(schot in de roos) Haevn “Eyes Closed” (Deluxe H Edition)


Wat ben je als band gezegend als je liedjes worden opgepakt door een reclamecommercial. Dat viel Haevn eerst ten deel bij ‘Where The Heart Is’ en daarna met ‘Finding Out More’. Het zet de carrière van deze band direct in een stroomversnelling.
Nog voor het verschijnen van het debuutalbum stond de band daarom in Carré. De weerslag van dat optreden vinden we op de DVD bij deze Deluxe H Edition van het album “Eyes Closed”. En hoe toepasselijk kan het zijn om na een tijdje stilte weer eens een tip op mijn blog te schrijven.
De naam van de band Haevn kan je vertalen naar Heaven. “Eyes Closed” zegt genoeg als je net je vader verloren hebt en hij het hier en nu verruild heeft voor de eeuwigheid. In zijn beleving is hij nu in de hemel, waar die dan ook is.
Het is het eerste plaatje dat ik sinds een lange tijd kocht en zeker het eerste na het overlijden van mijn vader. Het besef van de toepasselijkheid, zoals hierboven geschreven, drong pas later tot mij door.
Maar terug naar de muziek. Het Nederlandse duo maakt een soort soft-pop, orkestrale, soms licht symfonische muziek. Als je niet weet dat deze mannen uit eigen land komen dan zou je zomaar denken dat ze uit de UK komen.
Het album opent met het prachtige ‘The Sea’. Maar tussen de veertien nummers zit geen zwak moment. Het is een album dat ook bij herhaalde beluistering achter elkaar niet gaat vervelen.
De stem van Marijn van der Meer is fijn en soepel. Jorrit Kleijnen is een meester op de toetsen. En eigenlijk zijn die twee de band. Maar op het album en ook de DVD speelt er een keur van anderen met ze mee die het totaalgeluid met strijkers helemaal af weten te maken. Dit album is direct een enorm schot in de roos dat nog lang na zal blijven trillen. GENIETEN!

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

(Record Store Day parel) Sevdaliza “The Calling”


Kijkend naar de enorme releaselijst van Record Store Day 2018 had ik maar één album echt op het verlanglijstje gezet. De rest van de releases waren grotendeels re-releases of uitgaven, die al eerder op cd verschenen waren of binnenkort op cd zouden uitkomen. Sommigen zelfs al aangekondigd, zoals het live-album van Neil Young.
Maar Sevdaliza’s “The Calling” bevat echt nieuwe muziek.
Helaas was ik op de bewuste dag van Record Store Day niet in Nederland dus moest ik hem voorbij laten gaan. Nu is het alsnog gelukt om een exemplaar van deze uitgave te bemachtigen. Slechts 2000 exemplaren is de oplage. In mijn bezit is nu nummer MOV000677.
In 2017 verscheen het prachtige debuutalbum van Sevdaliza “ISON” waar ik mijn mening over publiceerde op http://www.8WEEKLY.nl. Reden genoeg om op deze plaats te spreken over “The Calling” dat vooral uitblinkt in de eenvoud van de begeleiding van de prachtige liedjes. Zeven nieuwe composities telt dit (mini)album. Dus echt nieuwe muziek in een bijzondere setting ten opzichte van het debuut. Kaler en heel onderhoudend met een hoog kwaliteitsniveau. Om maar met de deur in huis te vallen: gewoon “meesterlijk” te noemen.
Op vinyl ook een ‘hebbedingetje’ vanwege het gemarmerd vinyl met paarstinten.
Muzikaal tapt Sevdilaza op deze bijzondere uitgave uit hetzelfde vaatje als Massive Attack en Portishead. Trage trip-hop, pop, gemengd met klassieke invloeden met prachtige strijkers. Deze Rotterdamse scoort internationaal reeds hoge ogen met haar debuutalbum “ISON”. Een geweldig exportproduct inmiddels. Voor de geoefende luisteraar is alles van haar niet te versmaden. Maar als je moet beginnen is “The Calling” een beter toegankelijk album geworden. Als je dat tot je hebt genomen zal ook “ISON” op zijn plaats vallen bij een eerste luisterbeurt. Haar zang – soms gekoppeld aan een vocoder – is niet voor iedereen even toegankelijk, maar op “The Calling” weet Sevdilaza een nieuwe fan denk ik wel in één keer aan haar te binden. Voor mij als fan, mag ik wel zeggen, is dit album een fraaie volgende stap, die waarschijnlijk ook in de jaarlijst van 2018 zal belanden. Een waardig hoogtepunt van Record Store Day 2018 van 30 maart j.l. Een voorbeeld dat door meer artiesten gevolgd zou moeten worden dan alleen maar het aanbieden van heruitgaven.
“The Calling” heeft mij in zeer positieve zin verrast. De titel herbergt in deze dagen ook nog een persoonlijke lading die niet positief is, maar de muziek van Sevdilaze biedt troost en weet mijn gemoed op te vrolijken, zodat ik dit album met zeer veel plezier draai.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

(de achteruitkijkspiegel) Hollies “Hollies”


Dit is de allereerste echte LP die ik kocht. Eerst waren het alleen singles die ik kocht (c.q. kon betalen). Maar na een aantal exemplaren van de Greatest Hits serie van Polydor en een Alle 13 Goed ging ik eerst over naar The Rolling Stones “Big hits (high tide & green grass)”.
Bij Frans de Kok in Tilburg kocht ik een exemplaar van de Hollies. Met een beschadigde hoes was deze in de uitverkoopbak beland, maar het vinyl was volledig intact en dus onbeschadigd. ‘The Air That I Breath’ is tot op de dag van vandaag nog steeds een van de mooiste nummers die deze band maakte. Daarna ontdekte ik dat zo’n album naast een paar hits nog veel meer moois te bieden had, dat je nooit op de radio hoorde of zelden.
Veronica was favoriet om naar te luisteren maar ik ontdekte voor de avonduren de albumzender Radio Caroline. Die albumzender heeft zeker mijn belangstelling voor albummuziek aangewakkerd. En “Hollies” was daarvan het echte begin.
‘The Air That I Breath’ is natuurlijk ook een wereldnummer, dat nog steeds is terug te vinden in de TOP2000 van NPO Radio2. Een nummer dat nog immer actueel is. De lucht die ik adem en de liefde zijn het allerbelangrijkste om te leven en in het leven. Zonder adem houdt alles op en zonder de liefde is het allemaal wel heel leeg en eenzaam.
Pas in 2012 kwam dit album opnieuw uit op cd met wat extra tracks, maar vooral met een remastered geluid. Het album staat zovele jaren later nog steeds als een huis. Na die 44 jaar heeft het album niets ingeboet aan de kwaliteit van de muziek. Nog steeds luister ik met regelmaat naar deze kwaliteitsmuziek.
Ook nu er weer een overlijden in de familie is geniet ik van deze muziek en de grote hit waar ik zojuist over verhaalde. Het geeft troost, warmte en maakt me gelukkig.
Het begin dus van een verzameling waar ik tot op de dag van vandaag van geniet 🙂

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

(EP’s verzameld) Belle and Sebastian “How To Solve Our Human Problems”


Ik heb al heel lang een zwak voor de band Belle and Sebastian. Dit nieuwe album “How To Solve Our Human Problems” is dan ook het veertiende album in mijn collectie.
En wat ben ik gelukkig dat de EP’s die de band de laatste tijd uitbracht nu zijn verzameld op één CD. Dat is toch veel handzamer dan die losse EP’s. Op een of andere manier is het uitbrengen van EP’s weer een nieuwe mode. Mede het uitbrengen op vinyl doet zo zijn herintrede. Zelf vind ik een CD nog steeds heel handzaam. Je kan de CD thuis draaien, onderweg en in de auto. Je hebt er een boekje bij met informatie en dat mis je bijvoorbeeld op Spotify.
Dit album van Belle and Sebastian staat weer vol met heerlijke nummers. Luister maar eens naar het prachtige ‘I’ll be Your Pilot’ dat in een klap helder maakt waarom de muziek van deze band een soort “feel good”-gevoel in zich heeft met de klanken van een hobo. Een instrument dat je toch niet zo vaak in popmuziek terughoort.
Het album bevat alle vijftien liedjes die eerder werden uitgebracht op EP. Dat had als enige voordeel, wat mij betreft, dat we mogelijk sneller over de nieuwe muziek van de band konden beschikken dan wanneer we moesten wachten op het hele album. Of zou het toch gewoon marketing zijn dat erachter zit bij deze strategie.
Ik ben blij dat ik geduld heb gehad en nu in een klap alle liedjes achter elkaar kan horen vanaf een glimmend schijfje. Niet alle liedjes zijn even sterk maar daar stap ik snel overheen. Het album is ook bij herhaalde beluistering toch een heerlijkheid met alle ingrediënten die je van een Belle and Sebastian-plaat mag verwachten.
Het is een volwaardige aanvulling op hun niet onaanzienlijke discografie. Ik zie op termijn de vijftiende aanvulling op mijn verzameling wel weer komen.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

(elektronische R&B) Rhye “Blood”


Rhye staat synoniem voor Michael Milosh. Gek genoeg wordt zijn naam op AllMusic geschreven als Mike. Ik houd me aan de schrijfwijze op het cd-hoesje. Deze Canadees is gezegend met een fraaie hoge stem. Wie niets weet zou deze stem ook zomaar kunnen toedichten aan een vrouw.
Zeker als we naar het fraaie fotowerk kijken op het hoesje van “Blood” is de vergissing snel gemaakt. Milosh heeft er vijf jaar over gedaan om een opvolger te maken voor het album “Woman”, dat hij maakte samen met Robin Braun.
Op dit nieuwe album “Blood” is het puur Milosh die tekent voor het muzikale werk. Op een bed van synthesizers en andere elektronica weet deze Canadees een soort R&B te maken die zweeft in een laag tempo. Muziek om je al snel in te kunnen verliezen. Muziek die je direct kan aangrijpen en niet van het koele karakter is, waar je aan denkt bij elektronische muziek.
‘Taste’ gaat over het dansen met je ogen dicht en dat zou je eigenlijk moeten doen bij het luisteren naar de muziek van dit album. Heerlijk je mee laten voeren op de klanken van Rhye, zittend in je stoel of zwevend op een denkbeeldige dansvloer. Milosh neemt je als luisteraar mee op een trip die je alleen maar kan ervaren als een reis door een denkbeeldig landschap.
Het is muziek zonder harde kantjes, maar zonder ook maar het idee van lichtvoetigheid te geven. Het klinkt allemaal heel organisch, al is het elektronisch van aard. Vandaar dat ik gerust de term R&B durf te koppelen aan de muziek van Rhye.
Het is eigenlijk maar moeilijk onder woorden te brengen. Milosh klinkt zelfs met een lichte snik of met een klein randje als je de openingszinnen van ‘Please’ luistert. Het is soms een beetje naar de hese kant toe. Het maakt het allemaal heel erg genietbaar. De tijd zal het moeten leren, maar voor nu klinkt “Blood” meteen als een tijdloos album.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

De achteruitkijkspiegel – deel 1: Modern Lovers ‘Live’ uit 1977


Het album van Jonathan Richman and the Modern Lovers ‘Live’ kocht ik als zeventienjarige op vinyl, destijds heette dat gewoon: een LP. Het heeft tot vorig jaar geduurd voordat ik eindelijk een exemplaar op cd te pakken kreeg tegen een redelijke prijs. Waarom op cd? Nou die LP uit 1977 is echt grijsgedraaid. Wat heb ik destijds van dat album genoten! En ook nog jaren erna. Maar het trouwe plaatje ging steeds slechter klinken. Het album heeft dan ook vele rondjes gemaakt op de verschillende draaitafels die ik bezeten heb. Die draaitafel uit 1977 was zeker geen beste. De jaren daarna werden de draaitafels wel beter maar de slijtage had al stevig toegeslagen op het album ‘Live’.
Maar op cd klinkt het weer allemaal alsof het nooit wat heeft geleden. Het album is nog steeds een van mijn favoriete live-albums. Jonathan Richman neemt je aan de hand met zijn Modern Lovers door zijn wereld met schijnbaar eenvoudige, soms zelfs kinderlijke liedjes. Zo eenvoudig en o, zo lekker. Het album opent met ‘I’m A Little Airplane’ om vervolgens via ‘Hey There Little Insect’ uit te komen bij zijn hit ‘Egyptian Reggae’. Later heb ik ook kennisgemaakt met studioversies van deze liedjes, maar live is het zoveel beter! En de heerlijke interactie, soms te gek voor woorden als het bijvoorbeeld gaat over het shirt dat hij draagt, is heerlijk.
Het prijsnummer voor mij blijft ‘Ice Cream Man’ met schijnbaar eindeloze herstarts aan het eind omdat het publiek dat ook wil. Tot het moment dat het publiek maar blijft vragen om een herhaling van de slotrefreinen en Richman uiteindelijk gewoon “no”zegt.
Maar het blijft genieten, hoor. Wat te denken van ‘I’m A Little Dinosaur’ en het onovertroffen ‘My Little Kookenhaken’ dat ook aardig wat herhalingen kent. Alles klinkt zo kinderlijk eenvoudig en daardoor wel zo knap, dat dit album nu – 41 jaar later – me nog steeds een grijns op het gezicht weet te toveren. Niet alleen het feest der herkenning maar ook is het album nog steeds een pareltje dat, als je het nog nooit gehoord hebt, toch zeker eens je trommelvliezen zou mogen kietelen. Zeker als je van eerlijke akoestische en (schijnbaar) eenvoudige muziek houdt. De liefhebber weet nu al wel genoeg.
Zoeken naar het album op cd is een flinke zoektocht, zeker als je niet te veel wil betalen. Het is ooit in 1987 op cd verschenen.
Helaas staat het album (nog) niet op Spotify. Wat een misser!
Voor de nieuwsgierigen wordt het dus zoeken naar een oud exemplaar op LP/Vinyl of toch het cd’tje scoren. Maar het is echt genieten!

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

(Nederprog-knaller) Kayak – Seventeen (Special Edition 2 CD Digipack)


Het bloed kruipt waar het niet gaan kan: toch maar een nieuw album en nog geen best-of van 2017. Ik kan even niet anders. En wie zou er nu nog terug willen kijken? Of zal ik het toch nog maar doen?

Het zeventiende album van de Nederlandse Progrock-band Kayak verschijnt vlak na het verschijnen van de overzichtsbox van de band. Wie dacht met het eenentwintig cd’s tellende boxje “Journey Through Time – The Complete Studio Album Collection” alles in huis te hebben gehaald van de band, heeft met “Seventeen” direct weer de eerste aanvulling te pakken. Laten we hopen dat het niet eens de laatste zal zijn in de vijfenveertigjarige historie van de band.
Zoals Ton Scherpenzeel schrijft: de albumtitel brengt hem terug naar de tijd dat hij zelf zeventien was. Persoonlijk brengt het schrijven van dit stukje me terug bij het moment dat ik veertien was. Ik kocht in die tijd van mijn zakgeld uit de uitverkoopbakken het singletje (45-toeren/45-jaren nu) ‘Wintertime’, dat ik tot op de dag van vandaag koester als een heel fijn nummer van deze band.
Uit de band van die tijd is Scherpenzeel de enige overgeblevene. Toch is het geluid van de band nog steeds herkenbaar als Kayak zonder ook maar een moment gedateerd te klinken. Scherpenzeel speelde in de afgelopen jaren mee met de band Camel. Nu speelt Andy Latimer mee op dit werkelijk prachtige album van het Nederlandse Kayak.
Het album opent met de krachtige klanken van ‘Somebody’. Zo, we zijn binnen, kan je daarmee concluderen. Zanger Bart Schwertmann is gezegend met fijne stembanden, die prima passen in het progrockgenre waar Kayak zich muzikaal in beweegt. De band bestaat verder uit Collin Leijenaar op drums, Marcel Singor op gitaar en Kristoffer Gildenlöw op bas. Natuurlijk speelt Scherpenzeel de toetsen en is hij verantwoordelijk voor alle composities. Het ruim een uur durende album sluit af met een fijne ballad ‘To An End’, dat al snel voelt als: is het nu al afgelopen… en dat is natuurlijk geen vervelend kenmerk van een album.
Een compositie die zeker niet ongenoemd mag blijven is ‘La Peregrina (She Wanders Alone)’, dat ruim elf minuten weet te boeien. Een werkelijk krachtig nummer dat voor mij ook weer de flashback geeft naar ‘Wintertime’. Luister ze maar na elkaar en je zal het zelf ervaren.
Gelukkig heeft de cd-koper nog een schijfje met demo-opnames uit 2016 van een viertal songs van het album. Demo’s die bewijzen dat Scherpenzeel bij het opnemen van demo’s al heel dicht bij het uiteindelijke resultaat uitkomt. Toch fijn om te luisteren in de honger naar meer. En bij het schrijven van dit stukje nog niet op Spotify te vinden. Dat maakt het hebben van een cd’tje toch wel weer fijn. Zo ook het fraaie hoeswerk, boekje en gevoel dat het geluid oproept bij het draaien van zo’n plaatje. Ouderwets? Nee, ouderwets zou zijn om te zeggen dat vinyl nog fijner klinkt. Waarschijnlijk zijn mijn oren te oud om dat verschil nog te kunnen waarnemen.
Wat ik wel hoor is dat Kayak met “Seventeen” en vijfenveertig jaar oud nog steeds jong en van deze tijd klinkt! Laten we hopen dat er nog jaren volgen met mooie nieuwe albums. Het is Scherpenzeel en zijn fanschare meer dan gegund en verdiend!

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen