking met het laatste album van Hynde waarin ze samenwerkte met The Valve Bone Woe Ensemble. A Girl Called Eddy heeft de jazzy elementen fantastisch verpakt in deze fijne liedjes.
Als we luisteren naar ‘Two Hearts’ horen we daar dan niet gitaarrifjes, akkoorden die we ook herkennen van The Clash?
Dat “Been Around” geen eenheidsworst is en veel verschillende elementen en stijlen samenvoegt, mag inmiddels helder zijn. De zon en vrolijkheid klinken heerlijk door in deze fijne muziek, die wel eens de soundtrack van dit voorjaar zou kunnen worden. Al is de afdronk van de soms zwoele liedjes deze zomer ook nog goed houdbaar als de zon de huid heeft verwarmd. Misschien is het album wel zo tijdloos als het debuut.
Alle twaalf liedjes blijven tot het einde boeien. Wat jammer dat zo’n talent maar zo schaars nieuwe muziek maakt! Maar als ze zoveel jaren nodig heeft om te rijpen en te komen met een kwalitatief hoogwaardig album, dan wachten we wel weer zestien jaar. Dan tik ik de zesenzeventig jaar aan. Een vierde album wordt dan alweer spannend om over nog een vijfde album maar te zwijgen. In de tussentijd kan ik weer vele uren genieten van deze schitterende muziek. “Been Around” zien we in het jaarlijstje van 2020 zeker terug.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

(duo release) Ásgeir “Sátt / Bury The Moon”


Het is alweer zeven jaar geleden dat we voor het eerst een album hoorden van Ásgeir Trausti Einarsson, zoals deze IJslander voluit heet. Deze keer liggen ook in de winkels in Nederland direct een IJslandse versie en een Engelstalige versie. Voor de fan is kiezen geen optie. De verpakking is subtiel anders. De IJslandse versie is volledig zwartwit, terwijl bij de Engelstalige versie subtiel het bovenste gedeelte van het gezicht van Ásgier kleur heeft gekregen.
Om maar meteen met de deur in huis te vallen voor wie zit te wachten op vernieuwing: muzikaal is er maar weinig veranderd aan de muziek van Ásgeir. Voor de liefhebber van deze bijzondere muziek is dit eigenlijk geweldig nieuws. Deze muzikant maakt nog steeds zijn bijzondere mix van geluiden, die geweven zijn met synthesizer, piano, gitaar, bas en af en toe drums, maar zijn vooral gekenmerkt worden door de bijzondere stem van de muzikant zelf. Op een aantal composities horen we tevens koperblazers in de vorm van trombone, trompet en saxofoon. Bij het vertalen van de teksten heeft Ásgeir opnieuw hulp gekregen van John Grant.
De originele teksten zijn wederom voor een klein gedeelte door Ásgeir zelf geschreven, maar vooral door zijn vader Einar en vriend Julíus Adalsteinn Róbertsson. Bijzonder, als je bedenkt dat de grootste inspiratie voor het album komt van een stukgelopen relatie van de artiest zelf.
Om een beleving te hebben hoe het allemaal bedoeld is door Ásgeir, duiken we natuurlijk het liefste in het bad van Sátt. Dan is het een muzikale ervaring van klanken. Van de teksten verstaan we echt helemaal niets. De schoonheid van de liedjes moet zich op deze manier ontvouwen. Wat opvalt is dat de magie natuurlijk van de eerste beleving er natuurlijk een beetje af is. Maar de chemie van muziek, teksten en heel veel sfeer dat dit oproept is gebleven. Ásgeir weet je als luisteraar direct mee te voeren naar sferen die als een zalving aanvoelen. De deken van synthesizers, omhangen met allerlei subtiele andere instrumenten, waar vooral het akoestische gitaargeluid een geïntegreerd onderdeel van uitmaakt bij een aantal van de nieuwe liedjes, is weldadig. Je hoort nog steeds het bijzondere van deze muziek, dat IJsland als invloedsfeer moet hebben teweeggebracht.
Wie luistert naar ‘Bury The Moon’, ervaart direct een stukje openheid, een soort opgeklaarde hemel i.p.v. de weldadige mistige klanken van het Noordelijke IJsland. Je gaat meer luisteren naar de teksten en neemt niet alleen het klankbeeld tot je. Een heel andere luisterervaring. Dan beginnen ook de persoonlijk getinte teksten op te vallen. Ásgeir zingt over zichzelf en over haar. Over de bergen, over de sneeuw en neemt je zo dan toch ook weer terug naar zijn bijzondere land. Maar het gevoel, de muziekbeleving is toch heel anders. Dat kunnen teksten die je verstaat met de muziek doen. Ik zal vaak kiezen voor ‘Sátt’ om me in het ongewisse te wentelen. Voor ‘Bury The Moon’ kies ik als ik de zon zie opkomen en me wil bevrijden.
Zelf hoor ik de twee uitvoeringen graag achterelkaar. Een beleving van muziek gevolgd door een beleving, waar ik de teksten als ik wil wel kan volgen. Vervelen doet de muziek in ieder geval totaal niet.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

