(Gewoon weer = gewoon fantastisch!) Danny Vera “The New Now”


Het is natuurlijk geweldig als je als artiest gewoon blijft geloven in wat je doet. Danny Vera is zo iemand, die eigenlijk gewoon blijft doen wat hij altijd heeft gedaan. In 2019 maakte hij het liedje ‘Roller Coaster’, dat heel Nederland omarmde en zelfs hoog in de TOP2000 liet binnenkomen. Laten we het niet verwarren – zoals ik elders las – dat het

“The New Now”

liedje in de Covid-19 crisis op het juiste moment kwam, want toen dit liedje een hit was hadden we nog geen idee wat 2020 ons zou gaan brengen. We zaten nog in de ‘oude wereld’ zoals we dat nu noemen. Toch stroomde de warmte van het liedje wel door onze aderen en wist Vera de juiste snaar ineens bij heel velen wel te raken!
Wat daarna in de wereld gebeurde is helaas nog geen historie. En wanneer het dat wel zal zijn weet helemaal niemand nog. Vanaf begin maart 2020 zitten we in het ‘nieuwe normaal’ en dat voelt heel ongemakkelijk, verwarrend en beklemmend. Danny Vera kwam, zoals zoveel artiesten, thuis te zitten en heeft in deze moeilijke periode voor iedereen de kracht gevonden om een album te maken dat ons zal verwarmen. Hij kon natuurlijk niet om de titel heen van “The New Now”, gestoken in een prachtig hoesje met een zonsondergang, die vermoedelijk geschoten is aan de kust in Zeeland, waar hij zijn roots heeft liggen en ook nog altijd woont.
Het album werd in de toch wel beroemde Wisseloord Studio opgenomen en herbergt daarom zeker een heel fijn verwarmend geluid, waar deze vintage studio om bekend staat. Compositorisch heeft Vera het beste van zichzelf gevraagd in deze bijzondere tijd. Dat heeft ertoe geleid dat hij misschien wel een van zijn beste albums wist te maken. Dertien liedjes die niet voor elkaar onder doen. Toch is mijn prijsnummer van het album niet de single ‘The Weight’, dat zeker ook niet versmaden is. Nee, ik ga voor het laatste liedje van het album ‘Weak & Weary’. Een liedje van hoop! Hoop in de morgen als je je even niet helemaal OK lijkt te voelen. Maar als je dan de ander aankijkt voel je de zwakheid en verwardheid al meteen afnemen. Het is dus eigenlijk ook een enorm liefdesliedje zonder platgetreden woorden te gebruiken. Danny Vera doet op het “The New Now” opnieuw van zich spreken op de manier zoals hij al jaren zichzelf is gebleven en vooral in zichzelf is blijven geloven. De tijd was vorig jaar ineens rijp voor Danny Vera en dat lijkt zich in het nieuwe, moeilijke 2020 te continueren. Een artiest die vooral dicht bij zichzelf durft te blijven. Voor mij is “The New Now” een welkome verwarming in deze moeilijke herfst, die de winter nog niet veel verlichting lijkt te geven. Maar we kunnen ons warmen aan elkaar en aan de muziek die ons wordt gepresenteerd op dit fijne album.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

(achtste of hooggeacht album?) Sophie Hunger “Halluzinationen”


De Zwitserse Sophie Hunger heeft inmiddels driemaal mijn aandacht gevraagd en met “Halluzinationen” kan ik eigenlijk voor de vierde keer niet om de schoonheid van haar muziek heen. Kiezen voor één taal is voor een zangeres die in Zwitserland woont natuurlijk ondoenlijk. Maar voor internationaal doorbreken is het wel een hobbel.
Toch weet deze Zwitserse ster een kleine, doch trouwe, fan-schare aan haar te binden. Ze rijgt haar Engelse en Duitse liedjes net zo makkelijk aan elkaar als ze zelf van taal verandert. Zo opent het album met ‘Liquid Air’, dat naadloos overgaat in ‘Finde Mich’. De eindnoten van het ene liedje versmelten zo met de beginklanken van het volgende liedje. Zo rijgt Hunger haar ketting van het album aan elkaar. Doorspekt met synthesizerklanken, elektronische drum en een zangstem die aangenaam klinkt in het muzikale landschap, dat Hunger voor zichzelf schept. Soms klinkt ze scherp en af en toe lijkt ze zelfs een lichte rap-achtige benadering niet uit de weg te gaan. Dat alles klinkt overigens allemaal even aangenaam als een singer-songwriter, die zichzelf volledig in de hand houdt om niet te veel stijlbreuk te plegen met de vaak zoetgevooisde kleur van haar muziek. De scherpere randjes zijn als het ware superzacht of hanteerbaar gemaakt. Verpakt in voornamelijk elektronische klanken. Daar worden piepjes en kraakjes niet geschuwd, maar ook horen we de piano regelmatig klinken, die de synthesizer even doet verstommen, terwijl de elektronische drum blijft klinken en elektronische strijkers het beeld verkleuren.
De muziek van Hunger houdt je het hele album bij de les, of liever gezegd: gekluisterd aan de installatie. Ze boeit en broeit in haar maalstroom van langzame, licht opzwepende en soms verwarrende liedjes. Verwarrend omdat de klanken soms alle kanten op gaan en de pijngrens lijken te gaan bereiken, maar tijdig worden omgebogen naar de onderhoudende begeleiding die we van Hunger mogen verwachten. Hunger blijft ook iedere draaibeurt van het album boeien! Ze verbaast ook als ze twee talen vermengt in het liedje ‘Rote Beeten Aus Arsen / Red Beet Of Arsenic’, dat lieflijk klinkt maar inhoudelijk allerminst zachtaardig is. Vervolgens huppelt ze met ‘Everything Is Good’ zomaar verder.
Sophie Hunger heeft met “Halluzinationen” opnieuw een album gemaakt, waarmee we met gemak deze herfst in kunnen en nog lang kunnen teren op de oogst van weer twee jaar liedjes ontwikkelen. Laat de Zwitserse bron nog maar lang niet opdrogen. Gelukkig is ze al tijden geen vreemde meer voor me!

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , | Een reactie plaatsen

(een halve eeuw! Achteruitkijkspiegel?) Earth, Wind & Fire “50 Years Anniversary Album”


In 1970 richtte bandleider Maurice White de band Earth, Wind & Fire op. White overleed in 2016 maar zijn muziek leeft voort. De verzamelaar “50 Years Anniversary Album” is niet alleen voor iedereen die nog niets van de band in huis heeft, maar is ook voor de fan die dacht al wel heel veel van White en zijn band in huis te hebben. Deze 5cd-box bevat in de vorm van een vijfde cd een verzameling songs, waarbij de band soms een ondergeschikte rol speelt, maar onmiskenbaar onderdeel van de sound is. Sommige van die samenwerkingsverbanden vinden we ook terug op de andere vier schijfjes, maar dat zijn dan meer bekende liedjes van artiesten als The Emotions, Denice Williams en dergelijke. Zo vinden we ook het duet terug tussen Philip Bailey en Phil Collins: ‘Easy Lover’. Er zijn geen bijdragen van het eerste soloalbum van Phil Collins overigens, waarbij de blazers van Earth, Wind & Fire een flinke rol vervulden in het geluid van het album.
Mijn historie met de muziek van deze band gaat terug naar de single ‘Shining Star’ van het album “That’s The Way of The World”. Aanstichter van de liefde voor deze band is zonder twijfel Ferry Maat met zijn Soulshow. In het begeleidende boekje bij deze halve eeuw Earth, Wind & Fire is veel aandacht voor de verbinding met Ferry Maat, die elke release van een nieuw album van de band alle aandacht gaf, waardoor er ook vaak gesproken werd over Earth, Wind en Ferry. Het is dan ook Ferry Maat die de liner notes schreef in samenwerking met Guyon da Silva Solis. Voor de bekendheid van de band in ons land krijgt Maat terecht de eer.
De eerste drie cd’s bevatten de gloriedagen van de band met alle grote hits, aangevuld met wat solowerk van een aantal leden en een drietal remixen. De vierde schijf herbergt muziek van de vroege jaren van de band, waaronder mijn instapmoment zoals bovenstaand beschreven. Het toetje is de “Friends” -cd van het pakket. Eigenlijk ontbreekt een dvd met een concert van de band. Maar voor nog geen vijf euro is een fraai concert uit 1981 verkrijgbaar om het pakket voor in totaal vijfentwintig euro compleet te maken.
Voor mij als doorgewinterde fan van Earth, Wind & Fire is deze verzamelaar een heerlijkheid om keer op keer te draaien, om daarna terug te grijpen naar de vele albummuziek van deze wereldband. Het album opent met ‘Fantasy’ wat nog altijd staat als een huis, om te vervolgen met een andere grote: ‘Jupiter’. Hoogtepunten te over op deze heel fijne, betaalbare halve eeuw geweldige soulmuziek!
Eigenlijk is dit een achteruitkijkspiegel alsmede een nieuwe cd. Wat moet ik daar nu eigenlijk mee op dit blog?

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

(Heerlijk eerbetoon) Jacques Mees “You Got My Heart)


De Nederlandse Bob Dylan wordt Jacques Mees uit Tilburg wel eens genoemd. Zijn nieuwste EP bevat liedjes geschreven door Billy Marlowe & Rory C. McNamara. Liedjes afkomstig van het enige album van Billy Marlowe, dat in 1983 in kleine oplage verscheen om in 2012 bij herontdekking door Bill Fay en Sexto Rodriguez meegezogen te worden in het kielzog van die hernieuwde aandacht. Dit soort “ontdekkingen” door het graven in de archieven uit de hoogtijdagen van de cd levert vaak onverwachte pareltjes op. Zo ook deze re-release van het enige album van Marlowe.
Wie de muziek van Marlowe wil omschrijven mag rekenen in de hoek van Bob Dylan; niet vreemd dat Jacques Mees uit ons eigen land zich nu ontfermt over een vijftal liedjes van de hand van Marlowe en één van Rory C. McNamara, die eerder een album maakte met de liedjes van Marlowe. Mees bekent zelfs al op zijn zeventiende gegrepen te zijn door de liedjes van Billy Marlowe, wat nu geleid heeft tot deze EP. De liedjes van Marlowe worden gekenmerkt door teksten met veel emotie. Je voelt die emotie in de vertolking van Mees ook opwellen. ‘Angel’s Face’ is zo’n liedje dat je direct zal raken door de vertolking van Mees. Een verhaal over liefde, die ondanks alle slechte omstandigheden “on the road” opbloeit. Met een fraaie break die je hart doet opspringen, terwijl de strijkers klinken van de begeleiding door Kim de Beer op viool en Jos van Es op staande bas. Maar laten we hier zeker het pianospel van Rudie Verploegen en het fingerpicking gitaarspel van Mees zelf niet vergeten. De stem van Mees krijgt regelmatig steun van Alice Vermeulen en Rudie Verploegen om zo tot diepe warmte te komen. Het liedje heeft een heerlijk slot zodat het voor mij uitgroeit tot een hoogtepunt van de EP. Het volgende nummer ‘This Salvation Railroad’ trekt je meteen richting de grootmeester Dylan, doordat we de karakteristieke mondharmonicaklanken in het intro horen.
Het titelnummer ‘You Got My Heart’ mag eigenlijk ook niet onbesproken blijven. Ook dit liedje trekt zoveel aandacht dat het niet voor niets de titel mocht dragen van het werkstuk. Eén liedje trekt de aandacht omdat het niet staat op het album van Marlowe dat tien liedjes telt. ‘The Loss Of A Horseman’ vinden we niet terug op dat album en wel op deze EP van Jacques Mees. Deze is van de hand van Rory McNamara in samenwerking met Billy Marlowe; McNamara maakte in 2011 met “More Is Better” een tribute aan Billy Marlowe om hem uit de vergetelheid te onttrekken.
Valt er ook wat aan te merken op deze heerlijke EP? Jazeker! Het had best een heel album mogen zijn met deze heerlijke liedjes van Marlowe en dat gemixt met wat liedjes van McNamara. Reden genoeg om Mees als het weer kan maar eens live aan het werk te zien en vooral horen!

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , , | 1 reactie

(Achteruitkijkspiegel) Bob Dylan in vele gedaantes


Naar aanleiding van de post van Roen bij CD Vrienden op Facebook neem ik de uitdaging aan om mijn Dylan lijstje(s) te produceren. Mede naar aanleiding van zijn dit jaar verschenen nieuwe top-album!
Bob Dylan neemt een bijzondere plaats in binnen de popmuziek maar ook in mijn collectie! Dylan is een icoon maar ook bijzonder artiest waar je eigenlijk helemaal niet omheen kan. Hij heeft niet voor niets de Nobelprijs voor de literatuur mogen ontvangen!

Mijn Dylan top 5 kan ik op vele manieren aanvliegen.

Mijn herinneringen aan mijn ontdekkingstocht in de muziek van Bob Dylan:
1. Lay Lady Lay (mijn kennismaking met Dylan op single en nog steeds een geweldig liedje!; later het hele album Nashville Skyline)
2. Desire (mijn eerste Dylan album, draaide het steeds weer en onze jongste dochter heet Desiré)
3. Blood On The Tracks (mijn tweede Dylan album en een van mijn all-time-favorieten, afgelopen jaar de ruwe mix (test persing) van RSD2019 te pakken gekregen)
4. The Freeweelin’ Bob Dylan (vanwege de hoes die me in eerste instantie aantrok en waarmee ik genoot van de vroege muziek van Dylan)
5. The Basement Tapes (omdat ik een exemplaar kocht in de aanbieding waarbij de klaphoes dicht geplakt zat maar het vinyl onbeschadigd was. Ik was er blij mee, scheelde veel geld)
bonus: Rough And Rowdy Ways (omdat Dylan het nog steeds kan en weet te verbazen! Wie had dit nog gedacht?)

Mijn meest geliefde Bob Dylan albums; welke pak ik regelmatig uit de kast voor een draaibeurt?

1. Desire
2. Blood On The Tracks (sinds kort de test pressing, heerlijk puur)
3. Tempest
4. Time Out of Mind
5. Street Legal
6. Nashville Sky Line
7. Blonde on Blonde
8. Slow Train Coming
9. Biograph
10. Travelin’ Thru – The bootleg series vol. 15

Bob Dylan, maar dan anders, bestaat ook.

Wat te denken van de Radio Radio series? Steeds 4 CD’s met onwaarschijnlijke muziekkeuzes die Dylan maakte in deze radioshows. Muziek waar je nooit van gehoord had en die soms heel lastig te vinden zou zijn.
En de daaraan gekoppelde twee boxen met originelen van “bekende” covers!
De film soundtrack “I’m Not There” met allemaal Dylan liedjes door anderen uitgevoerd.

De Bob Dylan live-albums. Zijn er natuurlijk een aantal reguliere maar een enorme hoeveelheid bootlegs. Laat ik me hier beperken tot de legale live-albums incl. the Bootleg Series die legaal is uitgekomen.

1. At The Budokan (omdat het mijn eerste live album van Dylan ever was dat ik kocht. Wordt niet goed beoordeeld door de critici, maar ik vind het nog steeds een fijn album)
2. 30th Anniversary Concert
3. Live 1975 – The Bootleg Series volume 5
4. The Bootleg Series volume 6 – Live 1964
5. The Real Royal Albert Hall 1966 Concert

Wat te denken van de drie albums die Dylan maakte voor zijn nieuwste en na “Tempest” met liedjes van anderen? Voor mij is de top drie:

1. Triplicate
2. Shadows In The Night
3. Fallen Angels

Wat is mijn Bob Dylan TOP10 van beste Dylan albums? Een weloverwogen keuzelijst, die verrassend overeenkomt met mijn veel gedraaide albums, maar op enkele punten verschilt.

De moeilijkste opgave om kwaliteit te beoordelen van zo’n rijk oeuvre.

1. Desire
2. Blood On The Tracks – Test Pressing 1975 (2019 Record Store Day)
3. Nashville Skyline
4. Tempest
5. Time Out Of Mind
6. The Freeweelin’ Bob Dylan
7. Blonde on Blonde
8. Street Legal
9. Love and Theft
10. Slow Train Coming

En ja, over Bob Dylan raakt je nooit uitgepraat en ook niet nagedacht wat nu zijn mooiste zijn. Makkelijkste optie om één box op nummer één te zetten is natuurlijk “The Complete Album Collection vol. One”!

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

(Achteruitkijkspiegel) (improvisatie jazz) Michael Varekamp “Elektra”


Er zijn van die albums die ineens weer de aandacht vragen. In dit geval door het delen in de Facebook-groep “CD Vrienden”. Inmiddels is het groepje bijna 800 liefhebbers groot. Een van de leden maakte een post met dit album en vroeg me wat ik er eigenlijk van vind. Dat nodigde me uit om het album weer van de plank te pakken en te beluisteren.
Het project “Elektra” van Michael Varekamp is iets totaal anders dan we tot dan toe van hem kenden en gewend waren. “Elektra” zal steeds anders klinken, omdat het een set van improvisaties is. Alleen op CD klinkt het natuurlijk steeds hetzelfde en het is daarom voor herhaalde beluistering best een uitdaging om de spanning steeds te behouden en toch ook de aandacht bij de luisteraar vast te houden. Het ontdekken van de muzikale lijnen zou dan zomaar eens bovenaan het lijstje moeten staan.
Laten we maar snel vaststellen dat “Elektra” geen album is dat je op repeat zal zetten. De twee CD’s zijn een hele zit om in één trip tot je te nemen. Maar ze bieden wel voldoende aanknopingspunten om te genieten van twee titanen in een droom, die soms verwarrende spectra in het hoofd oproepen. Dromen die je laten wervelen in plaats van naar rustige oorden te begeleiden. Dromen die – als ik me concentreer in bijvoorbeeld het derde stuk van CD1 – doen denken aan dromen in mijn jeugd, die me aankondigden dat ik ziek ging worden. Gelukkig zijn ze nu niet meer beangstigend. In het vierde stuk begint Varekamp heel spacy en pulserend, maar dat is ook heel kort de opmaat naar CD2. Hier horen we eerst toetsenklanken en gitaarklanken, die me zomaar doen denken aan Jan Akkerman. Later op de CD in stuk vier gaan we ook de diepte in met stuwende en pulserende basgitaarklanken.
“Elektra” is de droomontmoeting tussen Miles Davis & Jimi Hendrix, die nooit heeft plaatsgevonden. Aldus de artiest zelf. Eerlijk is eerlijk: ik hoor heel veel Miles Davis, maar het spel van Jimi Hendrix, dat ik toch ook heel goed ken vanuit zijn hele catalogus incl. allerlei bijzondere opnames en ook alles wat na zijn dood verscheen, vind ik een lastige. Als je het weet dan hoor je wel de soms uitgesponnen momenten van Hendrix live als hij aan freaken is. Maar als ik niet wetende zou luisteren, dan zou ik eerder aan de freakmomenten denken van een Prince. Maar dat is niet wat ik van de artiesten zelf lees maar wel hoor. Davis kon op zijn live werk enorm uit de bocht gaan net als Varekamp ons hier voorschotelt. Maar wat maakt het uit! Prince en Hendrix zijn beiden grootheden, die in mijn droomwereld net zo goed Miles Davis zouden kunnen ontmoeten.
Knap is het dat Varekamp dit project durfde vast te leggen, waarbij hij zonder plan met muzikanten in de studio heeft gewerkt. Een gedurfde zet die visueel ondersteund op het podium tot leven kwam. Ook van CD kan ik dit tot leven laten komen in mijn gedachten en me mee laten voeren op de klanken van de soms waaierende en soms pulserende Varekamp en band. Soms met spanning, soms met rust en soms met verwarring. Soms in zijn dromen en dan weer in de mijne. Varekamp op de toppen van zijn kunnen en vooral op de top van zijn durf!

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

(Russische schoonheid) iamthemorning “The Bell”


Het Russische duo dat opereert onder de naam iamthemorning – ja, allemaal kleine letters en aan elkaar geschreven – trok in 2014 al mijn aandacht met het album “Belighted”. Ik was ze al bijna ‘uit het oor verloren’. Maar bij bezoek aan De Drvkkery in Middelburg viel mijn oog op dit album “The Bell”. En wat verrast mij deze band met deze plaat opnieuw!
De band maakt een soort muziek dat zweeft in het niemandsland tussen alternatieve rock, symfonische rock, progrock en klassieke muziek. De piano speelt ook nog eens een hoofdrol in de muziek van deze Russen. De zang van Marjana Semkina is van een heel zuiver soort. Het toetsenwerk van Gleb Kolyadin is de leidraad waarop de melodieën zijn gebouwd. Maar we horen op dit album een veelheid aan instrumenten die de voornoemde mengeling aan stijlen vormen. Bijzonder mag de toepassing van harp genoemd worden. Maar ook heftig gitaarwerk en saxofoon horen we in het klankbeeld.
Het album “The Bell” is geïnspireerd op de 19de -eeuwse song cyclus. Een zangkunst, die zowel in Duitsland door Schubert als in Frankrijk door Henri Duparc werd gecomponeerd. Het maakt het album heel theatraal maar het is verder heel dynamisch.
Het thema van “The Bell” gaat over de wreedheid van de mensheid. Maar wie het album beluistert hoort Semkina vaker als een Engel zingen. Net als in progmetal bedriegt de schijn. Maar als wreedheden zo fraai verpakt zijn wordt de luisteraar natuurlijk door de verpakking afgeleid.
Het album is gevormd uit twee delen van vijf liedjes die allemaal op zichzelf staan en los enorm genietbaar zijn.
Het intro van ‘Lilies’ roept vergelijkingen op met Philip Glass en verderop horen we duidelijke klassieke invloeden in het pianospel. Heerlijk om zo heen en weer geslingerd te worden!
Liefhebbers van Within Temptation, Nightwish, Ayreon en meer van dat soort grote bands hebben er met iamthemorning een heel fraaie nieuwe beleving bij. Het is een wonder dat deze band niet wat meer aandacht krijgt. Dat mag wel eens snel veranderen, want zoals het belletje klinkt aan het eind van het lied ‘Black and Blue’, zo klinkt het hele album als de spreekwoordelijke klok. De cd is maar moeilijk uit de speelcyclus van mijn cd-speler te krijgen. Wat een heerlijk onderhoudend album. Gaat niet snel vervelen!

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

(before RSD2020) Electrosaurus “21st Century Heavy Blues, Rare Grooves & Sounds From the Netherlands – vol. 2 (RSD2020 / DeWolff 15 jaar jubileum)”


Het had het jaar van DeWolff moeten worden op Record Store Day 2020, waarbij de band als ambassadeur zou optreden. Het Coronavirus gooide roet in het eten en RSD2020 werd uitgesteld en wordt nu op verschillende data gehouden. Op de geplande datum van 20 juni a.s. verschijnen de lokale releases en op drie daaropvolgende data in de komende maanden gaat de rest van de bijzondere releases verschijnen. Dat klinkt zuur, maar eigenlijk zijn het dus vier verschillende data geworden waarbij de lokale platenverkoper in de schijnwerper staat en naar men hoopt het niet ongezond druk gaat worden in de winkels.
Op 18 april, vooruitlopend op 20 juni, heeft DeWolff i.v.m. onzekerheden rond RSD2020 toch dit geweldige gelimiteerde album laten verschijnen in een oplage van 666 stuks. Dat was al gepland, dat aantal, misschien was dat ook de goden verzoeken.
Op de twee LP’s die niet op CD verschijnen vinden we weer een keur aan artiesten terug, die in de eigen studio van de band opnames hebben gemaakt. Bij sommige composities horen we de band of leden van de band ook weer meespelen. Dat is net als op deel één dat in 2017 verscheen. De uitgave is fraai vormgegeven op goudkleurig vinyl en de persing is super, waardoor het geluid prima in orde is.
Alle liedjes zijn van een fraaie schoonheid met aardig retrogeluid zoals we dat van DeWolff mogen verwachten. Maar DeWolff brengt niet alleen blues. We horen ook soul, jazz en singer-songwriter-muziek die meer in de pophoek te plaatsen is. Dit album ademt een fijne diversiteit uit die de liefhebber van kwaliteitsmuziek zal doen watertanden.
DeWolff heeft een bijna 4 uur (!) durende podcast/videocast opgenomen over het album en op YouTube gezet. Een hele zit met veel lol, die eenmalig wel leuk is, maar met optredens van de artiesten die op het album staan. En dát klinkt heel fijn!
Zo horen we Joan Franka (singer-songwriter) en Arthur Akkermans (the Grand East) ergens buiten musiceren in een fijn indie-pop-liedje. De band Boogie Monster speelt een fijn nummer in een jazz-soul-jasje ook via een Zoom-connectie live in deze video.
Mitch Rivers brengt een fraai gevoelig liedje met tevens een jazzmix in zijn geluid. We horen DeWolff wel doorklinken in de zang van Rivers maar dit is toch echt wel een pareltje!
Natuurlijk komen ook de Dawn Brothers voorbij. Zij stonden al op de eerste editie met twee liedjes en nu ook op deze editie met twee nieuwe liedjes. Ook nu weer op het album en in de video! In de video speelt Levi Vis van de broers een liedje.
De ster Ian Siegel is live in de video! Hij speelt niet op het album onder eigen naam, maar onder het pseudoniem Modern Trash. Siegel heeft zijn sporen in de blueswereld zeker verdiend. Voor wie hem nog niet kent: hij heeft een Tom Waits-achtige stem met heerlijke en eerlijke blues.
Merel Sophie vinden we wel terug op het album en zij speelt ook in de video samen met Rafael van de Dawn Brothers op gitaar.
Met andere woorden: kijk, luister en scroll door de video en word geraakt! Daarna met rasse schreden een (zeldzaam) exemplaar van het album zien te pakken te krijgen. Ben benieuwd hoe snel de 666 exemplaren zijn uitverkocht.
Gelukkig kan je even zoeken in het filmpje van YouTube om de optredens te vinden tussen de Zoom-lol.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

(Duitse ontdekking) Balbina “Punkt.”


Het is alweer terug naar januari van dit jaar toen ik in Stuttgart was. Maar de herinnering leeft voort. Wat heerlijk om na een week heel hard te werken/studeren lekker te kunnen grasduinen bij een heel fijne, uitgebreide muziekwinkel in Stuttgart. Niet alleen een heel fijne sortering waar ik nog een van mijn wishlist-albums eindelijk wist weg te strepen, maar ook medewerkers die je heel graag van dienst zijn om je van advies te dienen. Een van de nieuwe sterren aan het Duitse firmament is volgens de medewerker van Einklang zeker Balbina. Met haar album ‘Punkt.’ weet ze heel goede kritieken te scoren.
Nu is de CD ook nog zo uitgegeven dat een CD-koper er ook heel vrolijk van wordt: een prachtig fotoboek met de songteksten is de geweldige verpakking van deze mooie CD.
Inmiddels kan ik concluderen dat Balbina nog niet tot ons land is doorgedrongen en dat is heel jammer. Dit album verdient het om ook buiten Duitsland gehoord te worden. Het nadeel voor Balbina is dat de Duitse taal nooit veel grond aan voet krijgt binnen ons land. Goede uitzondering daarop is de metal band Rammstein. Daar zit dan meteen een link met dit album. Balbina brengt op ‘Punkt.’ een geweldige cover ten gehore van het Rammstein nummer “Sonne”. Met de zomer nu in aantocht alle reden om hiernaar te luisteren en Balbina in de armen te sluiten.
Maar schijn bedriegt soms, zo ook nu. Het openingsnummer “Hinter der Welt” start met tekst in het Engels om vervolgens over te gaan in Duits. Muzikaal is Balbina soms elektronisch, soms theatraal met strijkers om vervolgens gevoelig uit de hoek te komen. De stijlen die Balbina gebruikt vormen een fraai amalgaam.
Soms heb je het gevoel dat je naar progrock of gothic zit te luisteren, maar dan zonder stevig metal gitaarwerk. Balbina heeft regelmatig het tempo lekker hoog liggen zonder te haasten. Ze heeft een expressieve zang. Ze neemt je mee op reis door haar wereld van ‘Punkt.’ met af en toe een stop in een muzikaal tussenspel. Hoe vaker je het album luistert, hoe meer je een gevoel krijgt van het feit dat het wel heel goed in elkaar zit met een heel eigen geluid.
Op de laatste track “Machen” zingt Herbert Grönemaeyer een gast vocale rol mee. Balbina is een heel fijne Duitse ontdekking met internationale allure. Kom en luister naar deze schoonheid van een cd!

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

(van metal naar gevoelige folk) Jonathan Hultén “Chants From Another Place”


Wie belletjes hoort rinkelen bij de naam van Jonathan Hultén zal onmiddellijk denken aan metal. En wel aan de stevige soort van death metal, gothic, psych-metal en wat je maar meer kan bedenken aan de stevige theatrale kant van dat zware genre. Dit vanwege zijn werk met de Zweedse band Tribulation. Wie dat alleen maar zoekt kan deze solo-cd van Jonathan Hultén meteen links laten liggen.
Wie openstaat voor gevoelige, fraaie, melodieuze, fijnbesnaarde samenzang en fijne melodielijnen, die zowel in de vroege ochtend als de late avond geconsumeerd kunnen worden en alle tijden daar tussenin, moet zeker eens luisteren naar ‘Chants From Another Place’. Dit is een album dat volgens de sticker op de hoes wordt geschaard onder de muziek van Nick Drake, Sufjan Stevens, Fleet Foxes, Anna Tèrnheim en Chelsea Wolfe. Maar wie naar de liedjes op dit fraaie album luistert kan om een vergelijking met Simon & Garfunkel ook haast niet heen.
Ondanks dat Hultén tekent voor alle instrumenten – op één nummer na waar Nacho Montero drums speelt – horen we samenzang van Hultén met zichzelf, die fijn klinkt en ons zo de jaren zestig en zeventig in sleept. “The Mountain” is zo’n liedje dat deze herinnering in zich herbergt. Maar we horen dat meer dan eens in het dozijn liedjes dat ‘Chants From Another Place’ groot is.
Groots is het album zeker! Groots, omdat het meteen in je hoofd kruipt om steeds maar weer gedraaid te worden. Groots, omdat we het gaan terugzien in jaarlijstjes naar mijn idee. Niet omdat het vernieuwend is, maar vooral omdat het tijdloze muziek is die niet lijkt te gaan vervelen. Hultén noemt het niet voor niets liedjes van een andere plek. Voor wie het stevige werk van deze singer-songwriter ook kan waarderen is dit inderdaad een andere afslag. Alle teksten zijn in het Engels. Het woordeloze ‘Ostbjorka Brudlat’ kent alleen vocale begeleiding waarbij de Zweedse titel opvalt. Een eervolle vermelding krijgt ook de verpakking van dit album. Mooi ontwerp, mooi boekje en helemaal in stijl met het tijdloze karakter van het album.

(met dank aan Milo voor de tip)

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen