(weer volmaakt) Luka Bloom “This New Morning” & @ Roepaen 19-5-2012

De nieuwe van Luka Bloom is weer een pareltje! Deze keer niet alleen huisvlijt, maar ook een huisorkestje dat meespeelt op veel van de tracks. Nog geen enkel spoor van ouderdom te vinden in de muziek van deze Ier. Het is toch alweer zijn twaalfde studio plaat!
Het gitaargeluid en de zang van Luka Bloom is natuurlijk uit duizenden herkenbaar. Er ligt een soort van zang met een licht praatgehalte aan ten grondslag. De akoestische gitaar is de immer trouwe metgezel van deze Ier.
Op “Tribe” deed Bloom alles zelf met behulp van elektronica en op tournee nam hij een Mac mee om zich van geluiden te voorzien. Dat leverde ondanks de elektronica een prima album op. Toch is het goed om te zien dat op “This New Morning” de echte instrumenten weer terug zijn. En dan bedoel ik niet alleen het orkest. Een keur aan instrumenten horen we her en der terug zoals percussie, dobro, mandoline, fluit, accordeon, gitaar, peda steel gitaar, bellen, banjo, bandeon en bouzouki.
Maar natuurlijk kan Bloom toch vaak nog een klein en breekbaar liedje neerzetten, als op een eenzaam strand uitkijkend over de zee in de schemering van de avond. Luister in dat geval naar ‘Your Little Wings’ en je smelt helemaal weg in deze mijmering.
Maar eigenlijk is het vanaf de eerste noot gewoon direct raak. ‘How Am I To Be?’ pakt je direct bij je muzikale ziel en daarna is er geen ontkomen meer aan. Wat te denken van het diep gewortelde emotionele moment van ‘A Seed Was Sown’ dat gaat over het bezoek van de koningin van Engeland aan Ierland waarbij ze de slachtoffers van de jarenlange oorlogen tussen de twee landen een eerbetoon bracht. Dat verhaal vertelt Luka Bloom tijdens zijn concert in Roepaen op 19 mei j.l. Een optreden waarbij hij zijn nieuwste album echt ten doop hield voor Nederland. Volledig in zijn eentje op het podium van de kapel met zo’n driehonderd bezoekers, die hem af en toe begeleiden in samenzang dat geweldig klinkt bij sommige van Bloom’s liedjes. Luka Bloom geniet zichtbaar bij het horen van de samenzang en waagt het zelfs bij sommige liedjes over de samenzang heen wat anders te zingen om het echt als achtergrond in te zetten.
Natuurlijk horen we ook klassiekers als ‘Jacqueline’s Gone To Pablo’, ‘Tribe’ en ‘The Acoustic Motorbike (part 2)’. Maar veel werk van zijn nieuwste album “This New Morning” zoals ‘Gaman’ dat hij schreef naar aanleiding van de rampen in Japan waarbij er geen chaos ontstond in het land maar iedereen de rust wist te bewaren.
Luka Bloom vult in zijn eentje de Kapel van Roepaen, zichzelf begeleidend op akoestische gitaar zonder trucjes of opsmuk, maar hij weet toch te bewerkstelligen dat je soms gaat twijfelen of hij niet stiekem toch nog meer begeleiders heeft. Zijn gitaarspel en zijn zang weten de ruimte zo te vullen dat meer niet nodig lijkt.
In een show die inclusief toegiften twee uur duurt laat hij het publiek ook niet met lege handen/oren naar huis gaan. Schijnbaar onvermoeibaar zet hij in zijn eentje een volmaakte show neer. Het laatste nummer zingt hij a-capella staande in het gangpad van de Kapel. Ieder ander geluid werend. Luka Bloom kan terugkijken op wederom een fenomenaal optreden.
Ietsje later staat hij fans te woord die zijn nieuwste album komen halen en signeert hij letterlijk alles wat hem wordt voorgehouden. Sommige fans hebben alle boekjes van de Luka Bloom cd’s meegenomen om te laten voorzien van een handtekening.
Met een kort woordje weet hij ook iedereen nog even aandacht te geven. Bijna een uur lang staat de rij voor zijn tafel. Wat een virtuoos die zijn publiek eert.

Meer foto’s staan hier.

(groots) Sarah McQuaid “The Plum tree and The Rose”

In eerste instantie in eigen beheer uitgebracht. Nu bereikbaar voor velen en dat is maar goed ook. Dit album verdient het om gedeeld te worden. Sarah McQuaid heeft met “The Plum Tree and The Rose” een groots album gemaakt. Het maakt me in ieder geval nieuwsgierig naar haar oudere werk. Dat biedt ze als zovelen aan op cdbaby.
Gelukkig is dit nieuwste album door fijnproevers als de redactie van Heaven niet onopgemerkt gebleven. Met een in pastelkleuren getekende sound weet McQuaid een pracht van een album neer te zetten. Niet alleen zang met gitaar maar ook inkleuring met trompet zoals het machtig mooie ‘Solid Air’ (ja, geschreven door John Martyn). Haar stem doet me lichtjes denken aan die van Diana Jones, maar dan net iets minder apart en daardoor voor veel mensen wat toegankelijker denk ik.
De inkleuring van de fraaie composities, die zijn uitgezocht en deels zelf geschreven door de uit Ierland afkomstige McQuaid, is smaakvol. Heel gedoseerd worden instrumenten als akoestische bas, percussie, toetsen, 12 snarige gitaar en trompet/hoorn ingezet. Maar soms doet McQuaid ook een liedje met alleen begeleiding op gitaar.
McQuaid is er ook niet vies van een lied uit de 12de eeuw naar zich toe te trekken. ‘S’Anc Fuy Belha Ni Prezada’ is geschreven door een troebadoer maar past prima in het pallet van dit album. Compleet met luitbegeleiding (tiple) en in de oude taal van Ierland (het Gaelic). Zo vermengt ze vaker oude geluiden met de liedjes van eigen hand.
Waar zou je deze dame mee kunnen vergelijken? Eigenlijk met de aanpak van haar mannelijke landgenoot Luka Bloom. Kan me zomaar voorstellen dat ze samen het podium zouden delen en deels samen en deels hun eigen muziek spelen. Het zou een mooie combinatie zijn en dan het liefst op ‘heilige grond’ met strijkers erbij in bijvoorbeeld de kapel van Roepaen.

(zinderend) Delta Moon “Black Cat Oil” & @ Meneer Frits 14-5-2012

Delta Moon presenteert zijn nieuwste album “Black Cat Oil”. Dit kwartet afkomstig uit Atlanta, Georgia grossiert in blues met een stevige roots-ondergrond. Een ritmesectie die het beste te vergelijken is met een denderende trein op een heel lang recht traject. Herinneringen aan The Meters fladderen zomaar door je hoofd als je ze hoort.
Zanger en slide-gitarist Tom Gray heeft het charisma – lijkt het wel - uitgevonden. Zijn rasperige, licht donkere en hese stem hapt heerlijk weg in de woestijnachtige blues. Zinderend heet moet je deze muziek consumeren. Liefst met een biertje of whiskey in de hand. En dan jezelf maar laten overdonderen door gitaarduels tussen Gray en Mark Johnson. Soms aangevuld door de diepe donkere stem van bassist Franher Joseph, die met zijn rustige verschijning verder alleen maar het bastapijt staat te weven.
Het nieuwe album “Black Cat Oil” staat vol met eigen composities van de de hand van Tom Gray, soms geschreven samen met andere bandleden en aangevuld met slechts één cover. Het titelnummer verdient met recht een ereplaatsje. Maar ook ‘Blues in a Bottle’ mag er wezen. Op de cd is het live-geluid van de band prima vertaald in een studio-setting. Natuurlijk ontbreken de lange solo’s en duels. Daarvoor moet er toch echt live geconsumeerd worden. Ja, en live is zo’n gruizige blues/roots-band natuurlijk niet te versmaden. Eigenlijk is dat ook het lekkerste.
Zo speelde de band met een invallende drummer, die absoluut die indruk niet wekte en enorm van zijn taak genoot,  bij Meneer Frits in Eindhoven in de reeks “Ad van Meurs presenteert”. Voorafgegaan door Stacey Earle en Mark Stuart. Een lief maar voedzaam voorafje van een ruig en spetterend optreden van Delta Moon. Veel werk van hun nieuwste album natuurlijk, maar ook klassiekers als ‘Wang, Dang Doodle’ van Slim Harpo.
Heb je er nog nooit van gehoord? Luisteren dan die plaat en probeer ze ook live te vangen Maar brand je oren niet!

Meer foto’s vind je hier.

(fenomenaal!) Emmitt Tinley & Blaudzun “The Acoustic Sessions” @ Roepaen Ottersum 13-5-2012

Blaudzun’s ster is snel stijgende. Maar al maanden geleden trok hij de stoute schoenen aan om een drietal optredens te doen; volledig akoestisch. Een aanpak die prima past bij de muziek van deze artiest. De locaties die hij daarvoor uitgekozen heeft zijn niet de minste: de Doelen in Rotterdam, De Duif in Amsterdam en de kapel van Roepaen te Ottersum.
In het kielzog heeft hij de Ier Emmitt Tinley meegenomen. Vanaf de aankondiging leeft de verwachting bij mij dat ze ook samen wat zullen spelen. Er gebeurt wel veel maar het samenspelen is er niet van gekomen.
Emmitt Tinley is vooral bekend in een kleine kring van fijnproevers. Vroeger speelde hij in Prayer Boat maar al na twee albums besloot hij om solo verder te gaan. Al duurde het zes jaar voordat hij zijn eerste solo album zou uitbrengen. Maar van die zes jaar heeft hij al bijna een gewoonte gemaakt, om te wachten met wat nieuws te komen. Want ook zijn tweede album liet wederom die periode op zich wachten.
In Roepaen speelt hij met dezelfde muzikanten als tijdens zijn korte bezoek aan Nederland in november vorig jaar. Bassist, gitarist, percussionist en cellist spelen spaarzame noten op de immer breekbare zang van Tinley, die regelmatig de hoogste regionen van zijn stembereik loepzuiver weet aan te spreken. De liedjes zijn zonder uitzondering van het type groeibriljantje. Tja en hoogtepunten noemen van zijn drie kwartier is heel erg lastig. Of het nu gaat om ‘Here Comes the Morning’ of ‘Takes a Long Time to Heal’, het is één hoogtepunt en hij krijgt dan ook een verdiende staande ovatie.

Meer foto’s vind je hier.

Na een half uurtje pauze en even een handtekening halen bij Tinley is het tijd voor de hoofdschotel van de avond.
Blaudzun verrast ons direct door vanuit het niets te gaan zingen. Iedereen kijkt naar een leeg podium met klaarstaande stoel en moet zich omdraaien om het gezang en ukelele spel te kunnen zien op het koor van de kapel. Het eerste nummer speelt hij vanaf daar om vervolgens vliegensvlug door de gangen naar het podium te komen om zijn zevenkoppige band te vergezellen.
Blaudzun speelt heel veel van zijn nieuwste album “Heavy Flowers” in een intense akoestische benadering. Het podium van de kapel in Roepaen is bijna te klein voor alles wat erop moet. Organist, twee strijkers, percussionist, gitarist, cellist en blazer (die tevens als aangever werkt voor het wisselen van de instrumenten en de opzet van microfoons/attributen). Alles is goed op elkaar afgestemd en ingespeeld. In opperste concentratie wordt de set-list gespeeld maar er is voldoende ruimte voor een praatje/grapje tussendoor. De intensiteit van het podium voel je in de zaal die als een ontlading applaudisseert na ieder nummer. De ruim driehonderdtachtig belangstellenden doen de temperatuur in de kapel aardig stijgen. Maar met zo’n voorbeeldig publiek is er voor iedereen een plaatsje.
Blaudzun weet iedereen aan zijn lippen gehangen om al het moois te kunnen horen. In een dik uur wordt een show neergezet die van heel klein en broos naar uitbundig gaat zoals in ‘Who Took The Wheel’ en de afsluiter ‘Elephants’. Soms wordt een nummer bijna in het donker gespeeld tot er even licht gloeit, maar dat past bij een song als ‘Heavy Flowers’.
Iedereen die nog met enige twijfel naar het optreden zou zijn gekomen, kan met een gerust hart stellen dat Blaudzun een enorme aanrader is. Iedereen loopt dan ook met lovende woorden naar buiten. Dan blijkt ook dat er veel bezoekers zijn die Roepaen nog niet kenden en nu een fantastische ervaring rijker zijn. Al klagen er ook altijd mensen die vinden dat het in een uithoek ligt, maar dat is nu eenmaal vaker met pareltjes. Die glimmen in verborgen hoekjes.
De opzet van “The Acoustic Sessions” kan bestempeld worden als zeer geslaagd en doet ons muzikale hart sneller kloppen. We kunnen terugkijken op een fenomenaal dubbelconcert dat nog lang nagalmt in onze beleving.

Meer foto’s vind je hier.

(atelierconcert) Terje Nordgarden “You Gotta Get Ready” @ Galerie AchterdeBeek @ Beek 5-5-2012

In de kunstgalerie Achter de Beek in Beek, Limburg wordt meer gedaan dan alleen kunst tentoongesteld en verkocht. Zo zijn er regelmatig andere activiteiten zoals atelierconcerten. Op bevrijdingsdag is het de in Sicilië wonende Noor Terje Nordgarden, die op zijn toer door Nederland (de nacht ervoor stond hij nog bij Nachte Giel op 3FM) de Galerie aandoet.
Zo’n vijfentwintig fijnproevers zijn afgereisd naar Beek om zich te laten verwennen aan ogen, oren en de inwendige mens. Na ontvangst met koffie/thee en koekje is het Nordgarden, die het publiek trakteert op een eerste onderhoudende set.
Nordgarden heeft net zijn nieuwe album “You Gotta Get Ready” in Nederland uitgebracht. Natuurlijk speelt hij diverse composities van dat album waaronder het titelnummer. Hij
begeleidt zichzelf op akoestische gitaar, mondharmonica en maakt gebruik van effect- en opname-apparatuur om begeleiding ter plekke op te nemen en af te spelen in loops, terwijl hijzelf daaroverheen zijn melodie speelt.
Op het album – zo kunnen we later horen - wordt hij begeleid door een band met orgel, bas en drum. Soms ook bas, piano en zelfs achtergrondvocalen door Sabrina Sciacca. Het album klinkt lekker en volwassen. De liedjes van Nordgarden ontstaan op reis of als hij wat meemaakt. Zo verhaalt hij ook tijdens het optreden. Een van de redenen om te verhuizen naar elders, uit Noorwegen weg, is omdat er te weinig gebeurt in Noorwegen om over te schrijven. Hamar, de geboorteplaats van Nordgarden, mag dan uit de tijd met de Olympische Spelen een mooie schaatsbaan hebben, maar verder is het er erg rustig. Natuurlijk valt ons Nederlanders een compositie als ‘Schiphol Blues’ op. Je hoeft niet te raden waar hij dat lied geschreven heeft.
‘These Lovesick Blues’ is een heerlijk opgewekt liedje dat je niet zou verwachten als je de titel leest. Nordgarden verrast met een lekker luchtig, vlot en bijna vrolijk walsje. Lekker als de lentezon schijnt. Nog zo’n opvallend liedje is ‘Carousel on the Loose’, gewoon heerlijk maar daar is de droefheid wel te horen tussen het meezinggevoelige refrein door. Nordgarden is gezegend met een soepele stem met net voldoende eigenheid om hem te herkennen. Maar met een blinde test zal het toch moeilijk zijn. Dat doet niets af aan de kwaliteit van “You Gotta Get Ready”.
Het optreden wordt onderbroken voor een lekker klaarstaand drankje, hapje, lekker praten met elkaar en de artiest. Nordgarden praat graag over zijn muzikantenbestaan. Hij doet alles zelf en heeft ooit een toerneetje gedaan met een band, maar dat is niet winstgevend. Alleen optredend - en dat zo’n 200-250 maal per jaar - en leven in een land waar de standaard net wat lager ligt, maakt het mogelijk van de muziek te leven.
Na de pauze put Nordgarden andermaal uit zijn oeuvre van vier albums en worden we prima vermaakt door een muzikant, die met zoveel gemak speelt en ontspannen het podium bestiert als zijn domein. Hij nodigt regelmatig het publiek uit mee te doen en krijgt dat ook voor elkaar. Nordgarden kan terugkijken op een geslaagd optreden en het publiek op een gezellige avond met een prima concert. De afsluiting vindt plaats in het café aan het eind van de tegenoverliggende straat in de Veldwachter met eigen gebrouwen bier ‘De Heren van Beek’.

Meer foto’s vind je hier.

(herrezen?) Garland Jeffreys “The King of In Between”

Tjonge wat hebben we lang moeten wachten op dit nieuwe album. Zijn vorige album dateert alweer uit 1997 en wist toen weinig opzien te baren. Maar “Wildlife Dictionary” verdiende toch meer aandacht dan het heeft gekregen. Hopelijk gaat het met dit nieuwe album van deze sympathieke singer-songwriter met een vleugje reggae anders.
“The King of In Between” kwam vorig jaar al uit in de USA maar wordt nu met een tweetal bonus tracks in Europa gelanceerd. Gelukkig maar, want het is wederom een album van hoog kwaliteitsgehalte. Jeffreys viel in de lage landen op met zijn album “Escape Artist” uit 1981. Volgens kenners niet eens een van zijn beste albums, al denk ik daar persoonlijk heel anders over. Ook de opvolger van toen “Guts for Love” is zeer ondergewaardeerd.
Terug naar het heden dan maar. “The King of In Between” kent in de Europese uitvoering dertien composities waaronder het titelnummer van het tussendoortje/greatest hits album ‘I’m Alive’ dat reeds in 2006 het licht zag.
Opvallende composities zijn zonder meer ‘Til John Lee Hooker Calls Me’, al is het alleen al vanwege de tekst. Wie zou er niet willen wachten op John Lee Hooker. Hij werd immers erg mooi oud als artiest en bekend / gewaardeerd tot op hoge leeftijd. ‘The Beautiful Truth’ is een geslaagde reggae ballad die ons zo weer terug laat gaan naar het begin van de jaren tachtig ten tijde van “Escape Artist” maar dan zonder twijfel vertaald naar het nu.
Jeffreys is in zijn stem geen jaar ouder geworden terwijl de jaren toch zijn gaan tellen voor deze in 1944 in Brooklyn geboren Amerikaan. Maar wie zich afvroeg wat Jeffreys in de afgelopen jaren heeft gedaan: hij was fulltime vader voor zijn dochter Savannah. Een heel bewuste keuze dus. Nu zijn spruit de pubertijd nadert of heeft bereikt is het tijd dat vader zijn muzikale carrière weer oppakt en dat doet hij met verve. “The King of In Between” is een mooie aanwinst voor zijn toch al rijke oeuvre. De hoes van het album verdient een puntje van kritiek al is een kruispunt van Dr. Martin Luther King JR en Malcolm X Boulevard natuurlijk wel een aansprekend punt om je carrière te hervatten. Laten we hopen dat hij er zijn oude en een nieuw publiek mee weet aan te spreken. Garland Jeffreys verdient het om geluisterd te worden.

(meesterlijk weefwerk) Patrick Watson “Adventures In Your Own Backyard”

Voor iedereen die het niet weet: Patrick Watson is niet alleen de persoon die die naam draagt maar staat voor een groep. De muziek is een nadrukkelijk groepsproces dat natuurlijk niet zonder Patrick Watson zelf kan.
Het nieuwe album “Adventures In Your Own Backyard” is inmiddels het vierde werkstuk in een rij van een ongekend hoge kwaliteit. Deze meesterlijke wevers hebben opnieuw een geluidsbeeld in elkaar gezet waarbij klassieke muziek, jazz en pop (en wat je nog maar meer kan bedenken) in elkaar worden geweven tot een tapijtje dat zo heerlijk om de oren vouwt dat er geen ontkomen aan is.
Het is muziek die wars is van welke hokjes geest dan ook maar kwalitatief zo hoogstaand is dat er eigenlijk om niemand omheen kan.
Album opener ‘Lighthouse’ klinkt als een opgaande zon, een soort openbaring. Het is als een welkom gebaar bij dit nieuwe werk van Watson. Maar vergis je niet, het is niet alleen smakelijk op de ochtend maar op elk moment van de dag. Het is een immer welkome ervaring om de langzaam opgloeiende melodie en instrumentatie van ‘Lighthouse’ te ervaren en je ta laten omarmen en opnemen door de ijle zang van Patrick Watson zelf.
Niet het hele album is eenvoudig weg te happen. Voor sommige liedjes is wat meer luisterinspanning nodig om ze op waarde te schatten. Dat komt door wat minder voor de hand liggende melodie lijnen en de soms soundscape-achtige geluiden. Een voorbeeld hiervan is ‘Things We Do’ dat bij een achteloze beluistering makkelijk een mindere indruk achter laat bij de luisteraar.
Voor de fijnproevers zal Patrick Watson een kleinood afgeleverd hebben dat nog vele uurtjes luisterplezier oplevert en een plekje gaat veroveren op de felbegeerde jaarlijstjes. Hopelijk dat het grote publiek dit album ook weet te waarderen. Vele ingrediënten daarvoor zijn aanwezig maar gevaren liggen om de hoek vanwege de soms niet alledaagse en tegendraadse geluiden die zoals beschreven ineens opwaaien en uitwaaieren en even de aandacht behoeven om ze op waarde te schatten.
Het album sluit af met het goodfeeling nummer ‘Swimming Pools’ om het album met een mooie strik erom achter te laten voor een volgende draaibeurt.