(heimwee naar de zomerzon!) Young Gun Silver Fox “Canyong”


Terwijl in Nederland de derde storm in korte tijd over het land raast (Ellen) luister ik voor het eerst thuis naar het nieuwe album van Young Gun Silver Fox. De heimwee naar de zomerzon denderde daarmee ontegenzeggelijk door de kamer. Als je het hoesje van de cd openklapt wordt dat alleen maar erger. Het duo Andy Platts en Shawn Lee staat in blouses met korte mouwen en zonnebril je aan te kijken.
Muzikaal tappen de heren al een tijdje uit hetzelfde vaatje als Steely Dan. Wat mij betreft zijn het de troonopvolgers van Walter Becker en Donald Fagen. Gelukkig maakt Fagen nog steeds muziek in ongeveer dezelfde stijl. Maar als duo is dat helaas niet meer mogelijk. Young Gun Silver Fox schurkt ook aardig aan tegen Hall & Oates.
Met ‘Canyons’ heeft Young Gun Silver Fox een derde album gemaakt dat is om je vingers bij af te likken en vooral ook je oren te laten strelen. De westcoastpop knalt gewoon heerlijk, soms laid-back, uit de speakers. Al hoor ik bijvoorbeeld ook vleugjes van de Earth, Wind & Fire-blazers in bijvoorbeeld “Dream Woman” voorbij snorren. Maar als vervolgens “Long Distance Love Affair” met de klanken van meeuwen en het ruisen van de zee weer een volgende laid-back track inzet, zijn we weer helemaal terug op een warme dag in de hete zon, met de voeten in het zachte zand. Zonnebril op, licht briesje en uitzicht op de verre deining van de golven. Dat beeld is heerlijk. De herinneringen vliegen door je hoofd en de plannen voor warme dagen fladderen alweer binnen in het gedachtescherm dat ons meteen de gure, natte winterstorm doet vergeten.
Alle composities zijn prima in orde, de productie is top en ook aan het artwork van het hoesje is aandacht besteed. Die bijna veertig minuten die het album duurt is natuurlijk veel te kort, maar als genieten zo lekker is dan rest niets anders dan de repeatknop of ook direct het oude werk erachteraan of naar voornoemde geestgenoten in de cd-kast grijpen. De box ‘Citizen’ van Steely Dan is wel heel verleidelijk nu.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

(ontdekken 2020 deel 2) PlatoSonic vrijdag 17 januari 2020 – onderdeel van EuroSonic/Noorderslag


We starten de dag nog net in de ochtend bij een kleine taste van het optreden van Melenas uit Spanje bij Plato. De garagerock/rock met dameszang klinkt aardig, maar is niet waar we voor zijn gekomen.
Bij de buren starten we wat later met waar we wel voor gekomen zijn: Bror Gunnar Jansson uit Zweden is een one-man-band, die sterk doet denken aan Daniel Norgren, die we een paar jaar eerder op dezelfde plek leerden kennen. De blues/rock van Jansson is wat eenvormig of liever gezegd tweevormig. Hij kan twee tempo’s spelen: snel en langzaam en weet daarmee in een korte set niet genoeg variatie te bieden om te blijven boeien. In een full-optreden zou hem dat wel eens parten kunnen spelen. Al weet hij weer wel te boeien met zijn energieke optreden, waarbij hij elektrische gitaar, percussie en mondharmonica speelt om zijn zanglijnen te ondersteunen.

De Fransman Kepa die volgt is ook een one-man-band, maar van een heel andere signatuur. Kepa weet al snel te overtuigen, te verbazen, te boeien en allerlei superlatieven op te roepen. Kepa is uit een heel ander hout gesneden dan Bror Gunnar Jansson, die we hiervoor horen. De afwisseling die Kepa in zijn liedjes tentoonspreidt is van een welkome schoonheid. Kepa is fijnbesnaard en benadert zijn muziek uit de akoestische hoek. Zijn zang is rustig en loopt langs verschillende lijnen. Zijn optreden brengt me heel ver terug in de tijd. De tijd van Johnny G., we zitten dan in 1980, toen hij met “G-Beat” zijn debuut maakte. Wie zou dat nog kennen? Waar zo’n hoofd vol muziekhistorie al op komt. Ik sta zelf ook soms verbaasd. Maar mooi is de muziek van Kepa zeker te noemen. Zo fraai dat als hij een cd te koop aanbiedt na zijn optreden ik dat kleinood maar al te graag (gesigneerd) wil toevoegen aan mijn verzameling. Het blijkt later niet eens het enige album van deze Fransoos te zijn. Het maakt me nieuwsgierig naar meer.

Na een halfuur gezelligheid tussen de medeluisteraars stroomt het podium vol met jonge dames, die duidelijk uit het Spaanse land komen. Maruja Limon maakt zijn opwachting. De dames brengen een enorme hoeveelheid spelplezier. Levendig en vol opwinding vertolken zij hun eigen liedjes. Een van de zangeressen doet een lied compleet met de traditionele danspassen op speciale schoenen. Direct na dit nummer verruilt ze haar schoenen voor gympen om zich weer helemaal als de overige dames te kunnen bewegen. De zomerzon straalt van het podium compleet met buiktruitjes. Wat een spelplezier direct uit Barcelona. Met twee albums op de discografie brengen ze een mengeling van Spaanse klanken met moderne popmuziek. Trompetgeschal maakt het feestje helemaal compleet. We kunnen bijna niet stil zitten bij deze opwindende Spaanse klanken. Natuurlijk presenteren ze met trots hun nieuwe album “Ante Mi”.
We hebben natuurlijk weer een halfuurtje om af te koelen voordat de volgende act het podium zal betreden.

Fehdah uit Ierland zou met haar jazz/soulmuziek akoestisch spelen. Maar met alle elektronica op het podium wordt het akoestische karakter direct weer afgeschreven. Dat is niet erg natuurlijk. Soul met een jazz-touch is namelijk niet iets dat we direct associëren met Ierse muziek.
De muziek van Fehdah is aardig, maar weet niet echt te overtuigen. Het is niet slecht maar ook niet meer dan aardig. Het enthousiasme en de vonk wil maar niet overslaan naar het publiek.

Overtuigen doet de Finse Karina wel. Met haar fraaie singer-songwritersliedjes met pop versneden weet Karina een mooie set neer te zetten.
Compleet met drummer en bassist speel Karina een volwassen setje popmuziek. De Finse teksten zijn natuurlijk niet toegankelijk, maar de intensiteit van de performance van Karina is helder uit haar muziek hoorbaar en van haar gezicht te lezen. Karina heeft een fijne hoge, toegankelijke stem, die wel net wat eigenheid ontbeert om herkenbaar te zijn. Ze kan zich meten met menig vrouwelijke singer-songwriter. Het zijn de liedjes die het bij haar moeten doen om op te vallen. Zeker muziek om nog eens vaker tot je te nemen.

De IJslander Gabríel Ólafs tapt uit een totaal ander muzikaal vat, als we dat vergelijken met alles wat we in de bijna twee dagen hebben gehoord. Heerlijke ambient muziek op toetsen. Op het enige andere instrument speelt een violiste mee. Het geeft de pianoklanken een heel fijne toevoeging, die als een weelderige deken over het muisstille publiek wordt gedrapeerd.
Net aangekomen vanuit IJsland weet het duo een geweldige set neer te zetten. Ólafs brengt als slot een compositie, die hij net geschreven heeft naar aanleiding van de enorme storm die zijn huis onder water had gezet. Zijn piano werd gered door deze in de gang te zetten, waar hij al spelend verbaasd was over de fraaie akoestiek. Het inspireerde hem tot een nieuwe compositie, die hij direct ten gehore bracht in Groningen. Een ware primeur dus.
Ólafs weet met zijn zeer beheerste, rustige spel, waarin hij excelleert op de toetsen, de stilte een fraaie lading te geven in de Coffee Company. Imponeren is misschien wel de juiste benaming voor deze muziek uit het een land, waar heel veel fraais te vinden is aan bijzonder landschap en zo ook in de muziek.

Als afronding van de dag neemt de Britse band rond zangeres Keeley Forsyth ons mee in een heel bijzonder optreden. Forsyth is volledig in het zwart gekleed en duikt helemaal in elkaar op het podium in haar zwarte jas, terwijl de band, bestaande uit akoestische gitaar, toetsen en viool een soort bezwerende muziek maakt, waar Forsyth haar teksten overheen drapeert. De performance is indrukwekkend en angstaanjagend. Wie zijn ogen sluit hoort echter heel fraaie muziek die je aangrijpt. Het beeld dat Forsyth neerzet is verwarrend, maar zal voor wie met aandacht de teksten zal absorberen waarschijnlijk heel functioneel zijn. Voor een eerste kennismaking is het net te intimiderend, maar voor de luisteraars die af en toe wegkijken een mooie afsluiter voor een donkere nacht. De set wordt zonder pauze tussen de nummers gespeeld waardoor de spanning zich 20 minuten opbouwt naar een daverend terecht applaus. Mysterieus is de beste benaming voor dit bijzonder en getalenteerd Brits muziekgezelschap.

 

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

(ontdekken 2020 deel 1) PlatoSonic donderdag 16 januari 2020 – onderdeel van EuroSonic/Noorderslag


Locatie Coffeecompany direct naast Plato in Groningen is jaarlijks een showcaseplek om middagen lang nieuwe muziek te ontdekken tijdens het festival EuroSonic.

De donderdag gaat van start met de band I See Rivers uit Noorwegen. Drie meiden die samen een fraaie samenzang laten horen, terwijl ze ondertussen toetsen, gitaar en percussie spelen. De samenzang kleurt heel fraai bij elkaar zodat er mooie harmonieën ontstaan. De eerste referentie die bij me opkomt is de ontdekking op EuroSonic van jaren geleden: Katzenjammer. In een tijdsbestek van de beschikbare twintig minuten weet het bandje te overtuigen. Aanvankelijk ging ik met gemengde gevoelens naar dit teaser-optreden, maar ze weten te verrassen op deze donderdagochtend. Met een debuutalbum dat op uitkomen staat en een single die ze net hebben uitgebracht, heeft I See Rivers een staalkaartje afgegeven dat reikhalzend doet uitzien naar dat debuutalbum.

Na een halfuur is de plek vrij voor de Fin Antti Paalanen, die als eenmansband optreed. Gewapend met zijn accordeon en een heel zware stem bedient hij op zijn geitenwollen sokken de drummachine. Zijn donkere, zware bas laat hij deels gruntend horen. Hij speelt zijn accordeon of er zijn leven ervan afhangt en trekt hem af en toe zo ver uit dat het lijkt of hij hem in tweeën wil trekken. Muzikaal behoort Paalanen tot de diepzwarte diepten en krochten van de Finse (pop)(rock)muziek van een wel heel bijzondere toonzetting. Je moet er duidelijk voor in de stemming zijn om mee te deinen op zijn rudimentaire melodieën. Wonderwel werkt het wel op deze ochtend in Groningen.

De Zwitserse Emilie Zoe is een singer-songwriter met een heftige podiumbeleving. Haar soms lieflijk klinkende zang ontaardt bijna altijd in een soort boosheid en expressieve zang. Ze doet daarbij het meeste denken aan Nina Hagen en Lene Lovich van heel lang geleden. Ze begeleidt zichzelf op de elektrische gitaar en weet de Coffeecompany aan zich te binden. Als ze ingehouden speelt en zingt hoor je hoe stil iedereen ineens kan zijn. Ze start met stille passages om vervolgens heel heftig te kunnen uithalen in boosheid. Het slotnummer “Sailor” is geen uitzondering. Zoe sluit het mini-concert af door het podium te verlaten en al zingend en gitaarspelend het publiek in te lopen. Als ze halverwege is laat ze haar gitaar liggen en zingt verder terwijl ze door de deur naar buiten verdwijnt, terwijl het applaus aanzwelt! Als ze terugkomt de koffiewinkel inkomt met haar capuchon op is valt een tweede applaus haar ten deel. En dat is terecht, omdat deze dame een zaadje gepland heeft voor iedereen die van angstaanjagende, heftige dames-gitaarpop houdt.

De Ierse Sorcha Richardson staat vooraf aangekondigd als een akoestische artieste, maar als we haar gewapend met een elektrische gitaar horen soundchecken, weten we direct wat ons te wachten staat.
Tijdens de eerste twee liedjes weet Richardson niet te overtuigen, maar als ze “Honey” inzet van haar in november verschenen album, komt de kentering. Ze begint dan positief op te vallen, maar haar begeleiding van de liedjes zou duidelijk nog positiever beïnvloed kunnen worden door meer inkleuring. Dezelfde avond zal ze nog spelen met haar band, wat de beleving van haar liedjes groter en breder zal maken. Het korte optreden nodigt uit om naar haar album te gaan luisteren. Overtuigen in haar eentje is haar maar ten dele gelukt door het beperkte bereik van haar stem en de eenvormigheid van haar begeleidende elektrische gitaarwerk.

We kijken in de pauze uit naar het akoestische optreden van de Engelsman Declan J Donovan. De luistertocht ter voorbereiding van deze muzikale middag heeft me in ieder geval heel nieuwsgierig gemaakt. Het zou niet de eerste keer zijn dat een adembenemend optreden in de Coffeecompany tot een lange muzikale liefde heeft geleid. Zou dat deze keer weer het geval zijn?

Hoe het geweest zou zijn blijft de vraag; Donovan is er niet en in zijn plaats worden we getrakteerd op een akoestisch optreden van Judy Blank. Alleen met akoestische gitaar vertolkt Blank liedjes van haar twee albums. Omdat de Coffeecompany muisstil is tijdens het optreden, voelt Blank de behoefte om een nieuw liedje te delen met de aanwezigen. Ze schreef het liedje “No Thank You” na het overlijden van een dierbare in haar omgeving nog niet zo lang geleden. Een liedje dat gaat om ‘nee’ te zeggen als ‘meneer de dood’ langskomt. Nee, ik wil nog niet met je mee en wil voor altijd tweeëntwintig blijven. Een tegenstrijdigheid natuurlijk, als je nadenkt over de dood. Wanneer zou je voor altijd dezelfde leeftijd hebben? En wanneer kan je zomaar ‘nee’ zeggen tegen de dood?
De Coffeecompany luistert ademloos en als ze afsluit valt een overweldigend applaus haar ten deel. Gelukkig sluit ze af met een vrolijker lied, maar toch komt er zo na twintig minuten ook een einde aan het optreden van Judy Blank. Een fijn talent uit ons eigen land dat heel verdienstelijk het gat vulde bij het uitvallen van een van de artiesten. We zijn er niet rouwig om! Al blijven we benieuwd wat we anders gehoord zouden hebben.

De volgende act dient zich aan in de pauze als we Geike en haar band horen soundchecken. Ook hier lijkt de aankondiging van een akoestisch optreden niet geheel te kloppen. Wel horen we akoestische gitaar in de geluidstesten, maar ook andere niet instrumenten die niet klinken als er geen stroomtoevoer is. We maken ons op voor de Belgische act Geike.
Geike is inmiddels een gevestigd artieste. Ze speelt een volwassen set liedjes die door haar band, bestaande uit fijn pianospel op de elektrische Nord en een gitarist die afwisselend op elektrische en akoestische gitaar van zich laat horen, gespeeld wordt. ‘Questions’ is een opvallend liedje van Geike, maar de gebrachte songs doen niet voor elkaar onder. Geike is zelfverzekerd en haar stem is gezegend met een fijn warm timbre. Twintig minuten is eigenlijk veel te kort voor zo’n geweldige artieste. Het smaakt gewoonweg onmiddellijk naar veel meer. Het gehoor laat zijn waarderen volop merken in het applaus. Het is Geike gegund ook in Nederland op brede schaal door te breken.

Na België terug naar ons land met de band Donna Blue. Voor ons zijn ze nog geheel onbekend en op Spotify zien we dat ze nog geen album, maar alleen een paar EP’s en singles uit hebben. De verrassing van Donna Blue is zeer aangenaam. Met ingetogen zang, prachtig fijn gitaarspel en lichtjes ondersteund door toetsen en fijn drumwerk is deze band een prachtige ontdekking uit ons eigen land. De muzieksoort beweegt zich ergens tussen de pop, jazz en singer-songwriter in. Een beetje langzame dansmuziek met een indie-randje zou het ook kunnen typeren. De invloeden van David Lynch dwarrelen langs. Centraal staat de zangeres die het gezicht en het middelpunt van de band is. Alles staat ten dienste van de liedjes die allemaal van een hoog niveau zijn. De zang en het spel zijn zeer beheerst maar voelen als een warm bad. De stem is van het niveau alt en voelt soms vleierig aan.
Soms zingen Danique van Kesteren en Bart van Dalen een duet. Zij zijn samen de kern van Donna Blue en in het dagelijks leven ook elkaars muze.
Misschien is Donna Blue de ontdekking van de dag, maar die is nog niet om. In ieder geval is het de Nederlandse ontdekking van de dag.

Het toetje van de dag is Alexandra Alden afkomstig uit Malta, maar momenteel woonachtig in Rotterdam. Zij speelt samen met haar akoestische bassist en toetsenist een fraaie kleine set aan folkmuziek. Naast de fijne liedjes, heerlijk folky – soms naar indiepop neigende – zang en spel weet Alden fraai fingerpicking gitaar te spelen. Alden’s enige album is er al sinds 2018, maar heeft nog geen grote aandacht weten te verkrijgen in het circuit van liefhebbers. Dat verdient ze als we luisteren naar haar liveperformance wel degelijk. Maar als we na het optreden luisteren naar de studio-opnames van “Wild Honey”, dan horen we toch iets van een andere orde dan we live mochten meemaken. Het is te verwachten dat Alden nu, twee jaar later, een ferme stap voorwaarts heeft gemaakt sinds datgene wat op het album van twee jaar geleden nog niet zo goed uit de verf komt. Alle reden om uit te zien naar een nieuwe uiting.

Om de afdronk van dit fijne optreden niet te verpesten laten we het laatste optreden in de Coffeecompany aan ons voorbij gaan. Inge van Calkar is natuurlijk niet slecht, maar we willen de smaak van Alden nog even mee naar huis nemen. Van Calkar kunnen we later nog tot ons nemen.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen