(hoogbejaard debuteren met een ster!) Ralph Molina “Love & Inspiration”


Bij de naam Ralph Molina gaat vast niet bij iedereen een belletje rinkelen. Dat komt niet omdat hij nieuw is in de muziek, maar omdat hij nu eenmaal tot op heden niet op de voorgrond van de muziek actief is geweest. Toch heeft Molina een rijk muzikaal verleden om je vingers bij af te likken. En als je naar dit album onbevangen luistert zoals ik, zonder de historie te kennen, geniet je met volle teugen. Pas na meerdere draaibeurten ben ik gaan graven in naar wie en naar wat ik eigenlijk heb zitten luisteren. De wetenschap nu maakt het album nog bijzonderder dan ik het al ben gaan vinden. De vraag rijst dan wel waarom Molina niet eerder deze stap heeft gezet. Genoeg spanning opgebouwd nu? Dan is het tijd voor de onthulling.
Dit album van Ralph Molina “Love & Inspiration” is het debuutalbum van de 75-jarige drummer van Neil Young’s Crazy Horse. Young, die afgelopen maand Nederland aandeed met zijn begeleidingsband Promise of the Real, is zijn 73-jarige maatje.
Wie de liedjes van dit album tot zich laat komen en de stem hoort, kan bijna niet geloven dat hier een hoogbejaarde zingt. De stem heeft een zeer jonge uitstraling. Molina tekent voor alle composities. In sommige gevallen lijkt hij het schrijverschap te te delen. Op de cd-hoes is dat co-writerschap te lezen met o.a. Ian McNabb, Anthony Crawford en Kent Agee. Maar in het meegeleverde boekje staat Molina als enige schrijver. Wat er waar is weet ik niet. Maar het maakt niet zoveel uit: de liedjes zijn zonder uitzondering van een hoge kwaliteit, die het luisteren bij herhaling alleen maar aangenamer maakt.
Het eerste nummer ‘Lullabies’ is een pracht om het album te openen. Ultrakort – dat wel – om naadloos over te gaan in ‘Your Life Is My Life Too”, meteen een nummer om in te verdrinken. Het lijkt wel aan elkaar gesmeed. Het daaropvolgende ‘Dance On The Wind’ kent een steviger gitaargeluid en is van een iets andere snit, maar onderstreept de heerlijke variatie van het album. Volgens de hoes geschreven met ex-Icle Works-voorman Ian McNabb en ja, dat zou je erin kunnen horen als je het oude werk van de band kent. Maar het zou zomaar ook van Molina zelf kunnen zijn natuurlijk, want als je naar het volgende nummer luistert, ‘You Wear An Angel’s Wings’, is er niet een heel groot verschil. De elf liedjes zijn stuk voor stuk om je vingers bij af te likken.
Heel even komt het gevoel van The Moody Blues om de hoek zeilen als Molina met een beetje tremor zingt, die doet denken aan ‘Isn’t Life Strange’ gezongen door Justin Hayward. Het is maar een flard en wat maakt zo’n vergelijking uit? Het is een link naar een grootheid uit de popmuziek. “Love & Inspiration” is een album dat stevig de aandacht verdient van het muziekminnend publiek dat niet van de hitgevoeligheid is.

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

(verrassing) Faris Nourallah “Minus One”


Soms word je enorm verrast door een zeer onbekend plaatje. Zo stopte ik dit album van Faris Nourallah in de speler met het idee dat ik een Americana album te horen zou krijgen. Maar niets is minder waar. Dit album ruikt naar van alles en nog wat, maar zeker niet naar een genre dat Americana heet!
Deze Faris Nourallah maakt al sinds 2003 soloalbums en zat voorheen in Nourallah Brothers, maar is voor mij een volstrekt onbekende. Deze wetenschap haal ik nu van AllMusic en het is geen parate kennis, maar maakt me wel nieuwsgierig naar zijn oudere werk.
Zijn nieuwste album “Minus One” heb ik geheel onbevangen, zonder bovenstaande wetenschap, een aantal keren tot me laten komen. Eerst ga ik me dan afvragen: wat hoor ik hier, wat zijn de referenties die zomaar in mijn muzikale hoofd opborrelen? Dat zijn er diverse, maar de meest concrete en snel naar voren komende is die naar Robert Wyatt, door de manier van zingen van Nourallah. Geen vervelende vergelijking met een artiest die ik heel hoog heb zitten. Maar we horen meer: het sixties-orgeltje duwt me terug in de tijd. Zijn experimentele manier van componeren en uitvoeren dwingt ook een vergelijking met Pink Floyd op in zijn gitaarspel, terwijl het orgeltje wat spacy klinkt. Is het misschien ook een vleugje vroege David Bowie dat ik hoor?
Het dromerige ‘Beginning’ is het een na laatste nummer van het album, dat bijzondere aandacht trekt, terwijl in de voorgaande dozijn composities Nourallah het hoofd laat tollen rond de vergelijkingen. En of het nog niet genoeg is sluit hij het album af met ‘Eastern Sunset’, waarbij ik onwillekeurig de stem van Bob Geldof (Boomtown Rats) lijk te horen.
Deze uit de USA afkomstige vijftigjarige singer-songwriter heeft mij enorm verrast met een album, dat ik zeker vaker ga luisteren om het te laten groeien. Hopelijk zijn er meer muziekliefhebbers die zijn aangetrokken door wat ik hierboven beschrijf. Het is zeer zeker de moeite waard om “Minus One” tot je te nemen. En met alle vergelijkingen heeft Faris Nourallah een prachtig amalgaam gemaakt, dat zijn eigen stijl genoemd mag worden en zeer boeiend is!

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

(groei-briljant) Lewis Capaldi “Divinely Uninspired to a Hellish Extent”


Het debuutalbum van Lewis Capaldi is van een bijzondere klasse. De liedjes slingeren langzaam om je heen en dringen in je gehoorgangen om vervolgens als lichtstipjes in je hoofd te klimmen. De stipjes groeien uit tot briljantjes zodra sommige van zijn liedjes, en dat zijn er steeds meer als je vaker naar het album luistert, binnen dringen in zijn je hart.
De Schotse singer-songwriter haalde in Engeland eind vorig jaar al de nummer één positie. Tijd voor erkenning van hem bij ons in het land. En dat gaat zeker komen nu zijn debuutalbum uit is gekomen. In december stond hij al in het Amsterdamse Paradiso voor de vroeg-adopters.
Eén van de mooiste liedjes is zonder twijfel de single ‘Someone You Loved’. Na een paar keer horen gaat dit liedje steeds meer in je hoofd zitten en wil je heel hard meezingen met je stem maar ook met je hart. Wat weet Capaldi je te raken. Hij kan laag zingen en enorm uithalen met een heerlijk rafelig randje aan de stem.
Natuurlijk kennen we ook een liedje met dezelfde titel van Adele. Dat is zeker niet hetzelfde liedje. Maar ook dat is natuurlijk een geweldig liedje. Toch geeft ik nu voorlopig de voorkeur aan het pareltje van Lewis Capaldi.
Het album kent een dozijn liedjes die geen van allen voor elkaar onderdoen.
Natuurlijk kent ieder album zo zijn favorieten. Alleen uit dit dozijn is het vreselijk moeilijk kiezen. Het fraaie ‘Hold Me While You Wait’ is na de single weer zo’n geweldig liedje dat sprankelt van de hoop.
De begeleiding van de liedjes kent een hoog gehalte aan pianoklanken, maar heeft daarnaast een onderhuids tapijt van gitaar, bas, synthesizer en een lichte beat. Alles draait om de stem van Capaldi die de heftigste troef is van het album met fijne achtergrondvocalen, die de zanger de benodigde rugdekking geven. Toch zou ik Capaldi wel eens alleen willen horen met piano en zang. Wat voor moois zou er dan uit zo’n kale benadering klinken? Zou de emotie dan nog verder toenemen? Misschien kun je dan wel in tranen uitbarsten van verwondering en pracht.
Voorlopig maak ik dit album van Capaldi tot een van de kanshebbers voor mijn toplijst aan het einde van het jaar. Op 25 oktober a.s. staat hij weer op de planken in Nederland.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

(lang naar uit gekeken) Bruce Springsteen “Western Stars”


Een nieuw album van Bruce Springsteen is altijd een moment om met verlangen naar uit te kijken. Nieuw met nieuwe liedjes is alweer vele jaren geleden. We moesten er maar liefst vijf jaar op wachten. “High Hopes” was de voorganger van dit negentiende studioalbum.
Het album “Western Stars” doet bij de liefhebbers en critici wel wat stof opwaaien over gemengde gevoelens. Ja, het is een ander album dan zijn laatste studioplaat. Het rustige karakter van het album overheerst. Aan de country-invloeden met rijke orkestratie moet je even wennen. Je moet echt een paar keer proberen te luisteren met een onbevangen en onbevooroordeelde “mood”. Bij mij viel na x-keer draaien ineens het kwartje bij het fraaie liedje ‘Chasin’ Wild Horses’. Ineens greep het me aan! Dit vijf minuten durend liedje opent met celloklanken vooraleer the Boss gaat zingen. Maar als het liedje zich in al zijn schoonheid ontvouwt slaat het als een warme deken over je gemoed en maakt het je warm vanuit je muziekhart.
Eigenlijk wel mooi dat het hier ineens pakte als je de hoes van het album bekijkt met een pracht zwart wild paard in mooie setting, sprong en tegen een geschakeerde lucht. Bijna Nederlandse luchten, zou ik zeggen.
Deze schoonheid wordt gevolgd door ‘Sundown’ dat moeiteloos volgt op zijn voorganger. Over zonsondergang zingt hij eigenlijk ook al in ‘Chasin’ Wild Horses’ in de eerste twee minuten van het liedje.
Springsteen vraagt met dit album duidelijk een andere luisterinspanning van zijn fans, liefhebbers en critici. The Boss heeft naar mijn idee met het album zijn repertoire weer een andere wending gegeven. Een bocht die we wel even mee moeten nemen zonder eruit te vliegen.
Als Springsteen ‘There Goes My Miracle’ laat klinken bij deze x-te keer draaien voel je de theatrale Springsteen weer helemaal klinken. Springsteen met een strijkersorkest in de rug stijgt hier in zijn zang weer helemaal naar zijn machtige niveau van uithalen zoals we dat van hem kennen.
Natuurlijk geef ik net als velen toe dat de nieuwe van Bruce Springsteen even wennen is. Maar laat ik wel helder zijn. Als je eenmaal gewend bent wil je dat warme bad van “Western Stars” keer op keer voelen en je weldadig laten omarmen. Dan maar even geen stadion rockers. Die hebben we voor andere momenten. Maar er zijn enorm veel situaties te bedenken dat Springsteen je oren en je gemoed mag verwennen en zalven. Dit album is een fijn medicijn voor wanneer rustpuntjes met inhoud gewenst zijn.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

(Eindelijk verkrijgbaar) Sivert Höyem “Where Is My Moon?”


We moesten tot Record Store Day 2019 wachten totdat we in Nederland de hand konden leggen op vier liedjes, die de Noor Sivert Höyem in 2012 in zijn geboorteland op beperkte schaal uitbracht op een EP’tje. Die vier nummers zijn nu verzameld op een 10″ vinyl in een oplage van slechts duizend exemplaren.
En dan is het nog zoeken op RSD! Weken na het evenement liep ik op vakantie achteloos in Vlissingen een boekhandel binnen, die beperkt wat vinyl verkoopt. En daar stond dit exemplaar met nummer 25 op mij te wachten. Na wat twijfel i.v.m. de prijs en de vraag of het wel uniek materiaal zou zijn èn omdat er ook niet geluisterd kon worden, heb ik het kleinood meegenomen.
Gelukkig heeft Höyem nog nooit teleurgesteld! Ook nu weer niet. Na ruim twee weken was ik dan eindelijk in staat de songs te horen in al hun pracht. Voor iedere Madrugada- en/of Höyem-fan is de EP een aanrader! De vier tracks ‘Where Is My Moon?’, ‘Autumn In Arcadia’, ‘So-Lo’ en ‘I Was a Rolling Stone’ zijn van hoge kwaliteit. Ze dateren uit de tijd van het album “Long Slow Distance”, maar haalden het album niet.

Met name de eerste drie songs zijn van een rustige signatuur. Hier komt de stem van Höyem het beste tot zijn recht. Het titelnummer is zelfs een zogenaamde ‘oorwurm’, het blijft in je hoofd hangen en dan vooral de titel van het liedje zoals Höyem het zingt.
De laatste compositie ‘I Was A Rolling Stone’ laat het tempo wat stijgen. Iets wat meerdere composities in het oeuvre van de Noor kennen en meteen de vraag oproept waarom er niet meer liedjes staan op dit kleinood. Het had best een heel album mogen zijn!

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

(indrukwekkend slotakkoord) The Cranberries “In The End”


Dat trieste onderwerpen vaak leiden tot de mooiste liedjes weten we eigenlijk wel inmiddels. Dat onvoltooid werk onder de verwerking van verlies kan verworden tot een fraai en waardig slotakkoord van bijna dertig jaar samenwerking, bewijzen de overgebleven leden van The Cranberries met het album “In The End”. Na het plotselinge overlijden van Dolores O’Riordan in januari 2018 net na de opnames van de vocalen voor het nieuwe album, heeft het een tijd geduurd voordat de resterende bandleden de moed en wil hadden om het album af te maken. Met goedkeuring van de familie van Dolores hebben ze het emotionele proces opgepakt om dit slotakkoord te maken. Aan het eindresultaat is niet te horen dat de band niet gezamenlijk in de studio heeft gestaan bij de vervaardiging. Wie de titels van de elf liedjes leest met de wetenschap van het gebeurde, krijgt wel het gevoel dat er wat speelde in het toch al getergde hoofd van de zangeres en songschrijfster van de The Cranberries.
Laten we vooral ook even de loftrompet steken over de verpakking van deze cd. In de deluxe edition, die de gewone prijs van de cd kost, hebben we een fraaie long-book-verpakking met een harde kaft, songteksten, foto’s en wat uitleg. De cd zit achterin verpakt. Zo heeft het een toegevoegde waarde om de cd te kopen en niet alleen te luisteren op Spotify of een ander streaming platform.
Wie van niets van het verscheiden van O’Riordan weet zal zonder twijfel luisteren naar een geweldige nieuwe uiting van The Cranberries. Wie wel van de historie weet en wat dieper naar de teksten luistert of alleen al de titels leest, bekruipt een ander gevoel. Lees ‘All Over Now’, ‘Lost’, ‘Wake Me When It’s Over’, ‘Catch Me If You Can’, ‘The Pressure’ en natuurlijk ‘In The End’ als titels en er blijven maar weinig songs over die niet lijken te duiden naar haar afscheid.
Muzikaal is het allemaal dik in orde. En ja, trieste liedjes zijn vaak de mooiste. Het is nu eenmaal moeilijk om een vrolijk liedje te schrijven met voldoende impact. Ook hier geldt hetzelfde. Dit album van The Cranberries blijft ondanks alles smaken naar meer! Wellicht zit er nog wat in de kluizen van niet uitgebracht materiaal. Voor nu moeten we hier heel blij mee zijn. Het album draait makkelijk meerdere rondjes in de cd-speler in de afgelopen weken. Geweldige plaat!

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

(vol liefde) Danny Schmidt “Standard Devaiation” & Live @ Meneer Frits 29-4-2019


Danny Schmidt heeft vier jaar pauze gehad tussen zijn album “Owls” & “Owls – Acoustic Demos”. Met echtgenote Carrie Elkin heeft hij twee jaar geleden een dochtertje gekregen. De liefde voor het kind en zijn echtgenote klinkt door op het album “Standard Deviation” en tijdens het concert dat hij gaf op 29 april jl. in café Meneer Frits te Eindhoven.
Schmidt opent de show met een slaapliedje opgedragen aan zijn dochter. Live begeleidt Schmidt zichzelf louter op de akoestische gitaar. De liedjes, zijn stem en zijn performance moeten het dan doen. De liedjes blijven zeker één voor één overeind. Maar de achilleshiel van de show is de eenvormigheid van het geheel. Zeker als Schmidt bij een van zijn songs aangeeft dat het een ode is aan Bob Dylan en dat het op het album een opbouw heeft gekregen die van de akoestische tijd naar de elektrische tijd van de meester gaat. Dan missen we nog veel erger de toevoeging van extra instrumenten.
De show is onderhoudend en zeer fraai, maar als we thuisgekomen het album draaien vanaf cd (natuurlijk met handtekening van de maker zelf) dan vallen de kwartjes onmiddellijk op zijn plaats. De tien liedjes krijgen naast een bijdrage van Carrie Elkin in de ondersteunende vocalen ook begeleiding van drums, percussie, bas, piano, keyboards, pedal steel, viool, viola, banjo, mandoline en mondharmonica. Tja, dan is het spectrum ineens compleet. Zo wordt de Dylan song ‘Newport ’65’ ineens wel begrijpelijk, zoals Schmidt het tijdens het optreden vertelde. De rustige sfeer van het optreden is zeker ook aanwezig op het album “Standard Deviation”, maar de naaktheid van het optreden is hier gekleed in een zeer stemmige en smaakvolle begeleiding.
Moeten we dan kiezen tussen het een of het ander? Zeker niet! De herinnering aan het optreden versterkt zonder meer de beleving van het beluisteren van het album. Je ziet Schmidt staan met zijn gitaar en zijn vertellingen om de liedjes heen. Zijn stem is even warm en fraai in de fraseringen op het album als toen hij het live bracht in Eindhoven. Dit zevende album in mijn collectie van Danny Schmidt albums is een waarlijke aanvulling op zijn toch al fraaie oeuvre. Een echte aanrader voor liefhebbers van Americana-muziek.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen